CHRISTOPHER DOYLE: ΓIATI ΔEN EIMAI ZΩΓPAΦOΣ

Christopher Doyle: Γιατί δεν είμαι ζωγράφος
Χώρος: Γκαλερί Μύλος
Διάρκεια: 21 - 30 Νοεμβρίου

Εγκαταλείποντας στην ηλικία των 18 τη βαρετή προαστιακή ζωή του Σίδνεϊ σαν ναύτης του νορβηγικού εμπορικού στόλου, ο Christopher Doyle πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο δρόμο, ταξιδεύοντας αδιάκοπα και εξασκώντας όλα τα ευκαιριακά επαγγέλματα που μπορεί να φανταστεί κανείς: εμπειρικός γιατρός στην Ταϊλάνδη, ειδικός υδροδότησης στην βορειοανατολική έρημο της Ινδίας. Καταλήγει στο Χονγκ Κονγκ όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Στα τέλη του 1970, μετενσαρκώνεται από τον καθηγητή ποίησης και κινέζικης λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, που τον βαπτίζει Du Ke Fang («σαν τον άνεμο»). Από τότε δεν υπήρξε ποτέ ο ίδιος.

Ο Christopher Doyle σήμερα είναι ένας από τους σπουδαιότερους διευθυντές φωτογραφίας στον κόσμο. Η σχέση του με το σινεμά ξεκινά το 1981, οπότε αναλαμβάνει τη διεύθυνση φωτογραφίας της ταινίας That Day on the Beach του Edward Yang. Ηταν, ωστόσο, η συνεργασία του με τον Wong Kar Wai που καλλιέργησε τη δημιουργική του υπόσταση. Ο Doyle βρίσκεται σταθερά πίσω από την κάμερα του Wong Kar Wai από το 1990 και το Days of Being Wild μέχρι σήμερα. Η συνεργασία αυτή έχει αποκομίσει στον Doyle, εκτός από διεθνή φήμη, πέντε κινηματογραφικά βραβεία καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Χονγκ Κονγκ και το βραβείο καλλιτεχνικού επιτεύγματος στο Φεστιβάλ των Κανών του 2000 για την Ερωτική Επιθυμία. Εκτός από τις ταινίες του Wong Kar Wai, o Doyle έχει διατελέσει διευθυντής φωτογραφίας, μεταξύ άλλων, στον Ηρωα του Zhan Yimou, τον Ησυχο Αμερικάνο του Philip Noyce και στο Ψυχώ του Gus Van Sant. Το 1999, ο Doyle έγραψε και σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία με τίτλο Away with Words.

Αγνωστη για το ευρύτερο κοινό είναι η εικαστική δουλειά του Christopher Doyle. Από τις αρχές της καριέρας του, ο Doyle κατασκευάζει περίτεχνα φωτό-κολλάζ, χρησιμοποιώντας υλικά συμβατικά, όπως φωτογραφίες και κείμενα, τα οποία συνδυάζει απρόβλεπτα με ευτελή και ανορθόδοξα υλικά όπως, για παράδειγμα, χειρουργικά γάντια και πλαστικές σακούλες. Όλα τα υλικά αυτά προέρχονται από τον τόπο εργασίας του, δηλαδή τα πλάττω των γυρισμάτων. Ετσι, φωτογραφίες των πρωταγωνιστών και αποσπάσματα σεναρίων σμίγουν με κολλητικές ταινίες και αποκόμματα περιοδικών. Τα έργα αυτά δεν αναφέρονται απλά στις ταινίες, που κατά καιρούς εργάζεται ο Doyle, αλλά διαμορφώνουν, κατά κάποιο τρόπο, το ιδιαίτερο και προσωπικό του ημερολόγιο. Είναι, με άλλα λόγια, αυτόνομα καλλιτεχνικά δημιουργήματα και για το λόγο αυτό έχουν εκτεθεί σε μεγάλες γκαλερί όλου του κόσμου.

Τα έργα του Christopher Doyle εκτίθενται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο 44ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στην έκθεση που τιτλοφορείται
«Γιατί δεν είμαι ζωγράφος».