Τον θυμάστε το Φειδιππίδη; Τον πεζό αγγελιοφόρο, επίσημο ημεροδρόμο των Αθηναίων, που έστειλαν οι τελευταίοι στη Σπάρτη το 490 π.Χ. επί Μαραθώνα για να ζητήσει ενισχύσεις; Που έτρεξε τόσο γρήγορα ώστε διένυσε 1140 στάδια σε δυο μέρες. Γίνεται Αθήνα- Σπάρτη σε δυο μέρες; Δε γίνεται! Ε, και εγώ ενίοτε σαν τον Φειδιππίδη αισθάνομαι! Τόσα και τόσα νέα στο κινηματογραφικό σύμπαν στριμώχνονται σε μια σελίδα; Δε στριμώχνονται!
Ούτε καν ως...

...Νέα σε Split Screen.
Λένε πως οι σκηνοθέτες είναι πρόσφυγες από το δικό τους κόσμο στον κόσμο των θεατών: Ας προσπαθήσουμε τώρα
να αντιστρέψουμε τους όρους!

Μεγάλες προσδοκίες. Ο Κάρολος Ντίκενς αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα «κλασικού» συγγραφέα του οποίου τα έργα έχουν μεταφερθεί με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία, αλλά κατά κόρον στη μεγάλη οθόνη. Αλλά ίσως κανείς ως τώρα δεν έχει επέμβει τόσο δραστικά στο πρωτότυπο κείμενο του Όλιβερ Τουίστ όσο ο πρωτοεμφανιζόμενος Καναδός σκηνοθέτης Τζέικομπ Τίρνεϊ, που μεταφέρει την ιστορία από το Λονδίνο του 19ου αιώνα στις χειρότερες γειτονιές του Μόντρεαλ του 21ου αιώνα. Ο σκηνοθέτης δεν θέλει να αναδομήσει το κλίμα του τότε, αλλά να αποτυπώσει το περιθώριο και τις σχέσεις των ανθρώπων που κινούνται σε αυτό. Έτσι και ο Όλιβερ κι ο σύντροφός του Ντοτζ δεν είναι πλέον ευγενικά ζητιανάκια, αλλά δηλωμένοι ομοφυλόφιλοι που κάνουν πιάτσα στους κακόφημους δρόμους.

Μικρότερες προσδοκίες. Όσοι περιμένουν μια πιο μετριοπαθή κινηματογραφική μεταφορά του ίδιου έργου του Ντίκενς, μπορούν να περιμένουν ως τα μέσα του 2004, όταν και ο Ρομάν Πολάνσκι θα ξεκινήσει τα γυρίσματα του δικού του Όλιβερ Τουίστ, συνεχίζοντας την παράδοση (εμμονή) να μεταφέρει βιβλία σταθμούς της λογοτεχνίας (βλ. Το Μωρό της Ρόζμαρι, Ο Πιανίστας) στο σινεμά. Πέρα από την avant - garde εκδοχή του Όλιβερ Τουίστ ή ακόμα και τις ειδικές Άρκτους -Teddy (!) Awards- που απονεμήθηκαν στο Βερολίνο σε ταινίες με "Queer" (ομοφυλοφιλικό ή εν γένει σεξουαλικά προκλητικό) περιεχόμενο, εντοπίζονται κι άλλα εμφανή δείγματα του ότι στα πλαίσια της κινηματογραφικής παραγωγής αρχίζουν να παραγκωνίζονται παραδοσιακά κοινωνικά ταμπού. Όπως η περίπτωση του Κολεγίου της Notre Damme: Η διοίκηση του ιδρύματος Παναγίας των Παρισίων επέτρεψε τη διεξαγωγή ενός μεγάλου "Queer" κινηματογραφικού Φεστιβάλ σε ένα άντρο του καθολικισμού! Ή η περίπτωση της POWER UP!, της μη κερδοσκοπικής εταιρείας που διαθέτει ετησίως 500 χιλιάδες δολάρια για την προώθηση ομοφυλόφιλων δημιουργών σε μεγάλα Φεστιβάλ και σε δεύτερο επίπεδο σε κυκλώματα διανομής.

Hollywood με κιλτ. Τα σχέδια που ήθελαν ένα μικρό Hollywood να χτίζεται στην περιοχή Πέρθσάιρ της Σκωτίας, απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από την υλοποίησή τους. Ο βασικός χρηματοδότης, ένας μεγαλοεπιχειρηματίας από τη Γλασκώβη ονόματι Τόνι Αντωνίου(;) προγραμμάτιζε να επενδύσει ένα ποσό ύψους 250 εκατομμυρίων λιρών για την ανέγερση ενός συγκροτήματος 14 στούντιο (όπως και ξενοδοχείων, καζίνο, γηπέδων γκολφ, κοκ). Συνάντησε όμως στο δρόμο του τους 300 κατοίκους του γειτονικού χωριού Αμπερίθγουιν που επιμένουν πως μια τέτοια κίνηση απειλεί την κοινωνική και οικολογική ισορροπία της περιοχής. Ως άλλοι τριακόσιοι των Θερμοπυλών λοπόν οργανώθηκαν στην ομάδα ACT (Aberuthven Community Threatened) και διαδηλώνουν νυχθημερόν. No passaran; Το μέλλον θα δείξει. Άλλωστε συζητώνται άλλα τέσσερα σχέδια για Χολιγουντιανές ΤμικρογραφίεςΥ στην ίδια -ευρύτερη- περιοχή.

Viva la revolution? Πριν από λίγα χρόνια, κάθε φοιτητής που ήθελε να δηλώσει κραυγαλέα τα αντικομφορμιστικά του ιδεώδη (;) κρεμούσε στο δωμάτιο του μια αφίσα του Γκεβάρα, φορούσε και ένα t-shirt με τη μορφή του να αγναντεύει στοχαστικά το μέλλον της Λατινικής Αμερικής και της Επανάστασης, και καθάριζε. Κι έτσι σιγά αυτή η φυσιογνωμία αφομοιώθηκε από το trend και βλέπουμε έναν λαχανί Τσε να κοσμεί βινύλ μπλουζάκια της Morgan. Ελπίζουμε να μη συμβεί κάτι τέτοιο και στην κινηματογραφική βιομηχανία, μιας και μετά τον Όλιβερ Στόουν, και ο Τέρενς Μάλικ θα ξεκινήσει τον Ιούλη γυρίσματα μιας βιογραφίας του μεγάλου Επαναστάτη. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Μπενίσιο ντελ Τόρο θα έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ θα συμμετέχει και ο Χαβιέ Μπαρδέμ. Ο Μάλικ λέει πως σκεφτόταν το γύρισμα αυτής της ταινίας από την ίδια τη χρονιά της δολοφονίας του Τσε: Ο ίδιος ο σκηνοθέτης βρισκόταν τότε στη Βολιβία ως ανταποκριτής για την εφημερίδα στην οποία δούλευε. Κάπως έτσι φαίνεται να εξηγείται η μανία με τον Ερνέστο. Εκτός αν τσίμπησε όλους τους δημιουργούς μύγα Τσε Τσε...

No more heroes anymore! Και περνώντας από τους επίγειους ήρωες στους υπερήρωες, είναι γνωστό πλέον πως ο Κρίστοφερ Νόλαν έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία του Batman V: Intimidation, όπως και το ότι ο Κρίστιαν Μπέιλ θα δώσει σάρκα και οστά στον υπερήρωα που κόσμησε κι αυτός με τη σειρά του αρκετά t-shirts και εφηβικά δωμάτια. Τα νέα ονόματα στο καστ είναι αυτά του Λίαμ Νίσον και του Μόργκαν Φρίμαν. Πώς θα χειριστεί άραγε ένα τόσο υψηλό μπάτζετ ένας σκηνοθέτης σαν τον Νόλαν που είναι συνηθισμένος σε άλλα δεδομένα, θα δείξει... η οθόνη.

Δεν μπορεί, θα τον θυμάστε
τον Φειδιππίδη... Γιατί; Ε, γιατί περπάτησε πολύ, και κάποιοι,
δεν μπορεί, όλο και κάποιος
θα τον θυμάται...