Alexei German Jr.
σκηνοθέτης της ταινίας Tο τελευταίο τρένο
Ακολουθήσατε το δρόμο της σκηνοθεσίας
εξαιτίας του επίσης σκηνοθέτη πατέρα σας, ή ήταν ελεύθερη επιλογή;
Ήταν θα έλεγα αναπόφευκτη επιλογή. Το 90% της απόφασής μου βασίστηκε
στην πορεία του πατέρα μου και ένα 10% στην ελεύθερη βούλησή μου
να ακολουθήσω αυτό το δρόμο.
Βλέποντας τις σκηνοθετικές δουλειές του πατέρα σας, νιώθατε θαυμασμό,
θέλατε να πάτε παραπέρα από εκείνον ή επιθυμούσατε να κάνετε τελείως
διαφορετικά πράγματα, ίσως από αντίδραση;
Βλέποντας την ταινία του πατέρα μου Ο φίλος μου, Ιβάν Λαπσέν γοητεύτηκα.
Κάθε σκηνοθέτες ή σεναριογράφος θα ήθελε να κάνει ένα τέτοιο φιλμ.
Είναι ταινία της κλάσης του Φελίνι, από εκείνα που κοντεύουν να αγγίξουν
την τελειότητα. Και σε αυτή την ταινία, όμως, θα έβαζα με άριστα
το δέκα, οκτώμισι, γιατί ο κινηματογράφος δεν ταυτίζεται με το τέλειο.
Δεν φιλοδοξώ να ξεπεράσω τον πατέρα μου αλλά να είμαι ο εαυτός μου.
Είναι πολύ νωρίς επομένως να συγκρίνω τον εαυτό μου με εκείνον.
Γιατί σε μια εποχή που μαστίζεται από κοινωνικά προβλήματα, εσείς
επιλέξατε να κάνετε μια αναδρομή στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Δεν
είναι αποστασιοποίηση από τον κόσμο μας κάτι τέτοιο;
Λυπάμαι που θα το αναφέρω, αλλά κατά τη γνώμη μου ο ρωσικός και ο
βρετανικός κινηματογράφος κατέρρευσαν εξαιτίας του συνεχούς προβληματισμού
και των θεμάτων που προέβαλλαν. Ο μεγάλος κινηματογράφος είναι αυτός
που προβάλλει συναισθήματα αλλά μέσα σε ένα πολιτιστικό πλαίσιο.
Ο Μπέργκμαν και ο Κουροσάβα έκαναν καταπληκτικές ταινίες, επειδή
βρήκαν τη χρυσή τομή. Δεν θέλω τα έργα μου να μοιάζουν με καθημερινή
ενημερωτική εφημερίδα, με θετικά και αρνητικά σημεία. Ο πόλεμος είναι
μια κατάσταση πολύ αιχμηρή· μια τραγωδία. Νομίζουμε ότι εμείς αποφασίζουμε
για τη ζωή μας, αλλά μόνο σε πολύ δύσκολες καταστάσεις Πόπως ο πόλεμοςΠ
μαθαίνουμε ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Η ρώσικη ιστορία του Β' Παγκοσμίου
Πολέμου μοιάζει ως το ιδανικό πλαίσιο για μια τέτοιου είδους διαπίστωση.
Μάθαμε ότι η μητέρα και η γιαγιά σας σώθηκαν από ένα γερμανό στρατιώτη,
ο οποίος τις φυγάδευσε μέσα από ένα τρένο. Στην ταινία υπάρχουν στοιχεία
που αντλήσατε από αφηγήσεις τους;
Όχι, δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα προσέδιδε μεγαλύτερο βάρος στην
ταινία από ό,τι η μυθοπλασία.
Η στιλιστική επιλογή του ασπρόμαυρου που οφείλεται;
Ήταν οικονομικοί οι λόγοι που υπαγόρευαν αυτή την επιλογή. Όσο για
το σινεμασκόπ ήταν ανέκαθεν το όνειρό μου να κάνω μια τέτοια ταινία,
αφού στη Ρωσία υπάρχει μεγάλο στοκ τέτοιου φιλμ.
Ο πόλεμος είναι αγαπημένο θέμα και στον αμερικάνικο κινηματογράφο.
Σε τι διαφοροποιείται η δική σας ταινία από εκείνες της Αμερικής;
Υπάρχουν κακές και καλές πολεμικές ταινίας. Μου άρεσε, για παράδειγμα,
το The thin red line. Η δική μου ταινία δεν έχει παθητική οπτική,
όπως οι περισσότερες αμερικάνικες ταινίες. Ο πόλεμος είναι παγκόσμια
τραγωδία στο δικό μου φιλμ, ενώ οι αμερικάνικες ταινίες εντοπίζουν
τις επιπτώσεις του πολέμου αποκλειστικά στον αμερικάνικο τρόπο ζωής.
Και αυτό, σαφώς, είναι βαρετό.
Σε αυτό βασίζονται και οι αρκετά βίαιες σκηνές της ταινία;
Προσπάθησα να αναπαραστήσω την πραγματικότητα. Είδα χρονικά όπου
σε απόσταση δέκα μέτρων από τα παιδιά, οι παρτιζάνοι δολοφονούσαν
τους ανθρώπους και εκείνα απλά παρακολουθούσαν, σαν να επρόκειτο
για ένα απλό θέαμα. Ο στόχος μου, αναμφίβολα, δεν ήταν η βία.
Είστε ευχαριστημένος από τη σημερινή πορεία της ρωσικής κινηματογραφίας;
Απόλυτα. Νομίζω ότι βρίσκεται σε μεγάλη ακμή και αυτό το αποδεικνύουν
και οι βραβεύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, στα διάφορα φεστιβάλ. Μπορεί
να γίνουμε σαν τη Γαλλία και την Ιταλία, στην περίοδο της μεγάλης
ακμής τους.
Ποια θα είναι η επόμενη δουλειά σας;
Υπάρχει στα σκαριά ένα καινούργιο πρότζεκτ, αλλά δεν έχουμε υπογράψει
ακόμη. Εξελίσσεται γύρω στο 1914 και αναφέρεται στις αρχές της Ρωσικής
επανάστασης και στο τέλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μου αρέσει,
βλέπετε, η ιστορία.
Συνέντευξη: Άρης Kαβατζίκης
[ επιστροφή... ]
|
