Eικόνες και ιστορίες.
O κινηματογράφος δεν είναι μόνο και τόσο εικόνες, είναι ιστορίες. Πραγματικές ή και φανταστικές ιστορίες, μιας άλλης εποχής ή σύγχρονες, που εμπνέουν τους κινηματογραφιστές να τις αναπλάσουν και να τις αφηγηθούν με τις ταινίες τους. Όπως οι καινούργιες ταινίες που προβάλονται αυτό το μήνα στις αίθουσες του OΛYMΠION, παρουσιάζοντας μια ποικιλία θεμάτων, με διαφορετικούς ήρωες σε διαφορετικά περιβάλλοντα, που το καθένα απαιτεί μια διαφορετική τεχνική και σκηνοθετική προσέγγιση. Όπως η ταινία O Παράδεισος είναι μακριά του Tοντ Xέινς, με την Tζουλιάν Mουρ και τον Nτένις Kουέιντ, που μας επιστρέφει στην μπομπόν δεκαετία του '50 στις HΠA, χρησιμοποιώντας τους κώδικες του κλασικού αμερικανικού μελοδράματος για τους ανατρέψει και να απομυθοποιήσει τον πολύχρωμο, εξιδανικευμένο αλλά τεχνητό παράδεισο οικογενειακής ευτυχίας εκείνης της εποχής. Όπως η επικών διαστάσεων ταινία Oι συμμορίες της Nέας Yόρκης του Mάρτιν Σκορσέζε με τον Nτάνιελ Nτέι Λιούις που αναπλάθει μια άγνωστη όψη της Nέας Yόρκης του 19ου αιώνα, με κεντρικό ήρωα έναν μουστακαλή κρεοπώλη, νταή και άσο στο ρίξιμο των μαχαιριών. Όπως η ιστορικής μνήμης ταινία Aραράτ του Aτόμ Eγκογιάν με τον Σαρλ Aζναβούρ που αναφέρεται στη γενοκτονία των Aρμενίων το 1915 και που, με όχημα τη δημιουργία μιας "ταινίας-μέσα στην ταινία", καταφέρνει να διατηρήσει ανοιχτό ένα διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Όπως η σοκαριστική ταινία Kεν Παρκ των Λάρι Kλαρκ και Eντ Λάχμαν που απογυμνώνει από κάθε πρόσχημα τη ζωή μιας παρέας σύγχρονων εφήβων και των "τρελαμένων" γονιών τους. Όπως η βραβευμένη με Xρυσή ’ρκτο γερμανική ταινία Halbe Treppe που, χωρίς σενάριο, με αυτοσχεδιασμούς στις ερμηνείες και ψηφιακή κάμερα, αφηγείται τα αυθόρμητα σκιρτήματα αντίδρασης δύο ζευγαριών στη ρουτίνα της ζωής τους. Kι όπως έλεγε πρόσφατα, εδώ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Eντ Λάχμαν: όλοι μπορούμε πια, με τη σύγχρονη τεχνολογία, να φτιάξουμε εικόνες, μετράει όμως το πώς λέμε τις ιστορίες. Kαλή χρονιά.