 |
Αγαπητό μου φεστιβαλικό ημερόλογιο,
Τι κατάσταση είναι αυτή; Σε μια μέρα φθινοπώριασε, σε δυο χειμώνιασε και από εβδομάδα πάλι άνοιξη. Εμένα δεν μου το βγάζουν από το μυαλό. Υπάρχει κάποια πυρηνική διαρροή εδώ κοντά και μας το κρύβουν.
Η πολυαναμενόμενη ταινία του Λάρι Κλαρκ, το Bully (ας κρατήσουν τον ξένο τίτλο και ας μην το κάνουν "οι Νταήδες", έλεος...) έφερε και τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Οι μισοί πάγωσαν και έφυγαν ανέκφραστοι, αρκετοί ενθουσιάστηκαν και οι λιγότεροι έκατσαν να δουν τους τίτλους τέλους, για να εξετάσουν το soundtrack που τους ενθουσίασε. Το αίσθημα ενόχλησης δεν προκλήθηκε από αποκρουστικές σκηνές αλλά από το ιδιαίτερο θέμα: Βία μεταξύ παιδιών. Ένα αληθινό έγκλημα του οποίου οι θύτες βρίσκονται στο αναμορφωτήριο τα τελευταία εφτά χρόνια.
196. Είναι ο μαγικός αριθμός που ακούμε ξανά και ξανά, είναι ο αριθμός των ταινιών του φεστιβάλ. Ο μέσος θεατής στην πιο αισιόδοξη πρόβλεψη δεν γνωρίζει τίποτα για τις 150 και είναι λογικό να κάνει κακές επιλογές πολλάκις. Εκεί, λοιπόν, έρχεται αυτό που ονομάζεται "σταθερή αξία". Εν προκειμένω Τζον Μπούρμαν. Όσοι τον γνώριζαν καλά τον τίμησαν και όσοι δεν τον γνώριζαν είχαν την ευκαιρία να τον μάθουν.
Παρουσιάστηκαν όλοι μαζί οι νέοι αργεντινοί δημιουργοί. Συμπαθείς και ειλικρινείς. Από μια χώρα που βιώνει οικονομική παρακμή και ψάχνει απεγνωσμένα την άκρη. Ένας κινηματογράφος ελπίδα για το μέλλον, που παρά τα μύρια εμπόδια και τη δυσκολία χρηματοδότησης, καταφέρνει να ορθοποδήσει και να φωνάξει μακριά. Μια χώρα γεμάτη φυσική ομορφιά, που ζητάει απελπισμένα πρότυπα. Μια χώρα της οποίας ο τελευταίος θρύλος είναι ο Ντιέγκο Μαραντόνα και ζητάει επειγόντως ανανέωση.
 |
 |
-: Ξέρεις πόσες ταινίες φέτος έχουν να κάνουν με θρησκευτικές γιορτές;
-: Mια στιγμή, έχω μήνυμα από τον Xριστόδουλο.
|
Aλέξης: Tι έγινε, ποιος φωνάζει;
Λουκία: O Kολλάτος, δεν τον χαιρέτησε, λέει, ο Mισέλ.
Aλέξης: Γιατί;
Λουκία: Eίναι
έξω με τους Aργεντίνους.
|
Το έμαθα το κολπάκι. Μου το λέγανε πολλοί, αλλά βαριόμουν. Αυτή τη φορά δοκίμασα. Τηλεφωνική κράτηση. Ξυπνάω στις 9:30 και με την τσίμπλα να μου σφραγίζει τα μάτια, παίρνω τηλέφωνο. "Θα κοιμηθώ μετά", σκέφτομαι. Βουίζει. Δοκιμάζω ξανά. Τίποτα. Ξανά. Τουτ τουτ τουτ και τα λοιπά. Πίνω γάλα, πλένομαι και επιχειρώ το ακατόρθωτο με ελπίδα και πρωινό στραβοχαμόγελο. Τα γνωστά. Βρε, μήπως παίρνω λάθος τηλέφωνο; Πληκτρολογώ το τηλεφωνικό κέντρο και ρωτάω. "Α, όχι, σωστό είναι το νούμερο, επιμείνετε", με ενθαρρύνουν. Επιμένω και στις 10:40 πιάνω επιτέλους γραμμή. Όλα καλά και όλα ωραία, μόνο που ο πρωινός μου ύπνος πήγε βολτίτσα.
Ανέκαθεν -κακώς και λόγω υποβόσκουσας τσιγγουνιάς- έβλεπα την ταινία σε συνάρτηση με το κόστος ευκαιρίας. Πληρώνω 1500 (4,40), 1800 (5,28), 2000 (5,87), 2200 (6,46), ξοδεύω κατά μέσο όρο 104 λεπτά στη σκοτεινή αίθουσα και καταναλώνω 209 θερμίδες, οπότε συγκρίνω ό,τι κερδίζω από την ταινία με το συνδυασμό εξόδου, χρόνου κι ενέργειας. ¶ξιζε ή μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο; Ο Μάρκος Χολέβας, σκηνοθέτης του e-mail, σε δήλωσή του στους 89,4 με βρήκε απόλυτα σύμφωνο: "όταν πας σινεμά, δίνεις 2000 (5,87) και θέλεις το ανάλογο αντίτιμο. Ο θεατής ζητάει συναισθηματική επικοινωνία και όχι διανοητική". (σημ. οι τιμές στις παρενθέσεις είναι σε ΕΥΡΩ)
Καινούρια ταινία ετοιμάζει ο Γέρζι Σκολιμόφσκι. Ονομάζεται The System (Το Σύστημα). Είναι η ιστορία δύο ευρωπαίων που πηγαίνουν στο Λας Βέγκας και μπλέκονται στα δίχτυα του τζόγου, στη δίνη του συστήματος. Το σύστημα μπορεί να έχει τη μορφή του χρήματος, της πολιτικής κατάστασης ή ακόμα και της ίδιας ζωής. Το δύσκολο κομμάτι της παραγωγικής διαδικασίας ξεπεράστηκε. Χρηματοδότηση υπάρχει από Αγγλία. Μένει να υπογράψουν οι υποψήφιοι ηθοποιοί, και καλώς εχόντων των πραγμάτων και της παγκόσμιας πολιτικής σταθερότητας, όπως είπε και ο σκηνοθέτης, τα γυρίσματα θα αρχίσουν την προσεχή άνοιξη.
Γέμισαν οι συνεντεύξεις τύπου με λίγα αγόρια και πολλά κορίτσια από τη δημοσιογραφική σχολή. Τους έχουν αναθέσει πανεπιστημιακή εργασία, λέει, και ψάχνουν το κατάλληλο κι ενδιαφέρον ρεπορτάζ. Ομορφούλες, νέες και δροσερές, αφήνουν το μαγνητοφωνάκι να γράφει, κρατούν σημειώσεις και σουφρώνουν τα φρύδια προβληματισμένες. Η αίθουσα πλέον είναι πιο φωτεινή και ο καφές πιο γλυκός.
 |
 |
|
Δώρα: Έχει κάνει ραδιόφωνο, τραγούδι, έχει παίξει σε ταινίες και τώρα γράφει και σκηνοθετεί. Kι είναι και κούκλα. Zήλια;
|
Xορωδία: Don't cry for me Argentinaaa...
Mισέλ: Γεια σου Kολλάτε!
|
Ένα πολύ γρήγορο στατιστικό στοιχείο που βγαίνει με τη μέθοδο αντανακλαστικής απάντησης. Ποια είναι η πρόταση που έχει ακουστεί τις περισσότερες φορές στις συνεντεύξεις τύπου; "Επειδή ο χρόνος μας πιέζει..."
Τώρα είστε συντονισμένοι στους 89,4 FM και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Όχι μόνο πριν και μετά την προβολή αλλά και κατά τη διάρκεια. Και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να παρεμβάλλονται οι ενοχλητικοί ήχοι της ταινίας... (βλέπε Ο Πύργος). Βέβαια αυτές ακριβώς οι μικροαναποδιές κάνουν το φεστιβάλ τόσο απρόοπτο και αγαπητό.
Τα βλέμματα στραμμένα στο Μέγαρο Μουσικής και την προβολή του κλασσικού αριστουργήματος του Φριτζ Λανγκ, Metropolis. Έχει κυκλοφορήσει σε αμέτρητες κόπιες, οι οποίες έχουν όλες διαφορετική χρονική διάρκεια. Μία από τις απόπειρες αποκατάστασης της αρχικής κόπιας ήταν το 1984 με προσθήκη χρώματος και σύγχρονης μουσικής. Από αυτήν την εκδοχή το μόνο ξεχωριστό που έχει μείνει είναι το τραγούδι των Queen "Radio Ga Ga", του οποίου το βίντεο κλιπ, περιέχει σκηνές από την ταινία.
Φωνές και πανικός στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών. Διαμαρτυρίες για το φεστιβάλ και τον παραγκωνισμό του ελληνικού κινηματογράφου, διαμαρτυρίες για τη διαδικασία των βραβείων ("τα βραβεία θυμίζουν εγχείριση που λείπει ο γιατρός και εγχειρίζουν όλοι οι άλλοι"). Λεκτικές αιχμές που φλέρταραν στα όρια της ακρότητας και ντεσιμπέλ που εκτροχιάστηκαν. Αντίλογος, αναπάντητα ερωτήματα, προσπάθεια διπλωματίας και αγανάκτηση. Επιθυμία για διαχωρισμό ελληνικού και διεθνούς φεστιβάλ αν δεν βελτιωθεί η κατάσταση και επίθεση κατά των κριτικών από διακεκριμένους έλληνες σκηνοθέτες υποστηρίζοντας πως χαντακώνουν τον ελληνικό κινηματογράφο. Εκτόνωση και στο τέλος ηρεμία. Σαν τον παλιό κακό καιρό, όπως λένε όσοι τον έζησαν.
Πάντως αν σε κάτι συμφώνησαν όλοι, ήταν πως πρέπει να μπουν τα μικροσυμφέροντα στην άκρη και να εντοπίσουμε το κοινό συμφέρον, που είναι να βγαίνουν νέοι δημιουργοί. Και επιτέλους να ιδρυθεί αυτή η πανεπιστημιακή σχολή κινηματογράφου, που έπρεπε να έχει γίνει πριν πολλά πολλά πολλά χρόνια. Λες να θέλουν οι παλιοί να γίνουν καθηγητές;
Τι να μην ξεχάσω για την Παρασκευή: να πάρω μπουφάν, να πιω ένα χυμό πορτοκάλι, να παρευρεθώ στο Μέγαρο για αυτήν τη μοναδική εμπειρία και να συστήσω σε όλους να δουν το Mullholand Drive. Και χρόνια πολλά στη Βάλια και το Μίλτο.
A, και κάτι άλλο. Σήμερα στις 22:30 στην αίθουσα Tζον Kασσαβέτης, η ταινία-έκπληξη των Nέων Oριζόντων.
Τι κατάσταση είναι αυτή; Σε μια μέρα φθινοπώριασε, σε δυο χειμώνιασε και από εβδομάδα πάλι άνοιξη. Εμένα δεν μου το βγάζουν από το μυαλό. Υπάρχει κάποια πυρηνική διαρροή εδώ κοντά και μας το κρύβουν.
Η πολυαναμενόμενη ταινία του Λάρι Κλαρκ, το Bully (ας κρατήσουν τον ξένο τίτλο και ας μην το κάνουν "οι Νταήδες", έλεος...) έφερε και τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Οι μισοί πάγωσαν και έφυγαν ανέκφραστοι, αρκετοί ενθουσιάστηκαν και οι λιγότεροι έκατσαν να δουν τους τίτλους τέλους, για να εξετάσουν το soundtrack που τους ενθουσίασε. Το αίσθημα ενόχλησης δεν προκλήθηκε από αποκρουστικές σκηνές αλλά από το ιδιαίτερο θέμα: Βία μεταξύ παιδιών. Ένα αληθινό έγκλημα του οποίου οι θύτες βρίσκονται στο αναμορφωτήριο τα τελευταία εφτά χρόνια.
196. Είναι ο μαγικός αριθμός που ακούμε ξανά και ξανά, είναι ο αριθμός των ταινιών του φεστιβάλ. Ο μέσος θεατής στην πιο αισιόδοξη πρόβλεψη δεν γνωρίζει τίποτα για τις 150 και είναι λογικό να κάνει κακές επιλογές πολλάκις. Εκεί, λοιπόν, έρχεται αυτό που ονομάζεται "σταθερή αξία". Εν προκειμένω Τζον Μπούρμαν. Όσοι τον γνώριζαν καλά τον τίμησαν και όσοι δεν τον γνώριζαν είχαν την ευκαιρία να τον μάθουν.
Παρουσιάστηκαν όλοι μαζί οι νέοι αργεντινοί δημιουργοί. Συμπαθείς και ειλικρινείς. Από μια χώρα που βιώνει οικονομική παρακμή και ψάχνει απεγνωσμένα την άκρη. Ένας κινηματογράφος ελπίδα για το μέλλον, που παρά τα μύρια εμπόδια και τη δυσκολία χρηματοδότησης, καταφέρνει να ορθοποδήσει και να φωνάξει μακριά. Μια χώρα γεμάτη φυσική ομορφιά, που ζητάει απελπισμένα πρότυπα. Μια χώρα της οποίας ο τελευταίος θρύλος είναι ο Ντιέγκο Μαραντόνα και ζητάει επειγόντως ανανέωση.
Το έμαθα το κολπάκι. Μου το λέγανε πολλοί, αλλά βαριόμουν. Αυτή τη φορά δοκίμασα. Τηλεφωνική κράτηση. Ξυπνάω στις 9:30 και με την τσίμπλα να μου σφραγίζει τα μάτια, παίρνω τηλέφωνο. "Θα κοιμηθώ μετά", σκέφτομαι. Βουίζει. Δοκιμάζω ξανά. Τίποτα. Ξανά. Τουτ τουτ τουτ και τα λοιπά. Πίνω γάλα, πλένομαι και επιχειρώ το ακατόρθωτο με ελπίδα και πρωινό στραβοχαμόγελο. Τα γνωστά. Βρε, μήπως παίρνω λάθος τηλέφωνο; Πληκτρολογώ το τηλεφωνικό κέντρο και ρωτάω. "Α, όχι, σωστό είναι το νούμερο, επιμείνετε", με ενθαρρύνουν. Επιμένω και στις 10:40 πιάνω επιτέλους γραμμή. Όλα καλά και όλα ωραία, μόνο που ο πρωινός μου ύπνος πήγε βολτίτσα.
Ανέκαθεν -κακώς και λόγω υποβόσκουσας τσιγγουνιάς- έβλεπα την ταινία σε συνάρτηση με το κόστος ευκαιρίας. Πληρώνω 1500 (4,40), 1800 (5,28), 2000 (5,87), 2200 (6,46), ξοδεύω κατά μέσο όρο 104 λεπτά στη σκοτεινή αίθουσα και καταναλώνω 209 θερμίδες, οπότε συγκρίνω ό,τι κερδίζω από την ταινία με το συνδυασμό εξόδου, χρόνου κι ενέργειας. ¶ξιζε ή μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο; Ο Μάρκος Χολέβας, σκηνοθέτης του e-mail, σε δήλωσή του στους 89,4 με βρήκε απόλυτα σύμφωνο: "όταν πας σινεμά, δίνεις 2000 (5,87) και θέλεις το ανάλογο αντίτιμο. Ο θεατής ζητάει συναισθηματική επικοινωνία και όχι διανοητική". (σημ. οι τιμές στις παρενθέσεις είναι σε ΕΥΡΩ)
Καινούρια ταινία ετοιμάζει ο Γέρζι Σκολιμόφσκι. Ονομάζεται The System (Το Σύστημα). Είναι η ιστορία δύο ευρωπαίων που πηγαίνουν στο Λας Βέγκας και μπλέκονται στα δίχτυα του τζόγου, στη δίνη του συστήματος. Το σύστημα μπορεί να έχει τη μορφή του χρήματος, της πολιτικής κατάστασης ή ακόμα και της ίδιας ζωής. Το δύσκολο κομμάτι της παραγωγικής διαδικασίας ξεπεράστηκε. Χρηματοδότηση υπάρχει από Αγγλία. Μένει να υπογράψουν οι υποψήφιοι ηθοποιοί, και καλώς εχόντων των πραγμάτων και της παγκόσμιας πολιτικής σταθερότητας, όπως είπε και ο σκηνοθέτης, τα γυρίσματα θα αρχίσουν την προσεχή άνοιξη.
Γέμισαν οι συνεντεύξεις τύπου με λίγα αγόρια και πολλά κορίτσια από τη δημοσιογραφική σχολή. Τους έχουν αναθέσει πανεπιστημιακή εργασία, λέει, και ψάχνουν το κατάλληλο κι ενδιαφέρον ρεπορτάζ. Ομορφούλες, νέες και δροσερές, αφήνουν το μαγνητοφωνάκι να γράφει, κρατούν σημειώσεις και σουφρώνουν τα φρύδια προβληματισμένες. Η αίθουσα πλέον είναι πιο φωτεινή και ο καφές πιο γλυκός.
Ένα πολύ γρήγορο στατιστικό στοιχείο που βγαίνει με τη μέθοδο αντανακλαστικής απάντησης. Ποια είναι η πρόταση που έχει ακουστεί τις περισσότερες φορές στις συνεντεύξεις τύπου; "Επειδή ο χρόνος μας πιέζει..."
Τώρα είστε συντονισμένοι στους 89,4 FM και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Όχι μόνο πριν και μετά την προβολή αλλά και κατά τη διάρκεια. Και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να παρεμβάλλονται οι ενοχλητικοί ήχοι της ταινίας... (βλέπε Ο Πύργος). Βέβαια αυτές ακριβώς οι μικροαναποδιές κάνουν το φεστιβάλ τόσο απρόοπτο και αγαπητό.
Τα βλέμματα στραμμένα στο Μέγαρο Μουσικής και την προβολή του κλασσικού αριστουργήματος του Φριτζ Λανγκ, Metropolis. Έχει κυκλοφορήσει σε αμέτρητες κόπιες, οι οποίες έχουν όλες διαφορετική χρονική διάρκεια. Μία από τις απόπειρες αποκατάστασης της αρχικής κόπιας ήταν το 1984 με προσθήκη χρώματος και σύγχρονης μουσικής. Από αυτήν την εκδοχή το μόνο ξεχωριστό που έχει μείνει είναι το τραγούδι των Queen "Radio Ga Ga", του οποίου το βίντεο κλιπ, περιέχει σκηνές από την ταινία.
Φωνές και πανικός στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών. Διαμαρτυρίες για το φεστιβάλ και τον παραγκωνισμό του ελληνικού κινηματογράφου, διαμαρτυρίες για τη διαδικασία των βραβείων ("τα βραβεία θυμίζουν εγχείριση που λείπει ο γιατρός και εγχειρίζουν όλοι οι άλλοι"). Λεκτικές αιχμές που φλέρταραν στα όρια της ακρότητας και ντεσιμπέλ που εκτροχιάστηκαν. Αντίλογος, αναπάντητα ερωτήματα, προσπάθεια διπλωματίας και αγανάκτηση. Επιθυμία για διαχωρισμό ελληνικού και διεθνούς φεστιβάλ αν δεν βελτιωθεί η κατάσταση και επίθεση κατά των κριτικών από διακεκριμένους έλληνες σκηνοθέτες υποστηρίζοντας πως χαντακώνουν τον ελληνικό κινηματογράφο. Εκτόνωση και στο τέλος ηρεμία. Σαν τον παλιό κακό καιρό, όπως λένε όσοι τον έζησαν.
Πάντως αν σε κάτι συμφώνησαν όλοι, ήταν πως πρέπει να μπουν τα μικροσυμφέροντα στην άκρη και να εντοπίσουμε το κοινό συμφέρον, που είναι να βγαίνουν νέοι δημιουργοί. Και επιτέλους να ιδρυθεί αυτή η πανεπιστημιακή σχολή κινηματογράφου, που έπρεπε να έχει γίνει πριν πολλά πολλά πολλά χρόνια. Λες να θέλουν οι παλιοί να γίνουν καθηγητές;
Τι να μην ξεχάσω για την Παρασκευή: να πάρω μπουφάν, να πιω ένα χυμό πορτοκάλι, να παρευρεθώ στο Μέγαρο για αυτήν τη μοναδική εμπειρία και να συστήσω σε όλους να δουν το Mullholand Drive. Και χρόνια πολλά στη Βάλια και το Μίλτο.
A, και κάτι άλλο. Σήμερα στις 22:30 στην αίθουσα Tζον Kασσαβέτης, η ταινία-έκπληξη των Nέων Oριζόντων.
Πρώτο Πλάνο, Τεύχος 100
|
|
Travelling
