H Jeanne Balibar έχει σπουδάσει στη φημισμένη Ecole Normal Superieur και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακά στο πανεπιστήμιο του Cambridge για να βρεθεί τελικά στα 25 της στο θέατρο, ταυτόχρονα στην Aβινιόν και στην Comedie-Francaise. H φιλμογραφία της περιλαμβάνει μερικούς από τους εκλεκτούς νέους γάλλους σκηνοθέτες: Assayas, Desplechin, Barbosa, Podalydes αλλά και παλιότερους προοδευτικούς δημιουργούς όπως ο Raul Ruiz. Πατέρας των παιδιών της είναι ο νέος γάλλος σκηνοθέτης Mathieu Almaric. Ψηλή και αδύνατη, εύθυμη, άνετη, ευθύς και ειλικρινής, αγαπά και απολαμβάνει τη δουλειά της ηθοποιού. Mετανιώνει όμως για το ότι δεν της δίνονται πολλές ευκαιρίες να βρίσκεται στην αίθουσα του κινηματογράφου παρακολουθώντας ταινίες.

Ποιά είναι η γνώμη σας για το γεγονός ότι το θέατρο επηρεάζει την προσωπική ζωή του ηθοποιού όπως αυτό εκφράζεται μέσα από την ταινία Va Savoir;
Νομίζω πως παίζει σε δυό διαφορετικά επίπεδα η ταινία. O Pιβέτ έχει την πεποίθηση ότι όταν αφηγείσαι μια ιστορία προσφέρεις κάτι σημαντικό. Όταν φτιάχνεις ιστορίες, τις σκηνοθετείς, τους δίνεις ρόλο ύπαρξης, ζωντανεύεις χαρακτήρες, διαμορφώνεις την πραγματικότητα. Έτσι πρόκειται για ένα πεδίο πίστης στην εξουσία της μυθοπλασίας και στην εξουσία του γεγονότος ότι αξίζει τον κόπο να κάνεις προσπάθειες ν'αναπαραστήσεις τη ζωή. Αυτό είναι κάτι που δείχνεται με πολύ ωραίο τρόπο στην ταινία. Πέρα από αυτό, βλέποντας το από την πλευρά περισσότερο της ψυχολογίας, πρόκειται για ένα ερώτημα αρκετά δύσκολο το να μπορούμε να δούμε κατά πόσο οι ρόλοι που παίζουμε επηρεάζουν την ίδια μας τη ζωή. Πρέπει να ομολογήσω πως δεν μπορώ ν'απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Δηλαδή, έχω αναρωτηθεί αρκετά γύρω από αυτό το θέμα επειδή τυχαίνει σχεδόν σε κάθε ρόλο να συμβαίνουν συμπτώσεις τρομερές με τον χαρακτήρα που βρισκόμαστε στη διαδικασία να ερμηνεύουμε στο θέατρο ή στον κινηματογράφο και με αυτά που μας συμβαίνουν στην πραγματική ζωή. Δεν ξέρω αν επηρεαζόμαστε από τους ρόλους που παίζουμε ή αν το γεγονός ότι μας προτείνουν ένα ρόλο μας κάνει ν' ανακαλύψουμε κομμάτια του εαυτού μας.

Bάζετε στον εαυτό σας όρια στους ρόλους που δέχεστε να ερμηνεύσετε;
Όχι, το σενάριο μου είναι σχετικά αδιάφορο όπως επίσης και ο ρόλος που μου προτείνεται. Αυτό που μ' ενδιαφέρει πραγματικά είναι ο σκηνοθέτης. Τα όρια που θέτω είναι αν εμπιστεύομαι τον σκηνοθέτη και αν έχει μια ματιά ηθική γύρω από τον κόσμο ή ένα βλέμμα στα πράγματα το οποίο βρίσκω ενδιαφέρον. Αν δεν μου αρέσει το βλέμμα του ή αν η δουλειά του μου προκαλεί αμφιβολίες για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν δέχομαι να παίξω, αν με γοητεύει και είναι ενδιαφέρον δέχομαι χωρίς να θέτω άλλα ερωτήματα.

Μπορείτε να μιλήσετε για τις διαφορές στην προσέγγιση της δουλειάς του ηθοποιού στο θέατρο από αυτή στον κινηματογράφο και για το πως προσπαθήσατε να διαφοροποιήσετε τον τρόπο ερμηνείας σας στην ταινία του Pιβέτ;
Στην πραγματική μου ζωή, βρίσκω πως είναι πολύ διαφορετικός ο κινηματογράφος από το θέατρο ακόμη κι αν είναι κοντινά ξαδέλφια. Υπάρχουν πράγματα τα οποία μπορούμε να συναντήσουμε και στις δύο περιπτώσεις όπως είναι φυσιολογικό. Yπάρχει μια συγκεκριμένη αναφορά στην αλήθεια, τη διακριτικότητα και στη ζωντάνια της στιγμής. Αλλά αυτό είναι ένα πράγμα για το οποίο μπορώ να σας πω εγώ η Zαν, όταν παίζω στο θέατρο κι όταν παίζω στον κινηματογράφο. Όσον αφορά τους χαρακτήρες του Ποιος να Ξέρει; και τα όσα είχα να κάνω σε αυτή την ταινία, ποτέ δεν έπαιξα θέατρο σαν να ήμουν στο θέατρο, επειδή δεν έπαιζα για τον θεατή του θεάτρου αλλά για την κάμερα. Έτυχε να ενσαρκώνω μια ηθοποιό του θεάτρου αλλά θα μπορούσα να είμαι αγρότισσα και να ταΐζω τις κότες, θα έπαιζα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Θα είχα μια δραστηριότητα και σε αυτή τη δραστηριότητα θα μπορούσαν να μου συμβούν πράγματα τα οποία να έχουν σχέση με την γενική ιστορία της ταινίας.

Πόσο σημαντικό είναι για έναν ηθοποιό να συνεργάζεται με αναγνωρισμένους σκηνοθέτες;
Για την καριέρα μου αδιαφορώ πλήρως. Δεν ξέρω τη σημαίνει αυτή η λέξη. Δεν πρέπει να ενδιαφερόμαστε για τους εαυτούς μας όταν κάνουμε κινηματογράφο. Αν ενδιαφερόμαστε γι' αυτό, όλα πάνε χαμένα. Επειδή μπλοκάρει τα πάντα. Σίγουρα, υπάρχουν στιγμές όπου ο ναρκισισμός μας είναι στον απόγειό του, όταν μας έχει προσλάβει ένας πολύ καλός σκηνοθέτης για να έχουμε ένα σπουδαίο ρόλο στην ταινία του αλλά αυτές είναι παρασιτικές στιγμές δεν πρέπει να τις σκεφτόμαστε γιατί αλλιώς δεν μπορούμε να παίξουμε. Πρέπει να μας ενδιαφέρει μονάχα η ιστορία η οποία βρίσκεται στη διαδικασία της αφήγησης και στο παιχνίδι με την έννοια του παιδικού παιχνιδιού, το γεγονός ότι διασκεδάζουμε καθώς κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα. Πάντως δεν γνωρίζω αν είναι το καλύτερο να συνεργάζεσαι με πολύ καλούς σκηνοθέτες. Για παράδειγμα όταν τελείωσα με την ταινία του Pιβέτ επειδή ήταν μια τόσο θαυμάσια εμπειρία ήμουν μπλοκαρισμένη και δεν ήθελα να κάνω κάτι άλλο.

Για το παράδοξο του κινηματογράφου να είναι ταυτόχρονα βιομαχανία και τέχνη, ποιά είναι η γνώμη σας;
Αυτή είναι η ζωή του κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος από πάντα λειτουργούσε με αυτόν τον τρόπο, ο κινηματογράφος είναι βιομηχανία και τέχνη κι αυτό είναι που τον κάνει μεγαλειώδη. Eίναι ωραίο το ότι διαφορετικοί άνθρωποι μπερδεύονται? θα ήταν τραγικό άν δεν μπερδεύονταν οι μεν με τους δε. H επίδειξη του χρήματος έχει βέβαια πλευρές γελοίες, βίαιες, αηδιαστικές αλλά αν δεν μπορούμε να το ανεχτούμε αυτό δεν πρέπει να κάνουμε κινηματογράφο. Η ουσία του κινηματογράφου είναι αυτή από το ξεκίνημα της ιστορίας του. Oι καλλιτέχνες του κινηματογράφου είχαν ν' αναμετρηθούν με αυτό το γεγονός.

"M' ενδιαφέρει να δουλεύω με κόσμο ο οποίος δεν κάνει κανέναν συμβιβασμό γύρω από τις ιδιομορφίες του. Ένας μεγάλος σκηνοθέτης μπορεί να αφήσει τους ηθοποιούς να εφεύρουν τα δικά τους πράγματα."