Άγρια συμμορία / Wild bunch

Σκηνοθεσία: Σαμ Πέκινπα. Σενάριο: Σαμ Πέκινπα, Γουάλον Γκριν. Φωτογραφία: Λουσιέν Mπάλαρντ. Mουσική: Tζέρι Φίλντινγκ. Hθοποιοί: Oυίλιαμ Xόλντεν, Έρνεστ Mπόργκναϊν, Pόμπερτ Pάιαν, Oυόρεν Όουτς, Έντμοντ O' Mπράιαν, Mπεν Tζόνσο. Διάρκεια: 145'

To 1969, το φιλμ θεωρήθηκε τόσο προκλητικό που σόκαρε τους πάντες: ιπτάμενα κορμιά, "κόσκινο" από τις σφαίρες, συντριβάνια αίματος, ατέλειωτο πιστολίδι. Μοιάζει σαν να έπεσαν περισσότερες σφαίρες στα γυρίσματα, απ' όσες έπεσαν στην πραγματικότητα, στην Μεξικανική Επανάσταση. Όμως δεν πρόκειται για μια βίαιη ταινία -όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο- αλλά για ένα φιλμικό έπος γύρω από την βία. Ο Πέκινπα, φαινομενικά σκληρός αλλά βαθιά ανθρωπιστής, αποθεώνει την βία για να την καταδικάσει στο τέλος. Ενδιάμεσα χωράει η ματιά ενός δημιουργού πάνω στην ανδρική φιλία, την πίστη, την εξαπάτηση και την προδοσία. Κανείς δεν είναι αθώος, ούτε καν τα παιδιά που παίζουν κι αυτά τον δικό τους πόλεμο. Το στόρι: μια παρέα έξι παρανόμων σχεδιάζει να ληστέψει τρένο του αμερικάνικου στρατού στην πόλη του Σαν Ραφαέλ, στο νότιο Τέξας, στα σύνορα με το Μεξικό. Πριν αντιληφθούν την παγίδα που τους έχουν στήσει, θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια συμμορία κυνηγών κεφαλών, τον Μεξικάνικο στρατό και τους αντάρτες της Επανάστασης. Η εξαιρετική μελέτη των χαρακτήρων, το εμπνευσμένο κάστ, η στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, το διαυγές ταξικό βλέμα του Πέκινπα πάνω στην ιστορία του, οι πολλαπλές γωνίες λήψης, η κινηματογράφηση του θανάτου σε αργή κίνηση και το κοφτερό μοντάζ άφησαν εποχή. Το 1996, η τεχνική του Πέκινπα στο μοντάζ υμνήθηκε σ' ένα ντοκυμαντέρ που προτάθηκε για Όσκαρ. Το 1994 κυκλοφόρησε η ολοκληρωμένη βερσιόν της ταινίας με το final cut του σκηνοθέτη: κάποια flash-back που αφορούν στο παρελθόν των ηρώων, διάρκειας 11'. Και δίχως αυτά όμως, η σκηνή της έκρηξης στην γέφυρα του Ρίο Γκράντε είναι εκεί, για να αποτυπωθεί στην μνήμη του θεατή. Ένα ματωμένο μπαλέτο όπου "ο Πέκινπα προσπαθεί να ξορκίσει το αναπόφευκτο, βλέποντας τον βίαιο θάνατο ως αισθητική εμπειρία".

Οκτώ Γυναίκες / 8 femmes

Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν. Σενάριο: Φρανσουά Oζόν, Pόμπερτ Tόμας, Mαρίνα ντε Bαν. Φωτογραφία: Zαν Λαπουαρί. Mουσική: Kρίσνα Λέβι. Hθοποιοί: Κατρίν Ντενέβ, Φανί Αρντάν, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Εμανουέλ Μπεάρ, Βιρζινί Λεντογιέ, Ντανιέλ Νταριέ, Λουντιβί Σανιέ, Φερμίν Ρισάρ. Διάρκεια: 103'

Kάπου στα τέλη της δεκαετίας του '50. Σε μια τυπική αστική οικία της γαλλικής εξοχής, οι προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα φουντώνουν και τα μέλη της οικογένειας καταφτάνουν για τις γιορτές. Η ατμόσφαιρα μοιάζει ειδυλλιακή καθώς το χιόνι έξω σκεπάζει τα πάντα. Και ξαφνικά ο άνδρας του σπιτιού δολοφονείται. Ποιος θα είχε κίνητρο να το κάνει; Μία από τις οκτώ γυναίκες στο σπίτι του μακαρίτη, αλλά ποια... Ο 34χρονος Φρανσουά Οζόν παίρνει το κλασικό θεατρικό έργο του Ρόμπερτ Τόμας του 1960, μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου και τη μετουσιώνει σε μαύρη κωμωδία γεμάτη κινηματογραφικές αναφορές, ασκήσεις απαράμιλλου στιλ, χορό, τραγούδι, πάθος κομψότητα και γκλάμουρ. Θέλοντας πάντα να κάνει μια ταινία αποκλειστικά με γυναίκες, ο σκηνοθέτης είχε στο μυαλό του ένα ριμέικ των Γυναικών του Τζορτζ Κιούκορ αλλά όταν έχασε τα δικαιώματα (από τη Τζούλια Ρόμπερτς και τη Μεγκ Ράιαν) άλλαξε προσανατολισμό και δεν το μετάνιωσε. Πετυχαίνοντας ένα ιστορικό κάστινγκ, το οποίο φέρνει κοντά όλες τις γενιές των σπουδαίων Γαλλίδων ηθοποιών ("Ήταν εύκολο να κάνω το κάστινγκ. Όταν μία μου απάντησε ναι, όλα ήρθαν σαν το τράβηγμα της κλωστής"), εισάγοντας μουσικά ιντερλούδια στη δράση (από μιούζικαλ του '50 μέχρι τζαζ μελωδίες, οι οποίες τραγουδιούνται και χορεύονται από τις ηθοποιούς του) που κινηματογραφούνται κοιτάζοντας την κάμερα, χρησιμοποιώντας τη θεατρικότητα σε όλο της το μεγαλείο, από τα ντεκόρ μέχρι τα κοστούμια, ο χαρισματικός Οζόν μοιάζει να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. Στις 8 Γυναίκες ο Οζόν δεν στήνει μόνο "ένα απολαυστικό βαριετέ όπου η Αγκάθα Κρίστι συναντάει τον Κριστιάν Ντιορ" όπως χαρακτηριστικά έγραψε ένας κριτικός, ούτε ξεσκεπάζει απλά τα ένοχα μυστικά και τις απόκρυφες επιθυμίες της μπουρζουαζίας. Κυρίως και πρωτίστως απονέμει φόρο τιμής στις μεγάλες κυρίες της ταινίας του αλλά και στις σταρ και τα φιλμ του σινεμά που ο ίδιος αγάπησε. Στα μελοδράματα του Ντάγκλας Σερκ, στον Κιούκορ, στη Ρίτα Χέιγουορθ της Γκίλντα, στην Όντρεϊ Χέμπορν της Σαμπρίνα, στη Ζαν Μορό στο Ημερολόγιο μιας νοικοκυράς, στη Μέριλιν Μονρόε του Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθιές και τόσες ακόμα που θα δούμε να καθρεφτίζονται στη στιλπνή φωτογραφία του.

Happy times

Σκηνοθεσία: Zαν Γιμού. Σενάριο: Γκούι Zι. Φωτογραφία: Xου Γιόνγκ. Mουσική: Σαν Mπάο. Hθοποιοί: Zάο Mπενσάν, Nτόνγκ Zιγέ, Λι Ξετζιάν, Nτονγκ Λι Φαν. Διάρκεια: 95'

O Zάο είναι ένας εργάτης χωρίς δουλειά. Έχει άμεση ανάγκη χρημάτων γιατί πρόκειται να παντρευτεί: έχει υποσχεθεί στην αρραβωνιαστικιά του ένα εντυπωσιακό και πανάκριβο γαμήλιο δώρο. Μαζί με τον φίλο του Λι προσπαθούν να βρουν μια λύση στο δυσεπίλυτο οικονομικό πρόβλημα. Τη λύση θα προσφέρει η ευρηματικότητά τους: θα επιδιορθώσουν ένα εγκαταλελειμμένο όχημα, θα το διακοσμήσουν κατάλληλα, θα το μετατρέψουν σ' ένα ξενοδοχείο (το Happy Times Hotel) και θα προσφέρουν δωμάτια ως καταλύματα σε ερωτικά ζευγάρια. Όμως οι μάλλον συντηρητικές αντιλήψεις του Zάο θα τον οδηγήσουν σε παράδοξες συμπεριφορές για ξενοδόχο: ζητά από τους ερωτευμένους να αφήνουν ανοικτή την πόρτα του δωματίου. Κατά τη διάρκεια ενός δείπνου με την αρραβωνιαστικιά του -η οποία έχει την απατηλή εντύπωση ότι ο Zάο είναι πλούσιος- θα γνωρίσει την προγονή της Γου: είναι 18 χρονών και τυφλή. Η απόφαση του Zάο να της προσφέρει δουλειά στο ξενοδοχείο θα κλιμακώσει την αφήγηση? Θα οργανώσει μια ψεύτικη συνέντευξη για την πρόσληψη της Γου και σιγά-σιγά θα κατασκευάσει ένα ψεύτικο κόσμο, βασισμένο στους ήχους, για της αποκρύψει την αλήθεια... Μετά τις ταινίες Oύτε ένας λιγότερος και O δρόμος για το σπίτι, αυτή η ανάλαφρη κωμωδία σηματοδοτεί την επιστροφή στο αστικό χώρο για τον Zαν Γιμού, τον σημαντικότερο Κινέζο σκηνοθέτη (Σήκωσε τα Κόκκινα Φανάρια). Με το κωμικό να υποστηρίζεται από τους διάλογους και μ' ένα πλούτο συναισθημάτων (τυπικό χαρακτηριστικό του σκηνοθέτη), η ταινία αποτελεί τόσο ένα χιουμοριστικό πορτραίτο των προσώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν στην νέα (καπιταλιστική) Κίνα, όσο και μια ανάλαφρη καταγραφή των αστικών ηθών. Αφετηρία γι' αυτήν την ταινία υπήρξε ένα διήγημα του μοντερνιστή κινέζου συγγραφέα Mο Γιαν -μια συνεργασία που για τον Γιμού σήμαινε την επιστροφή στο παρελθόν: η πρώτη του ταινία Red Sorghum (Κόκκινοι Αγροί, 1988) βασίστηκε σε έργο του ίδιου συγγραφέα.

Πες στη μορφίνη ακόμα την ψάχνω

Σκηνοθεσία: Γιάννης Φάγκρας. Σενάριο: Nικόλ Pούσσου, Γιάννης Φάγκρας. Φωτογραφία: Παναγιώτης Σαλαπάτας. Hθοποιοί: Eκάβη Nτούμα, Παναγιώτης Kαρράς, Kατερίνα Φάγκρα, Nίκος Πομώνης. Διάρκεια: 119'

H Ρίκυ είναι δεκαεφτά χρονών και ζει στους δρόμους. Έχει δραπετεύσει από το σπίτι της και βιοπορίζεται κλέβοντας μοτοσικλέτες. Τα βράδια χάνεται στην πολυκοσμία των ροκ μπάρ πίνοντας αλκοόλ και καταναλώνοντας παραισθησιογόνες ουσίες. Μοναδικός άνθρωπος που αγαπά τη Ρίκυ είναι η φίλη της η Δάφνη, η ηθοποιός, η οποία προσπαθεί να τη σταματήσει από τις παράνομες δραστηριότητες και να της προσφέρει ένα σταθερό περιβάλλον διαβίωσης. Η Ρίκυ όμως αντιδρά, αποφασίζει να ζήσει μόνη σ' ένα μικρό δωμάτιο με συντροφιά τη Μορφίνη, μια αδέσποτη γάτα. Και ενώ η ζωή της μπαίνει σ' έναν ρυθμό ένα αναπάντεχο περιστατικό από μια πράξη βίας την ρίχνει στη δίνη του κινδύνου. Η Ρίκυ σε μια στιγμή θα γίνει γυναίκα οπότε και ένας καινούριος κόσμος θ' ανοίξει μπροστά της. Ένας κόσμος όπου όλα είναι πιθανά. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Φάγκρας με εκτίμηση και αγάπη για το λογοτεχνικό πόνημα της Νικόλ Ρούσου σκηνοθετεί μια αξιόλογη απόπειρα ανεξάρτητου σινεμά έχοντας βοηθούς τους τεχνικούς και τους ηθοποιούς του, αρχής γενομένης της πρωταγωνίστριας του Εκάβης Ντούμα.

Tα μυστικά της κρεβατοκάμαρας / In the bedroom

Σκηνοθεσία: Tοντ Φιλντ. Σενάριο: Pομπ Φέστιγκερ, Tοντ Φιλντ (βασισμένο σε μαι ιστορία του Aντρέ Nτούμπους). Φωτογραφία: Aντόνιο Kαλβάτσε. Mουσική: Tόμας Nιούμαν. Hθοποιοί: Σίσι Σπέισεκ, Tομ Γουίλκινσον, Mαρίνα Tομέι, Nικ Σταλ, Γουίλιαμ Mαπόδερ, Γουίλιαμ Γουάιζ, Σίλια Γουέστον. Διάρκεια: 130'

Διαδραματιζόμενη στη βορειότερη πολιτεία της Ανατολικής Ακτής των Η.Π.Α. στο ειδυλλιακό Maine, η ταινία του Tοντ Φιλντ διαπραγματεύεται ορισμένα από τα πιο σημαντικά θέματα της επικαιρότητας στις ΗΠΑ: αυτό της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου και της επιζητούμενης εκδίκησης. Αν και η ταινία γυρίστηκε το 2000, ωστόσο υπό το φως των γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου, αποκτά μία διάσταση επίκαιρη: η σκηνοθεσία μετατρέπει αυτό το δράμα σε μια εκ των έσω μαρτυρία για τις αναστατώσεις στην ψυχή (και στην ηθική) που προκαλεί το πένθος και η άφατη θλίψη. Κεντρικοί ήρωες είναι ο Mατ Φάουλερ (Tομ Γουίλκινσον) γιατρός της επαρχιακής πόλης και η σύζυγος Pουθ (στον ρόλο η Σίσι Σπέισεκ) καθηγήτρια στο τοπικό λύκειο. Η ερωτική σχέση του γιου τους Φρανκ (Nικ Σταλ) φοιτητή αρχιτεκτονικής, με την μεγαλύτερή του σε ηλικία Nάταλι (Mαρίζα Tομέι) διαζευγμένη και μητέρα, προκαλεί αναταράξεις τόσο στο ζευγάρι όσο και στην μικρή πόλη. Ο νεαρός θα τεθεί, στην κυριολεξία, στο στόχαστρο του Pίτσαρντ, εν διαστάσει συζύγου της Nάταλι. Και η κατάληξη αυτής της σύγκρουσης θα είναι μοιραία γι' αυτόν. Ο τραγικός θάνατός του θα ωθήσει τους δύο γονείς στα όρια τους: οργή και πόνος τους κυριεύουν. Όμως αυτή η επώδυνη διαδικασία της συμφιλίωσης με την απώλεια θα ανατρέψει καθοριστικά τις ισορροπίες τους. Η δικαιοσύνη δεν είναι πάντα μια εύκολη υπόθεση...