Στο φετινό φεστιβάλ του Park City δεν υπήρξαν νικητές και ηττημένοι. Όσοι δεν είδαν τις ταινίες τους στα βραβεία, τις είδαν να κολυμπάνε σε πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων γεμάτες δολάρια.

Τρελές Μπίζνες
στα βουνά της Γιούτα

Λιγότερα πάρτι, περισσότερα deals.
Κάπως έτσι κύλησε το φετινό κινηματογραφικό γεγονός του Sundance, δυσαρεστώντας ίσως όσους πήραν τα βουνά της Γιούτα για σκι και πανηγύρια. Οι υπόλοιποι τρίβουν ακόμα τα χέρια τους. Γιατί δεν υπήρξε κινηματογραφικός τίτλος που να μην έπεσαν πάνω του τα μεγάλα και μικρά στούντιο του Χόλιγουντ, αν όχι για να τον αγοράσουν αμέσως, τουλάχιστον να εξετάσουν πόσο δυνατός moneymaker μπορεί να είναι. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου έγιναν μάχες ομηρικές μπροστά στα ράφια με τα γλυκά, όπως στην περίπτωση του Tadpole (γυρίστηκε με ψηφιακή κάμερα και με λιγότερα από 300.000 δολάρια ) του Gary Winnick, μια οικογενειακή φάρσα για ένα αγόρι που έχει ερωτικές φαντασιώσεις για την μητριά του, το οποίο κέρδισε και το βραβείο σκηνοθεσίας. Τελικά το άρπαξε το θηρίο "Miramax" με 5.000.000 δολάρια.

Σε αντίθεση με άλλες χρονιές,
το παιχνίδι δεν έγινε στο πνεύμα του "όλα τα λεφτά σε μια ταινία". Καμία ταινία δεν έπιασε τα 10 εκατομμύρια δολάρια όπως συνέβη άλλες χρονιές. Ποσά που είχαν ως αφετηρία κάτι λιγότερο από το ένα εκατομμύριο και είχαν ως οροφή τα πέντε, έδωσαν τη δυνατότητα στους executives να κινηθούν με ευελιξία και τόλμη σε όλα τα κινηματογραφικά είδη, ακόμα και σε ψηφιακά βίντεο με προχωρημένα θέματα. Βέβαια, κάποιοι λένε πως η περίοδος των παχιών αγελάδων τελείωσε από τη στιγμή που τα στούντιο δεν καλύπτουν τα τεράστια έξοδα που απαιτεί το μάρκετινγκ των ανεξάρτητων ταινιών.
Έτσι αγοράστηκαν ταινίες όπως το πειραματικό Gerry του Γκας Βαν Σαντ (ThinkFilm), το ιδιότροπο θρίλερ Intacto του Ισπανού Juan Carlos Fresnadillo (Lion Gate), το The Good Girl του Μεξικανού Miguel Arteta (Fox Searchlight), το τύπου φρανκενστάιν φιλμ τρόμου May του Lucky McKee (LionGate), το Blue Car της Karen Moncrieff (Miramax), το Love Liza του Todd Louizo (Sony Pictures Classics), το Cherrish του Finn Taylor (Fine Line), το Personal Velocity της Rebbeca Miller (United Artists) και πολλές ακόμα.
H υπερβολική αγοραστική κινητικότητα του Sundance εξηγήθηκε ποικιλοτρόπως. Βοήθησε το γεγονός πως τα στούντιο δεν είχαν προβλήματα προγραμματισμού εξαιτίας της μεγάλης απεργιακής απειλής όπως αυτή που εκτοξεύτηκε πέρυσι, συνέβαλε επίσης στο καλό επενδυτικό κλίμα και ο εκτροχιασμός του φεστιβάλ του Τορόντο, λόγω της 11ης Σεπτεμβρίου. Έτσι όσα deals έμειναν στη μέση τότε, ολοκληρώθηκαν εδώ. Κυρίως όμως, η έκρηξη πυροδοτήθηκε από την απόφαση των μεγάλων σταρ να πάρουν το ρίσκο της συμμετοχής τους σε ένα indie πρότζεκτ. Ρίσκο γι' αυτούς και βούτυρο στο ψωμί όσων πρέπει να πουλήσουν ένα τέτοιο φιλμ.

Μεγάλη ώθηση στα ντοκιμαντέρ
Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι του Sundance υπήρξαν οι ντοκιμαντερίστες. Η ανακοίνωση του Ρόμπερτ Ρέντφορντ ότι θα δημιουργήσει ένα νέο ταμείο για την παραγωγή ντοκιμαντέρ με την οικονομική ενίσχυση του Τζορτζ Σόρος (ο γκουρού των επενδύσεων θα "μεταγγίζει" 4.600.000 δολάρια κάθε 4 χρόνια στο Sundance International Documentary Fund) αλλά και η λειτουργία ενός νέου καλωδιακού δικτύου που θα είναι αφιερωμένο αποκλειστικά σε μη μυθοπλαστικές ταινίες, αποτελεί μάλλον καλό οιωνό για τους καλλιτέχνες τους είδους. Επιπλέον, το καλωδιακό κανάλι του Sundance που ιδρύθηκε το 1996, θα αποκτήσει μέσα στο 2002, ένα μικρό αδελφάκι που θα εκπέμπει μη φιξιόν φιλμ.

And the winner is...
Σε οικονομικούς όρους, σχεδόν οι πάντες. Σε όρους καλλιτεχνικούς, οι γυναίκες. Η Rebbeca Miller, κόρη του Άρθουρ Μίλερ, με το Personal Velocity, μια τριλογία με ηρωίδες τρεις γυναίκες που αντιμετωπίζουν τις μεγάλες κρίσεις της ζωής τους, απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στην κατηγορία της μυθοπλασίας αλλά και το βραβείο φωτογραφίας για την Ellen Kuras.
Στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ, η Επιτροπή έδωσε το βραβείο της στο Daughter of Danang των Gail Dolgin και Vicente Franco, την ιστορία ενός κοριτσιού που γεννιέται νόθο από Βιετναμέζα μητέρα και πατέρα έναν Αμερικανό στρατιώτη.
Το κοινό είχε άλλη άποψη όσον αφορά τις προτιμήσεις του. Καλύτερη δραματική ταινία ανακήρυξε το Real Women have curves της Patricia Cardoso. Οι δύο πρωταγωνίστριες του φιλμ, America Ferrera και Lupe Ontiveros, μοιράστηκαν και τα βραβεία γυναικείας ερμηνείας. Καλύτερο ντοκιμαντέρ για τους θεατές του φεστιβάλ ήταν το Amandla! A Revolution in Four Part Harmony της Lee Hirsch, μια έρευνα του ρόλου των επαναστατικών τραγουδιών, στον αγώνα της Νότιας Αφρικής κατά του απαρτχάιντ.
Το βραβείο "Waldo Salt" για το καλύτερο σενάριο απονεμήθηκε στον Gordy Hoffman, για το φιλμ Love Lisa. Στην ταινία, ο Philip Seymour Hoffman (αδελφός του σεναριογράφου) υποδύεται έναν άνδρα ο οποίος προσπαθεί να ξεπεράσει την αυτοκτονία της γυναίκας του, σνιφάροντας αέρια γκαζιού. Τέλος, το Gasline του Dave Silver πήρε το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας.
Δύο ακόμα ταινίες που συζητήθηκαν πολύ ήταν το How to draw a bunny του John Walter, το οποίο εξερευνά τη ζωή και το θάνατο του Νεοϋορκέζου εννοιολογικού καλλιτέχνη Ray Johnson, και χαρακτηρίστηκε ως το επόμενο Crumb, αλλά και το Derrida, μια ντοκιμαντερίστικη ματιά στη ζωή και τη σκέψη του Γάλλου φιλοσόφου Ζακ Ντεριντά, ο οποίος συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του φιλμ, διανθισμένη με τη μουσική του Ρίτσι Σακαμότο.