Αρχικά ηθοποιός και σεναριογράφος για τον Joe May, από το 1919 ως το 1961 σκηνοθέτησε σαρανταδύο ταινίες πρώτα στη Γερμανία, ύστερα στη Γαλλία (Λιλιόμ,1934) κατόπιν στο Χόλιγουντ και τέλος πίσω στη Γερμανία. Γεφυρώνοντας την τεράστια διαφορά ανάμεσα στις δυο ιστορικές περιόδους - τον βουβό και τον ομιλούντα κινηματογράφο, τον εξπρεσιονισμό και τον κλασικισμό- αλλά και στα δυο συστήματα παραγωγής -το ευρωπαϊκό και το αμερικανικό- κατάφερε να διαφυλάξει την καλλιτεχνική του οντότητα, μένοντας πιστός στην τραγική οπτική του, που γαλουχήθηκε από τις ιδέες του Γκέτε, του Νίτσε και του Μπρεχτ και ανοίχτηκε στα μεγάλα προβλήματα του εικοστού αιώνα. Η επιστημονική φαντασία, το ψυχοπαθολογικό κοινωνικό θρίλερ, η περιπέτεια σε μεγάλη κλίμακα (ακόμα και το καθαρόαιμο αμερικανικό γουέστερν) ήταν τα κινηματογραφικά είδη, στα οποία ο Lang χάρισε μια ανεπανάληπτη καθαρότητα της κινηματογραφικής γραφής. Η εικαστικότητα, η σκληρή ποίηση, το αδιάκοπο παιγνίδι του πλάνου με το φως και το σκοτάδι είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του θαυμαστού ύφους του, που οι κινηματογραφόφιλοι έμαθαν να απολαμβάνουν και οι αισθητικοί έχουν αναλύσει σε αμέτρητες μελέτες.

Μια μεγάλη αναδρομή στο έργο του Fritz Lang, γεγονός υψίστης καλλιτεχνικής σημασίας, μας αποκαλύπτει όχι μόνο τη διαχρονικότητα του οράματος του δημιουργού αλλά και ολόκληρη την περιπέτεια του κλασικού κινηματογράφου από τις συναρπαστικές αλληγορίες της δεκαετίας του 20 (Ο θλιμμένος θάνατος, Οι Νιμπελούνγκεν) ως τα ανησυχητικά και αφηρημένα θρίλερ της δεκαετίας του 50. Η τεχνολογική κοινωνία των κυρίων και των σκλάβων, την οποία ο Lang με τη σεναριογράφο και τότε σύζυγό του Thea von Harbou οραματίστηκαν στη Μητρόπολη του 1927, εξακολουθεί να είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Το βασίλειο του τρόμου, που στήνει ο εγκληματικός υπερεγκέφαλος Δρ Μαμπούζε σε τέσσερις ταινίες από το 1922 ως το 1961, είναι μια σπάνια μελέτη της σχέσης του εγκλήματος με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Kαθόλου τυχαία η τρίτη ταινία της σειράς, Η διαθήκη του Δόκτορος Μαμπούζε του 1932, στοίχισε στο δημιουργό την απόδρασή του από τη ναζιστική Γερμανία. Εξίσου τρομακτική είναι η ανατομία της απελπισίας, της εκδίκησης και του πόθου, με την οποία σχολιάζει το αμερικανικό όνειρο σε ταινίες όπως Ζεις μονάχα μια φορά του 1937 και Η μεγάλη κάψα του 1953. Μακριά από την ακαδημαϊκή διαμάχη ανάμεσα στους υμνητές της γερμανικής και τους υποστηρικτές της αμερικανικής περιόδου του Lang, μια σύγχρονη ματιά στο συνολικό του έργο μάς μεταφέρει στον μαγικό χώρο όπου μια από τις πιο συνεκτικές και απαισιόδοξες ματιές στο ανθρώπινο πεπρωμένο, εκφράζεται με την απόλυτη κινηματογραφική μαεστρία του σκηνικού, της σύνθεσης του πλάνου και του μοντάζ.