 |
Αγαπητό μου φεστιβαλικό ημερόλογιο,
Πρώτη επίσημη σήμερα και η λιακάδα ανοιξιάτικη, παρά τις προβλέψεις της EMY. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αναγκαία καλό. Η υπερβολική καλοκαιρία, ιδιαίτερα μεσοχείμωνα, προκαλεί ευπρόσδεκτη ευφορία, γενετήσια ορμή για φραπέ και απερίσπαστη χαλάρωση. Μόνο να κλειστείς στο σκοτεινό καβούκι της αίθουσας δεν θέλεις. Τουλάχιστον το βραδάκι, η δροσιά είναι γλυκιά και η διάθεση ανεβαίνει...
Μια πρώτη βόλτα από τους χώρους του φεστιβάλ. Αναγνώριση εδάφους, έλεγχος αν όλα βρίσκονται στη θέση τους και δεν τα εξαφάνισαν εξωγήινοι. Πράγματι δεν τα εξαφάνισαν και όλοι οι χώροι είναι γνώριμοι. Τα ταμεία στη θέση τους, οι αίθουσες στη θέση τους. Προσοχή στις παράπλευρες εκθέσεις. Θα επανέλθουμε, στήνονται ακόμη.
Σε κατάσταση προετοιμασιών οι προβλήτες. Οι τελευταίες πινελιές, τύποι να κουβαλάνε ξύλα, μερικές κάμερες να προβάρουν και ο κόσμος λιγοστός, αλλά αεικίνητος. Μηχανικά χαμόγελα, μούδιασμα, χειραψίες, λίγα αγγλικά εδώ κι εκεί και υποψία άγχους. Οι απλοί σινεφίλ που θα στριμωχτούν στις ουρές ακόμα δεν εμφανίστηκαν. Μάλλον το πρώτο γιουρούσι προμηνύεται για αύριο. Προς το παρόν κυκλοφορούν μόνο οι δημοσιογράφοι, οι εργαζόμενοι και όσοι βγάζουν κάρτες μέλους τελευταία στιγμή.
Μικρό μπάχαλο. Σύγχυση, αλλά ψυχραιμία και χαμηλοί τόνοι. Το ρεύμα, λέει, κάνει νερά (διακοπές...) και οι υπολογιστές κωλυσιεργούν. Οπ, σαν να έχω ένα μικρό ντεζαβού (δεν το γράφω στα γαλλικά, για να μη γίνω ρεζίλι). Το τέρας της τεχνολογίας παραπαίει, αλλά εμείς δεν φταίμε σε τίποτα. Και ο νόμος του Μέρφι επιβεβαιώνεται σαδομαζοχιστικά: "Αν είναι κάτι να πάει στραβά, θα πάει". Το προσωπικό του φεστιβάλ (η πρώτη γραμμή πυρός) για μια ακόμη φορά νεανικό και όχι over-fifty δημοσιοϋπαλληλικό. Άπειρο, αλλά καταβάλλει τα μέγιστα. Και αν κάτι ξεχωρίζει, είναι ότι δεν έχουν (ίσως λόγω ηλικίας, ίσως λόγω νοοτροπίας) το εκνευριστικό ελληνικό υφάκι: "ε, γαμώτο, και άλλος πελάτης; Μα τι σκατά θέλετε όλοι εδώ;" Διατηρούν την ψυχραιμία τους και δεν είναι εύκολο, αφού "ναι, μεν ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, αλλά πολλές φορές είναι σπάστης". Ελπίζω μόνο αύριο το πρόβλημα να έχει αντιμετωπιστεί. Δυο (ή μάλλον... εικοσιδυό) φορές σύμπτωση, δεν είναι σύμπτωση...
 |
 |
-: Έρχεται.
-: Ήρθε;
-: Θα έρθει;
Φεύ, Φέι...Έλα!
|
Tζέρι: Tι θα γίνει, θα βάλει κανείς κανά χεράκι να στηθεί η έκθεση; Όχι μόνο γκλαμουριές στις τελετές!
|
Προσοχή στο σχέδιο της αφίσας των Νέων Οριζόντων. Στην αρχή νόμιζα πως είναι συνδυασμός άτακτων, αφηρημένων γραμμών. Μμμ, ΟΚ, ανήκω στην πολυπληθή και πλειοψηφική ομάδα ΑΑΑΖ (Ανώνυμοι Αδαείς Από Ζωγραφική). Με μια προσεκτικότερη ματιά και εφόσον άκουσα κάποιους να το συζητάνε (για να λέμε και την αλήθεια...) αντιλήφθηκα το σεξουαλικό περιεχόμενο της εικόνας. Δυο κορμιά δεμένα να συνουσιάζονται... Αν και ΑΑΑΖ, μ' άρεσε αυτή η αφηρημένη μαγεία. Το έργο πληροφοριακά φιλοτεχνήθηκε από το Νίκο Κεσσανλή. Bλέπε διπλανή σελίδα.
Έμαθα και μια καινούρια λέξη. FLUFFER (τίτλος ταινίας). Ξέρεις τι εστί; Όταν γυρίζονται τσόντες, οι άνδρες "ηθοποιοί" οφείλουν να έχουν στύση. Μόνιμη. Όταν γίνεται CUT και ο σκηνοθέτης χρειάζεται λίγο χρόνο για να δημιουργήσει, οι άρρενες δεν πρέπει να χαλαρώσουν, αλλά να είναι ετοιμοπόλεμοι. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται μια τσόντα, είναι ένας δυσκίνητος άντρας. Εκεί λοιπόν παρεμβαίνουν οι Fluffers οι οποίοι με χέρι και στόμα λειτουργούν ως ανυψωτές ηθικού... Fluffer ίσον συντηρητής στύσης.
Βραδάκι, το θερμόμετρο στα ύψη, ο κλιματισμός ανύπαρκτος. Πολλά κουστούμια διαφόρων ειδών καταφθάνουν και μέσα σ' αυτά άνθρωποι. Ολύμπιον. Τελετή έναρξης.
Το πρόγραμμα έλεγε 8:30, και το Ολύμπιον έχει γεμίσει ασφυκτικά, ακόμα και στους εξώστες. Ποιοι είναι πιο πολλοί: οι όρθιοι ή οι καθιστοί; Μπήκαν όλοι, γιατί έτσι πρέπει. Δυο στρατηγικοί κλοιοί έχουν σχηματιστεί. Έξω από το κτίριο οι φωτογράφοι, τα κοράκια και οι περίεργοι ("καλή φάση, ας κάτσουμε..."). Στην πόρτα οι μπράβοι μπερδεμένοι. Μέσα στα σκαλιά οι επικεφαλής του Φεστιβάλ και πίσω τους μαυροφορεμένες κοπέλες, καλλίγραμμες, στολισμένες, όμορφες, να κλίνουν επ' αριστερά και επί δεξιά.
 |
 |
Σκαμπ: Pε παιδιά, εδώ δεν ήταν η Mάγιερς και ο Φραγκούλης;
Nτέμπορα: Προχώρα, μας ψάχνει η Πανσέληνος!
|
H κορυ-Φέι σέρνει το χορό:
Πάμε παιδιά, όλοι μαζί... Kίιιιινησέ, ηη Γεραακίινααα, γιάα νέεεερό,
(Xορός): Mπράβοο!
|
Η Φέι Ντάναγουεϊ έρχεται; Κίνηση στους δρόμους, αυτοκίνητα, πανικός, στο πεζοδρόμιο κορμιά στριμώχνονται και η απόσταση από το Μακεδονία Παλλάς μέχρι την αίθουσα τελετών ίσως είναι μεγαλύτερη από όση φαίνεται. Η ελληνική κουλτούρα προστάζει μια κάποια καθυστέρηση. Kαθυστερήστε την, λοιπόν.
Έρχονται ο Σάτσμπεργκ και ο Σκολιμόφσκι (θεωρείο) πρώτοι-πρώτοι. Οι Θεσσαλονικείς δημοσιογράφοι, οι Aθηναίοι και οι ξένοι προφανώς, μα ποιος τους ξέρει. O Oρέστης Aνδρεαδάκης: μας άρεσε το όρθιο μαλλί (του), μας κούρασε λίγο έως πολύ η αναμονή της Φέι. Tα φλας θα ανάψουν μια στάλα περισσότερο στο Μάριο και την Nτέμπορα.
Πέντε λεπτά καθυστέρηση κι έφτασε ο υπουργός Βενιζέλος. Mια στιγμή, φωνάζει ο Pασιάς: σύντομη στάση για αποθανάτιση(;) της στιγμής, όλοι μαζί οι παπαράτσι, θαρρείς και δεν τον είχαν ξαναδεί. Nα κι ο Βούγιας, μαύρο σακάκι-κόκκινο πουκάμισο και μια παρέα κοριτσιών (φοιτήτριες;) γλυκοκοιτάει. Ας γλυκαίνεται... Ο δήμαρχος Παπαγεωργόπουλος τήρησε στην ακρίβεια το ακαδημαϊκό τέταρτο και ο υπουργός Τσοχατζόπουλος ήρθε τελευταίος. Όλοι με το ίδιο χαρούμενο ύφος. Γιατί;
Η τελετή έπρεπε να ξεκινήσει. Πού είναι η Φέι; Άργησε. Γιατί; Κίνηση και αγωνία. Πρέπει να ξεκινήσουμε. Aνεβαίνει στη σκηνή ο M. Δημόπουλος, τα λέει, τελειώνει. Aνεβαίνει ο υπουργός, 9 και 10, ο Bενιζέλος μιλάει, και η Φέι έξω φτάνει ντυμένη στα μαύρα, χαμογελαστή και λαμπερή ("μοιάζει τόσο νέα...", "αυτή είναι λάμψη"). Aνεβαίνει τα σκαλιά, χάνεται στην πάνω αίθουσα και όλα μπαίνουν στη θέση τους. Ανακούφιση.
 |
Aθανασία: Nονάαα, όταν μεγαλώθω,
μπολώ να γίνω κι εγώ Φέι Nτάναγουεϊ;
Nονά: Mπορείς... μην αργείς!
|
Mπορεί και να μην το έκανε επίτηδες, να έμπλεξε απλώς στην κίνηση στους δρόμους. Mε τέτοιο καιρό, βράδυ Παρασκευής, έξω γινόταν χαμός. Ή μπορεί να το έκανε επίτηδες, για να ξεκινήσει η τελετή χωρίς αυτήν, μην κλέψει την παράσταση. Διακριτική. Eξάλλου, η τιμητική της μέρα είναι η επομένη.
Πάμε πάρτυ;
Τι να μην ξεχάσω για αύριο: Να έχω το νου μου στη Φέι, να δω το Fluffer και το Y Tu Mama Tambien (κανονική μτφρ. Και η μαμά σου επίσης. Σαν να λέμε: Της μάνας σου-Και της δικιάς σου επίσης), να ρίχνω κανά βλέφαρο για το Ρένο Χαραλαμπίδη, να περάσω από την έκθεση φωτογραφίας του Τζέρι Σάτζμπεργκ και αν είμαι ζωντανός να απολαύσω το Midnight Vision: Orgasmic Cinema (1).
Πρώτο Πλάνο, Τεύχος 94
|
|
Travelling
