Oliver Stone
Eγώ και ο Φιντέλ Kάστρο: Σαν άντρες, ίσος προς ίσο
 Ας
ξεκινήσουμε ανάποδα. Πώς θα αξιοποιούσε ο Όλιβερ Στόουν- που έχει
επανειλημμένα κατηγορηθεί ως αντι-αμερικάνος- 30 ώρες με τον Τζορτζ
Μπους το νεότερο;
«Για να πω την αλήθεια, Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς
να περάσει 30 ώρες με τον Μπους. Πιστεύω ότι φοβάται την κάμερα.
Είδα ένα ντοκιμαντέρ
στο οποίο συνομιλούσε με μια νεαρή γυναίκα, και το μόνο που έκανε
ήταν να χαριεντίζεται μαζί της όλη την ώρα. Ποτέ δεν αντιμετωπίζει
κανέναν, και ποτέ δε σε κοιτάει στα μάτια. Μόνο ’hey buddy, how are
yah?’ κι όλη αυτή η αμερικάνικη αργκό. Καθόλου διάλογος, καθόλου
αισθήματα. Μια ρηχή συμπεριφορά που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με
αυτήν του Κάστρο. Ο Κάστρο θα σου μιλήσει, είναι ένα αληθινό ανθρώπινο
ον. Βλέπω τον Τζορτζ Μπους σα μια συνθετική εικόνα. Όπως έχω ξαναπεί,
είναι ένας πρώην αλκοολικός που πιστεύει στον Ιησού. Τι θα μπορούσε
να είναι πιο επικίνδυνο;»
Εντελώς συνειρμικά, έρχονται στο μυαλό μου οι πρόσφατοι διθύραμβοι
του Κάστρο για τον ορθόδοξο οικουμενικό πατριάρχη. Δεν έχει όμως
καμία σημασία, ας αφήσουμε το Στόουν να ξετυλίξει το μίτο της συνάντησής
του με τον αμφιλεγόμενο ηγέτη.
«Το 1999 γύρισα το Κάθε Κυριακή, που ήταν μια εξοντωτική εμπειρία
για μένα, και ήταν καιρός να κάνω ένα μικρό διάλειμμα. Όπως γνωρίζετε,
κατά την δεκαετία του ’90 τα μπάτζετ στις ταινίες του Χόλιγουντ
εκτινάχθηκαν στα ύψη. Οπότε τα πάντα έχουν να κάνουν όλο και περισσότερο
με το
μάρκετινγκ, μεγαλύτεροι προυπολογισμοί, μεγαλύτερα Εγώ. Απλούστατα
είναι πολύ δύσκολο να δουλεύεις μέσα σε αυτό το σύστημα- όχι ότι
τα παράτησα, απλώς ήθελα ένα διάστημα αποχής.
O Fernardo Sulichin (ο παραγωγός) μου προσέφερε την ευκαιρία να πάρω
συνέντευξη από τον Κάστρο για την ισπανική τηλεόραση. Είχαμε άνετη
πρόσβαση. Τον είδαμε τον Φεβρουάριο του 2002 και περάσαμε 30 ώρες
μαζί του. Αρχικά επρόκειτο να προβληθεί μόνο στην ισπανική τηλεόραση,
αλλά διαπιστώσαμε ότι διαθέταμε περισσότερο υλικό γιατί ο ίδιος ο
Κάστρο ήταν τόσο πρόθυμος. Εκδηλώθηκε αμερικάνικο κι ευρωπαικό ενδιαφέρον
και το κοινό ανταποκρίθηκε πολύ θετικά. Η ΗΒΟ το αγόρασε για διανομή
στις ΗΠΑ αλλά αναβλήθηκε επ’αόριστον, εξαιτίας του απόηχου
κάποιων γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Κούβα τον περασμένο Απρίλιο.
Η εταιρία
μας ζήτησε να πάμε πίσω στην Κούβα και να ρωτήσουμε τον Φιντέλ γι
αυτά τα γεγονότα- την φυλάκιση 75 διαφωνούντων με το καθεστώς και
την ταχύτατη εκτέλεση τριών που προσπάθησαν να διαφύγουν κλέβοντας
ένα καράβι. Πήγαμε ξανά λοιπόν κι ο Φιντέλ μας διέθεσε τον ίδιο χρόνο,
αν όχι περισσότερο από την πρώτη φορά. Ήταν παθιασμένος και ταραγμένος
από τις κατηγορίες που αφορούν το πρόσωπό του, και κατηγορηματικός
στην άρνησή τους. Το φιλμ που προέκυψε έχει τίτλο Looking for Fidel
κι έχει μια στενότερη οπτική γωνία από το Comandante. Αφορά περισσότερο
την τρέχοντα γεγονότα της συγκεκριμένης περιόδου.»
Ο Στόουν πάντως μάλλον δεν θα είχε πρόβλημα να πάει και τρίτη φορά.
Αν πιστέψουμε πως πριν την οποιαδήποτε επαφή με τον Κάστρο ήταν σχεδόν
ουδέτερος, φαίνεται πως ο Κουβανός ηγέτης πρόλαβε να τον κερδίσει
απόλυτα.
«Δεν είχα πολλές προκαταλήψεις, και δεν παρουσίαζα τον εαυτό μου
σαν ειδικό. Έχει παρουσιαστεί σαν κακός άνθρωπος, κι αυτό πηγάζει
κυρίως από την αντιπαράθεσή του με το Νίξον, κι ότι ο τελευταίος
τον αποκάλεσε κομμουνιστή κι αντιαμερικανό. Αυτός ήταν ο πρώτος κρίκος
στην αλυσίδα της δυσπιστίας απέναντι στον Κάστρο. Έπρεπε να συμπαραταχθεί
με τους Σοβιετικούς για να έχει την υποστήριξή τους. Επικρατούσε
μια παρανοική κατάσταση άλλωστε εκείνη την περίοδο, με την εισβολή
αμερικάνικων δυνάμεων στο νησί.»
Στην ταινία διαφαίνεται ένα ιδιαίτερο είδος σεβασμού που τρέφει ο
Κάστρο προς το Στόουν, και συγκεκριμένα προς την ιδιότητα του τελευταίου
ως βετεράνου του Βιετνάμ.
«Πιστεύω ειλικρινά, χωρίς να περιαυτολογώ, ότι πραγματικά με σεβάστηκε.
Σε κάποιο βαθμό αυτό συνέβη επειδή είχα βρεθεί στο πεδίο της μάχης.
Ο ίδιος είχε κάνει ανταρτοπόλεμο για χρόνια και νιώθει ότι κρύβεται
μια αλήθεια στη μάχη, ότι μπορούσαμε να μιλήσουμε σαν άντρες, ως
ίσος προς ίσο.»
|
