Ο Woody Allen συναντά τον δημοσιογράφο των New York Times, Rick Lyman. Πρόκειται να παρακολουθήσουν μαζί μία ταινία, η οποία για τον αμερικάνο σκηνοθέτη έχει μία ιδιαίτερη σημασία.
Πριν ξεκινήσει η προβολή ο Woody Allen διαβάζει μία δακτυλογραφημένη και γεμάτη διορθώσεις δήλωση στην οποία εξηγεί την επιλογή του. Παρακάμπτει όλες τις αγαπημένες του ταινίες, οι οποίες, με εξαίρεση τον Πολίτη Κέιν, είναι ξένες (όπως Rashomon, Κλέφτης Ποδηλάτων, Έβδομη Σφραγίδα, 400 Χτυπήματα, Los Olvidados). Εξαίρει την περίοδο του βωβού και εγκωμιάζει το έργο των Chaplin και Keaton. Εκφράζει την απαρέσκειά του για τις αμερικάνικες κωμωδίες, επισημαίνοντας ότι οι ταινίες των Αδελφών Marx και του W.C.Field είναι καταγραφές της παρουσίας εξαιρετικών κωμικών. Εκθειάζει μιούζικαλ όπως Singin' in the Rain, Meet me in St. Luis και Gigi. Συγκροτεί τέλος τη λίστα με τις αγαπημένες αμερικάνικες ταινίες περιλαμβάνοντας τίτλους όπως White Heat και Double Indemnity.
Τέλος επιλέγει ως την πλέον αγαπημένη ένα γουέστερν: το Shane του George Stevens. Σχολιάζει τον ομώνυμο ήρωα της ταινίας (και αιτιολογεί την επιλογή του): "Θεωρώ ότι ο Shane είναι ένας καλλιτέχνης. Αυτό ακριβώς είναι. Ο Shane είναι αυτός που ανέβασε την μονομαχία στο επίπεδο μιας τέχνης".

Γιαπωνέζικα κόμικς με μία ιδιαίτερη σχεδιαστική γραμμή. Εξαιρετικά δημοφιλή στις χώρες της Άπω Ανατολής. Ο Edward Yang (Yi Yi, βραβείο σκηνοθεσίας Κάννες 2000) εκφράζει τον θαυμασμό του για τον σχεδιαστή Osamu Tezuka (κυκλοφορούν σε αγγλική γλώσσα τα άλμπουμ Black Jack, Adolf, Astro Boy). Θυμάται τα παιδικά του χρόνια: "Μεγαλώσαμε διαβάζοντας τις ιστορίες του. Υπήρξε μια πραγματική έμπνευση. Το ενδιαφέρον μου για να σκηνοθετήσω ταινίες ξεκίνησε τότε". Ο Yang δηλώνει ότι σχεδιάζει κόμικς για δική του ευχαρίστηση. Στην απήχηση των manga αποδίδει το ξεχωριστό κινηματογραφικό ύφος που συναντάμε σε αρκετές ασιατικές ταινίες. Αφήγηση, όχι μέσα από τους διάλογους αλλά μ' ένα τρόπο οπτικό, παραστατικό που κατάγεται από τα κόμικς.

Ο σημαντικότερος σκηνοθέτης του Χονγκ Κονγκ. Σεναριογράφος και παραγωγός (μεταξύ άλλων και του John Woo, πριν αυτός μεταναστεύσει στο Χόλιγουντ). Γεννήθηκε στο Βιετνάμ και σε ηλικία 16 ετών βρέθηκε στην τότε βρετανική αποικία.
Η θητεία του στην Αμερική τον εφοδίασε με νέες ιδέες που τάραξαν την τοπική κινηματογραφία. Ανανέωσε το παραδοσιακό σινεμά των πολεμικών τεχνών (Kung Fu) μεταμορφώνοντάς το σ' ένα σύγχρονο, συναρπαστικό και ελκυστικό για το δυτικό κοινό, σινεμά δράσης.
Η ταινία του Time and Tide είναι ένα ιδιόμορφο και σκοτεινό Film Noir που σημαδεύει την επιστροφή του στην πόλη που τον ανέδειξε. Βραβευμένη, για την χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, με το βραβείο Future Film Festival Digital στο Φεστιβάλ Βενετίας 2000.

Η αντίθεση πολιτισμένου κόσμου και άγριας φύσης, η παράνοια και αναζήτηση του Απόλυτου, o Προμηθέας και η συντριβή του: είναι οι βασικές συντεταγμένες σε ταινίες όπως το Φιτζκαράλντο (1982) ή Αγκίρε η Μάστιγα του Θεού (1974).
Αρκετές από τις ταινίες του κινούνται στο όριο ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Στη δεκαετία του '90 αφοσιώνεται σχεδόν ολοκληρωτικά στα ντοκιμαντέρ. Μεταξύ των οποίων και το Pilgrimage, για την μουσική του ελληνορθόδοξου Βρετανού συνθέτη John Tavernier, το Mein Liebster Feind για τον εμβληματικό και αντιφατικό ηθοποιό των ταινιών του Klaus Kinski και το Lessons of Darkness για τις συνέπειες του πολέμου του Κόλπου με τις εικόνες καταστροφής από τις φλεγόμενες πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ.