Μια ομάδα Παλαιστινίων επιβιβάζεται σ' ένα τουριστικό λεωφορείο. Για τρεις μέρες θα περιηγηθούν στο Ισραήλ: ο τουρισμός είναι ο μοναδικός τρόπος για να γνωρίσουν τον τόπο στον οποίο γεννήθηκαν ή απ' όπου κατάγονται και βίαια εκδιώχθηκαν. Ένας από τους επιβάτες, ηλικίας 60 χρόνων, επισκέπτεται μαζί με την εγγονή του το χωριό όπου γεννήθηκε και το τάφο των γονιών του. Ένας άλλος νεαρής ηλικίας κινηματογραφεί αυτό το ταξίδι για να το δει η μητέρα του, που δεν μπορεί να μετακινηθεί. Ένας τρίτος επισκέπτεται στην Ιερουσαλήμ τον τάφο του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Γιτζάκ Ράμπιν.
Τα σύνορα, οι δρόμοι, τα ερείπια, η έρημος, τα χωριά που εξαφανίστηκαν, το παρελθόν ενός τόπου αλλά και το μέλλον, η γεωγραφία και η ιστορία, τα ανεξίτηλα σημεία της μνήμης στις ψυχές και στο χώρο. Λίγο πριν τις ταραχές του Οκτωβρίου του 2000, που ανέτρεψαν τις εύθραυστες ισορροπίες και ύψωσαν τα τείχη.
Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ The Inner Tour σε σκηνοθεσία Ra'anan Alexandrowicz (Ιερουσαλήμ, 1969). "Μέσα από τα παράθυρα του λεωφορείου ο θεατής μπορεί να δει την Παλαιστινιακή κοινωνία, μια εικόνα πιο πολύπλοκη από τις εικόνες των μαζικών διαδηλώσεων, πετροβολημάτων, κηδειών, που καταλήγουν σε ταραχές και κατεδαφισμένα σπίτια". Σ' αυτό οι άνθρωποι κινηματογραφούν με μακρινά πλάνα, αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του τοπίου, σημεία στο χάρτη μια περίπλοκης γεωγραφίας.

Προβλήθηκε στο φεστιβάλ του Sundance (2002) και στο Βερολίνο.
Data: http://firsthandfilms.com

Σκηνοθέτης και καθηγητής του πανεπιστήμιου New Jersey. "Ακόμα μ' εντυπωσιάζει πως 12 στίχοι άλλαξαν τον κόσμο", η γνώμη του για το κλασικό τραγούδι της Billie Holiday, Strange Fruit. Γραμμένο από τον Abel Meeropol, δάσκαλο και συνδικαλιστή, στο Μπρονξ, το 1939, οι στίχοι του στόχευαν στο να ευαισθητοποιήσουν το κοινό,. "Τα δένδρα του Νότου έχουν ένα παράξενο φρούτο/ αίμα στα φύλλα και αίμα στις ρίζες/ μαύρο σώμα που στροβιλίζει η αύρα του Νότου/ παράξενο φρούτο κρέμεται σε λεύκες". Ένα τραγούδι διαμαρτυρίας ενάντια στο ρατσισμό και το λιντσάρισμα. Θέμα ενός ντοκιμαντέρ που αφηγείται κάτι πέρα από την ιστορία ενός τραγουδιού. Μεταξύ 1882 και 1968 πάνω από 4700 άνθρωποι λυντσαρίστηκαν: η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν Αφρο-αμερικανοί. Στις εικόνες του ντοκιμαντέρ, αυτή η κρυφή αιματοβαμμένη ιστορία της Αμερικής συνδέεται με τα σημερινά εγκλήματα μίσους της αμερικάνικης κοινωνίας.
Data: Film Comment Nov/Dec 02

Κριτικός κινηματογράφου, μυθιστοριογράφος και σκηνοθέτης. Η πρώτη ταινία Radio On (1979) είχε προβληθεί στην Ελλάδα. Ντοκιμαντέρ για δημιουργούς όπως J.G. Ballard και Wim Wenders, αστυνομικές ταινίες για την τηλεόραση, ταινίες δοκίμια για την οπτικοακουστική επικράτεια περιλαμβάνονται στην φιλμογραφία του.
Στην τελευταία του ταινία, που προβλήθηκε στην Βενετία (2002), με τίτλο London Orbital συνεργάζεται με τον συγγραφέα Iain Sinclair. Είναι ένα ντοκιμαντέρ για την μεγαλύτερη περιφερειακή οδό του κόσμου τον Μ25 του Λονδίνου, μήκους 120 χιλιομέτρων. Ένας δρόμος που οδηγεί στο πουθενά, χωρίς αρχή και τέλος. Στις εικόνες του καταγράφεται η αίσθηση του δρόμου, η κατάσταση που βρίσκεται κάποιος όταν οδηγά. Γυρισμένο σε βίντεο. "Ως μέσο έχει περισσότερη σχέση με το έλεγχο την ασφάλεια, την παρακολούθηση, την ροή του χρόνου", δηλώνει.
Data: κατάλογος φεστιβάλ Βενετίας (2002)

Σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ που αναφέρονται σε κοινωνικά προβλήματα. Το Un'ora sola ti vorrei (βραβεία στο Λοκάρνο και Τορίνο) έχει ως κεντρικό πρόσωπο την μητέρα της που αυτοκτόνησε όταν η σκηνοθέτις ήταν επτά χρόνων. Παλιές ερασιτεχνικές ταινίες, σελίδες από την αλληλογραφία και το ημερολόγιο της καθώς και ιατρικές γνωματεύσεις από τις επισκέψεις της σε ψυχιατρεία, διασώζουν την ύπαρξη της μέσα στον χρόνο.
Ένα γυναικείο πρόσωπο, δύο φωνές που αστειεύονται, ένα παλιό γαλλικό τραγούδι "Juste une heure toi et moi...".Σιωπή.
Μια απόπειρα για να συμφιλιωθεί με την απώλεια. "Αφηγούμενη την ιστορία της μητέρας μου μέσα απ' αυτές τις παλιές ταινίες του παππού μου, ήταν ένας τρόπος για μένα να δώσω αξιοπρέπεια στην μνήμη ενός προσώπου που μου πρόσφερε την ζωή. Ήταν ένα δώρο που έκανα στο εαυτό μου, σ' αυτήν, σ' όλα τα παιδιά και σ' όλους τους γονείς".
Data: http//www.Torinofilmfest.org

Σκηνοθέτης. Ένας οραματιστής στον χώρο του καναδικού κινηματογράφου. Συνεργάτης του Atom Egoyan. Στο τρίωρο ντοκιμαντέρ του Gambling, Gods and LSD περιπλανιέται ανά την υφήλιο. Αφετηρία υπήρξε η προσπάθεια του να ζήσει ξανά την αίσθηση ενός παιδιού που γυρνά άσκοπα στους δρόμους. Μια εκκλησία στο Τορόντο, ένα ξενοδοχείο στο Λας Βέγκας, η ζωή στους δρόμους στην Ελβετία και στην Ινδία: αυτοί είναι κάποιοι από τους τόπους που επισκέπτεται. "Ένα προσωπικό πορτραίτο του κόσμου, μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που κοιτάζετε τον κόσμο", είναι ένα από τα σχόλια που γράφτηκαν. "Όσο μακριά και αν ταξίδεψα είδα τις ίδια κοινά στοιχεία, τις ίδιες επιθυμίες", δηλώνει. "Η ταινία απευθύνεται σ' ένα μέρος της ψυχής που όλοι έχουμε. Έχει σχέση με την επικράτεια του ασυνειδήτου και των ονείρων". Ένα ταξίδι για τον νου, αλλά και ένα ταξίδι του νου είναι η τελική αίσθηση.
Data: http://www.telefilm.gc.ca