Αν ήμουν κάποια σπουδαία κινηματογραφίστρια θα ήξερα τα πάντα γύρω από τις κάμερες, τους φακούς, τις γωνίες λήψης. Όμως δεν είμαι παρά μια ταπεινή γραφίδα, κι έτσι ξέρω να χρησιμοποιώ μόνο έναν ταπεινό ευρυγώνιο: Για να τσακώνει στις γωνίες τις κρυμμένες επουσιώδεις λεπτομέρειες για το χώρο της έβδομης τέχνης. Κι ας μου παραμορφώνει πότε πότε την εικόνα… στο πρώτο πλάνο.

Σκηνοθετημένη παραγωγή ή παραγωγική σκηνοθεσία; Το συνηθέστερο στο χώρο της κινηματογραφικής βιομηχανίας είναι το πέρασμα από το χώρο της σκηνοθεσίας σε αυτόν της παραγωγής. Ίσως γιατί όσο είσαι νέος σε ενδιαφέρει η φλόγα (έστω και η σπίθα) της δημιουργίας, περισσότερο από ένα ακόμη επάγγελμα που έχει και να κάνει με την εξασφάλιση χρηματικού κεφαλαίου. Ωστόσο ο Λι Ντάνιελς, παραγωγός του Χορού τον Τεράτων και του The Woodsman (που συμμετέχει φέτος στο Φεστιβάλ του Σάντανς) αποφάσισε εσχάτως να νιώσει περισσότερο καλλιτέχνης και θα κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με ένα ανεξάρτητο γκαγκστερικό φιλμ που φέρει τον τίτλο Shadowboxer. Βασικός θεματικός άξονας της ταινίας θα είναι η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ μιας μητέρας και του θετού γιου της, που δουλεύουν μαζί ως επαγγελματίες δολοφόνοι. Τα γυρίσματα θα αρχίσουν την Πρωταπριλιά στη Φιλαδέλφεια. Εκτός αν όλη η ιστορία είναι ένα μεγάλο ανέκδοτο.

Hollywood Ÿber Alles. Ανεξάρτητα του αν έχετε δει την τριλογία του Άρχοντα, δεν μπορεί να μην έχετε αντιληφθει την τάση του παγκόσμιου Σινεμά να φλερτάρει με τους κατά τόπους μύθους και θρύλους– ειδικότερα αν αυτοί εμφορούνται από ένα «Μεσαιωνικό» στίγμα. Το αν αυτή η τάση παραπέμπει σε εποχές Μεσαιωνικού σκοταδισμού είναι άλλη συζήτηση. Ο Herbert Schiller πρωτοδιατυπώνει εν έτει 1969 τη θεωρία του περί Πολιτιστικού Ιμπεριαλισμού, όπου και περιγράφει όλες τις τεχνικές με τις οποίες η Αμερική διοχετεύει στοιχεία δυτικής (μαζικής) κουλτούρας στο κοινό άλλων λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών. Το κατά πόσο ο Άρχοντας αποτελεί μια περίπτωση πολιτισμικής κυριαρχίας του Hollywood ή τελικά τα παραγόμενα μηνύματα τα φιλτράρει η εκάστοτε κοινωνία, εξετάζει μια διαδικτυακή έρευνα που ξεκίνησε τον Οκτώβρη από το Πανεπιστήμιο του Aberystwyth στην Ουαλία και θα συνεχιστεί μέχρι το Δεκέμβρη του 2004. Ερευνητικές ομάδες από 20 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, μελετούν την κάλυψη από τα ΜΜΕ και θα αναλύσουν τις απαντήσεις στο δικτυακό ερωτηματολόγιο. Για τους ενδιαφερόμενους, βρίσκεται στη διεύθυνση:
http://www.lordoftheringsresearch.net

Δώστου Κλότσο να γυρίσει... Η τελευταία ταινία του Τέρι Γκίλιαμ Οι Αδερφοί Γκριμ βρίσκεται στο στάδιο του μοντάζ. Όταν ένας μεγάλος Παραμυθάς αφηγείται τη ζωή των άλλων Μεγάλων Παραμυθάδων, μπορούμε να μιλάμε περί ενός επικείμενου κινηματογραφημένου θαύματος –και όχι περί... δονκιχωτισμού! Μάλιστα ο ίδιος ο Γκίλιαμ δήλωσε πως πρώτη φορά για την ακριβή αναπαράσταση του ονειρικού κόσμου, χρησιμοποίησε τόσα πολλά οπτικά εφέ. Η δήλωση αυτή αποκτά μεγαλύτερη αξία για τον ανυποψίαστο θεατή, αν σκεφτεί και το ότι ο Γκίλιαμ ζωγραφίζει ο ίδιος τα storyboards του και η τελική μορφή τους θα έκανε ακόμα και το Σαλβαντόρ Νταλί να κιτρινίσει από ζήλια. Παρεπιμπτόντως, πρωταγωνιστούν οι Ματ Ντέιμον και Χιθ Λέτζερ.

Το Κράτος είμαι Εγώ! Κατ’ αντιστοιχία με τον Λουδοβίκο το 16ο ο Τέρι Γκίλιαμ σε συνέντευξή του δήλωσε: «Μόνο εγώ είμαι πλεόν οι Μόντι Πάιθονς. Οι υπόλοιποι πέθαναν». Κι ας τριγυρνάει ο Μάικλ Πάλιν ανά την υφήλιο, κι ας ασχολείται ο Έρικ Άιντλ με τη συγγραφή νέων σεναρίων και στίχων. Ωστόσο στο Μπρόντγουεϊ θα ανέβει μια παραγωγή-προσαρμογή του Holy Grail που θα ονομάζεται Spamalot μέσα στο 2005, μιας και οι παραγωγές του Μπρόντγουεϊ εξελίσσονται σε αργούς ρυθμούς. «Αν πάει καλά», συνεχίζει ο Γκίλιαμ, «θα το φέρουμε και στην Αγγλία και θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε λεφτά κι απ’ αυτό. Αφού δε βγάλαμε λεφτά στα νιάτα μας με τα σκετς των Μόντι Πάιθονς, ας βγάλουμε στα γεράματα με τα υποπροϊόντα τους». Αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους που μάζευαν σε σόου του BBC την τέφρα του Τσάπμαν με σκουπάκι Black & Decker. Ίσως και να βρήκαν το Νόημα της Ζωής...

No more Killers Anymore! Η ταινία που ενδεχομένως να πρωταγωνιστήσει στα φετινά Όσκαρ φέρει τον τίτλο Monster –ας όψεται η δικτατορία της ομορφιάς της πρωταγωνίστριας– και όχι δεν έχει σημασία το όνομά της, μιας και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να το μάθει όταν ήταν ακόμη Martini Girl. Η ταινία βασίζεται στην πραγματική ιστορία της Aϊλίν Γουόρνος, μιας serial killer από τη Φλόριντα που σκότωσε επτά άντρες στις αρχές της δεκαετίας του ’90, καταδικάστηκε σε θανατική ποινή το 1992 και εκτελέστηκε το 2002. Στην ιλουστρασιόν εξευγενισμένη χολιγουντιανή ματιά αντιπαρατίθεται η ματιά του ντοκιμαντερίστα που παρακολουθεί τις τελευταίες μέρες της Γουόρνος. Ο Nικ Mπρούμφιλντ, γνωστός για την ικανή αποτύπωση της underground κουλτούρας αλλά και της πραγματικής ζωής του περιθωρίου, παραδίδει μια (ενοχλητικά ειλικρινή) ταινία τεκμηρίωσης με τίτλο: Αϊλίν: Η Ζωή κι ο Θάνατος μιας Σίριαλ- Κίλερ.

Τάδε έφη. «Αν αυτό είναι η δημοκρατική κοινωνία μας και η, κακώς εννοούμενη, πολιτισμένη, πρέπει να μας προβληματίζουν μερικά τέτοια φαινόμενα. Και πρέπει να μας προβληματίζουν τα παραδείγματα και οι εικόνες που δίνουμε. Είτε αυτά ονομάζονται Σαντάμ Χουσεΐν, είτε Aϊλίν Γουόρνος». Τάδε έφη Μπρούμφιλντ.

«Μες στις συμφορές μας
έχουμε δικές μας
Χίλιες και Μια Νύχτες Σινεμά...»