Tonino Guerra, σεναριογράφος (Ιταλία)
Vibecke Windelov, παραγωγός (Δανία)
Elaine Cassidy, ηθοποιός (Ιρλανδία)
Janos Szasz, σκηνοθέτης (Ουγγαρία)
Michel Ciment, κριτικός κινηματογράφου (Γαλλία)
Srdjian Karanovic, σκηνοθέτης (Γιουγκοσλαβία)
Χριστόδουλος Χάλαρης, συνθέτης, μουσικολόγος (Ελλάδα)

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και ποικίλες ήταν οι απόψεις που εξέφρασαν τα μέλη της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής για το μέλλον του ευρωπαϊκού σινεμά, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου που παραχώρησαν στο πλαίσιο του 40ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Απαισιόδοξη ήταν η στάση του προέδρου της επιτροπής, Τονίνο Γκουέρα που υποστήριξε πως λόγω της κυριαρχίας του αμερικανικού κινηματογράφου, "βρισκόμαστε κοντά σε μία καταστροφή". Η "απάντηση" όπως είπε έρχεται από την Κίνα και το Ιράν κατά κάποιο τρόπο, ωστόσο, έχει γίνει μόδα ίσως λίγο περισσότερο από ότι θα έπρεπε. Πρόκειται για ταινίες, πρόσθεσε, που έχουν μεν στο κέντρο τους τον άνθρωπο, αλλά επαναλαμβάνονται.
Ο γνωστός σεναριογράφος ταινιών του Φελίνι, του Ταρκόφσκι, του Αντονιόνι των αδελφών Ταβιάνι αλλά και του Θόδωρου Αγγελόπουλου, υποστήριξε επίσης πως από μία μικρή χώρα πιστεύει πως μπορούν να βγουν "καλές ιστορίες" ενώ, κάνοντας έναν παραλληλισμό του κινηματογράφου που βλέπουμε με το φαγητό που τρώμε, μίλησε για τον εθισμό που προκαλείται και στις δύο περιπτώσεις λέγοντας χαρακτηριστικά: "στη ζωή τρώμε τα παιδικά μας χρόνια". Εννοώντας πως ο θεατής μαθαίνει από μικρός τι κινηματογράφο θα βλέπει.
Απαισιόδοξος επίσης εμφανίστηκε και ο γάλλος κριτικός κινηματογράφου Michel Ciment και αναφέρθηκε στις τρεις απαντήσεις που μπορούν να δοθούν στην αμερικανική κυριαρχία.
Συγκεκριμένα, μίλησε για την ανάγκη της εκπαίδευσης και πρότεινε την προβολή ταινιών του ευρωπαϊκού σινεμά στα λύκεια, η οποία θα μπορούσε να συνδυαστεί με τη διδασκαλία της ευρωπαϊκής ή της παγκόσμιας ιστορίας.
Τόνισε επίσης την ανάγκη προστασίας των ευρωπαϊκών ταινιών από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τη στιγμή μάλιστα που δομούμε τη νέα Ευρώπη. Σαν τρίτη και ιδιαίτερα σημαντική "απάντηση" ανέφερε επίσης ο κ.Ciment την "ποιότητα" του ευρωπαϊκού σινεμά και τόνισε πως "κάποτε η Νέα Υόρκη έβλεπε Φελλίνι, Αντονιόνι, Μπουνιουέλ, Γκοντάρ. Τώρα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να κάνουμε καλύτερες ταινίες".
Οσον αφορά τη σημασία των Φεστιβάλ, ανέφερε ο κ. Ciment πως "χάρη σ' αυτά βλέπουμε ταινίες που δεν θα βλέπαμε ποτέ" ενώ επισήμανε το πρόβλημα διανομής και διαφήμισης που προσανατολίζουν το κοινό στο αμερικανικό σινεμά.
Ιδιαίτερα αισιόδοξη για το μέλλον του ευρωπαϊκού σινεμά ήταν η δανή παραγωγός Vibecke Windelov, καθώς, όπως είπε, ο κινηματογράφος στη χώρα της περνά από ένα πολύ καλό στάδιο, γιατί υπάρχουν νέοι σκηνοθέτες, περισσότερη χρηματοδότηση και μεγάλη "ενέργεια". Η κ. Windelov είπε επίσης πως η γαλλική τηλεόραση εφαρμόζει μία πολιτική στήριξης του ευρωπαϊκού σινεμά. Ως παράδειγμα ανέφερε τη στήριξη που προσέφερε για την παραγωγή ταινιών του Λαρς Φον Τρίερ με τον οποίο δουλεύει η ίδια και τόνισε πως κάτι ανάλογο πρέπει να κάνουν όλες οι τηλεοράσεις.
Η νεαρή ηθοποιός από την Ιρλανδία μιλώντας για τη χώρα της τόνισε πως οι περισσότερες ταινίες που γυρίζονται επηρεάζονται από τις αμερικανικές. Τόνισε ωστόσο πως η εισαγωγή του κινηματογράφου στην εκπαίδευση θα βοηθήσει, ώστε από τη νέα γενιά να γυριστούν ταινίες που θα καλύπτουν ένα πολύ ευρύτερο φάσμα θεμάτων.
Την πεποίθηση πως "το σινεμά δεν θα πεθάνει όσο έχουμε ενδιαφέρουσες ιστορίες να διηγηθούμε" εξέφρασε ο Ούγγρος σκηνοθέτης Janos Szasz, ενώ ο Srdjan Karanovic συνάδελφός του από τη Γιουγκοσλαβία είπε πως από τη στιγμή που ήρθε στο Φεστιβάλ, άρχισε να αποκτά αισιοδοξία. "Κανείς δεν μισεί τον αμερικανικό πολιτισμό" είπε ο σκηνοθέτης και πρόσθεσε "θέλω ωστόσο να βλέπω όλες τις κουλτούρες να διασφαλίζονται. Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι τα φάστφουντ, είναι τα Mc Donalds".
Ο έλληνας συνθέτης τέλος, Χριστόδουλος Χάλαρης μίλησε για την επιρροή της τηλεόρασης, των περιοδικών και των ταινιών που "μιλούν για ανθρώπους που παίρνουν βοηθήματα για να κάνουν έρωτα, αλλά δεν κάνουν έρωτα". Πρόσθεσε πως στόχος όλων αυτών των μέσων είναι η δημιουργία μίας κοινωνίας "αλλοτριωμένων ανθρώπων" και τόνισε ιδιαίτερα το ρόλο της εκπαίδευσης.