Wang Bing (Κίνα, 1967). Σπούδασε φωτογραφία. Ασχολήθηκε με την τηλεόραση. Παρουσίασε το 9 ωρών ντοκιμαντέρ Tiexi District: West of the Tracks στα φεστιβάλ Ρότερνταμ, Βερολίνου, Τορόντο, Πουσάν. Ανεξάρτητη παραγωγή, ψηφιακή κάμερα, αποτέλεσμα τετράχρονης παραμονής με τους εργάτες της επαρχίας Shenyang, στην Βορειοανατολική Κίνα. Η αποβιομηχάνιση, η ανεργία, οι αναστατώσεις στην οικογένεια και στον κοινωνικοί ιστό, η ιδιωτική και η δημόσια ζωή της εργατικής τάξης: είναι τα κεντρικά σημεία. "Προσπάθησα να αποδεχτώ τον τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων, το σύστημα αξιών, να σεβαστώ την αξιοπρέπεια τους. Για να έχω τη σχέση που ήθελα δεν έκανα κριτική σ' αυτούς τους ανθρώπους, ενώ τους κινηματογραφούσα: ήμουν ένας απ' αυτούς. Ήμουν με την κάμερα, αλλά η κάμερα δεν ήταν εμπόδιο ανάμεσα σε μένα και αυτούς. Ήμουν ένας απ' αυτούς, όμως ήμουν αυτός που κατέγραφε την αλήθεια, τον τρόπο που ζούσαν".
Data: περιοδικό Cinemascope Fall 2003/ issue 16

Rithy Panh (Καμπότζη, 1964). 4 χρόνια σε στρατόπεδα αναμόρφωσης των Ερυθρών Χμέρ. Το 1979 δραπετεύει και πηγαίνει στο Παρίσι όπου και σπούδασε κινηματογράφο. Η οικογένεια του -οι αδελφές και οι γονείς του- δολοφονήθηκαν από το καθεστώς. Στην πρόσφατη ταινία του με τίτλο S21: The Khmer Rouge Killing Machine διερευνά μια από τις πιο αποτρόπαιες όψεις της τυραννίας των Ερυθρών Χμέρ στην Καμπότζη: 1.700.000 τα νεκρά θύματα του καθεστώτος (το 21% του πληθυσμού). "Δεν γεννήθηκα μέσα στο κόσμο του κινηματογράφου, ωστόσο έπρεπε να βρω έναν τρόπο για να αφηγηθώ αυτή την ιστορία". Δύο επιζώντες και μια ομάδα πρώην Ερυθρών Χμέρ επιστρέφουν σ' ένα στρατόπεδο τρόμου. Περιπλανιούνται μέσα στο χώρο, θυμούνται, προσπαθούν να κατανοήσουν το αποτρόπαιο πρόσωπο του ανθρώπου. "Η μνήμη είναι εύθραυστη, πρέπει να προσπαθείς να είσαι όσο το δυνατόν περισσότερο ακριβής", δηλώνει.
Data: http://www.frif.com/new2003/s21.html

Wu Wenguang (Κίνα, 1956). Κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης εργάστηκε ως αγρότης. Σπούδασε λογοτεχνία και δούλεψε ως δημοσιογράφος στην τηλεόραση. Ξεκίνησε τη διαδρομή του ως σκηνοθέτης λίγο πριν τα αιματηρά επεισόδια στην Πλατεία Τιενανμέν. Ταινίες όπως Bumming in Beijing -The Last Dreamers (1991), At Home in the Word (1995) αποτελούν καταγραφές της χαμένης γενιάς της εξέγερσης. Ενώ το 1966, My Time in the Red Guards (1993) αποτελεί έναν πικρό απολογισμό του κινήματος των Ερυθροφρουρών μέσα από τις αφηγήσεις πέντε πρώην μελών (μεταξύ των οποίων και ο σκηνοθέτης Tian Zhuangzhuang). Θα ιδρύσει μαζί με την σύντροφο του Wen Hui την χορευτική ομάδα The Living Dance Studio. Το 1999 γυρίζει με ψηφιακό βίντεο το Jiang Hu: on the Road παρακολουθώντας την περιοδεία μιας χορευτικής ομάδας στην Κίνα. Αποτέλεσμα της συνεργασίας του με την Wen είναι και το Dance with Farm Workers (2002) με πρωταγωνιστές ερασιτέχνες χορευτές που αναζητούν μια καλύτερη τύχη μέσα σε μια Κίνα που αλλάζει.
Data: http://www.sensesofcinema.com

Allan King (Βανκούβερ, 1930). Ξεκίνησε την καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 60 στο Λονδίνο. Η φιλμογραφία του είναι γεμάτη βραβεία, ενώ έπαινοι για το έργο του έχουν ειπωθεί από προσωπικότητες όπως ο Jean Renoir. Warrendale (1967), A Married Couple (1969), Who's in Charge (1983) είναι τα πιο γνωστά ντοκιμαντέρ του. To Dying at Grace είναι ένα "actuality drama" με θέμα το θάνατο. Παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις τελευταίες στιγμές πέντε ανδρών και γυναικών, καταγραφεί τα αντιφατικά πολλές φορές τελευταία συναισθήματα τους. "Με λεπτότητα καταγραφεί την περίοδο αναμονής, το κενό που παραβλέπουν οι περισσότερες μυθοπλαστικές εκδοχές του θανάτου και η αντίληψη που έχει ο περισσότερος κόσμος γι' αυτόν, το κενό όταν οι άνθρωποι κάθονται και αναπνέουν με δυσκολία, όταν παίρνουν φάρμακα και μιλούν, όταν θέλουν να δέχονται επισκέψεις, ή δεν θέλουν, ή απλώς δεν έχουν κανένα να τους επισκεφθεί", αναφέρει μια κριτική.
Data: http://www.allankingfilms.com