Φανατικός του κρίκετ. 50 χρόνια στο σινεμά, σκηνοθέτης 20 ταινιών: "30 χρόνια άνεργος", δηλώνει με σαρκασμό. Βραβεύτηκε στα Φεστιβάλ Βενετίας (1953, 1971) και Μόσχας. Τιμημένος από τη Γαλλία (Legion d'honneur, 1997), την Ινδία, από τη πατρίδα του. Ο σημαντικότερος σκηνοθέτης της Σρι Λάνκα. Ρετροσπεκτίβες για το έργο του έχουν οργανωθεί στην Νέα Υόρκη (ΜΟΜΑ), Τεχεράνη, Βομβάη, Σίντνεϊ, Οτάβα, Δελχί, Σιγκαπούρη. Εγκωμιαστικά σχόλια για το έργο του δημοσιεύτηκαν στα Cahiers.
Σπούδασε σε καθολικό κολέγιο και προοριζόταν για ιερέας. Ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία, την λογοτεχνική κριτική, τη λογοτεχνία. Έζησε στη Βρετανία για 7 χρόνια. Εκεί γνώρισε τον ντοκιμαντερίστα Ralph Keene ο οποίος τον προέτρεψε να ασχοληθεί με το σινεμά και να επιστρέψει στην πατρίδα του: "Αν έμενα στο Λονδίνο θα γινόμουν ιδιοκτήτης καπνοπωλείου", δηλώνει.

Μετά από σπουδές δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας συνέχισε με κινηματογραφικές σπουδές στη Νέα Υόρκη. "Έκανα έρευνα για μια άλλη ιστορία και ξαφνικά έπεσα πάνω στην λέξη αυτισμός". Αυτή ήταν η αρχή για την ταινία Paradox Lake. Σύμφωνα με το Film Comment, η μοναδική αληθινά ενδιαφέρουσα ταινία στο Sundance (2002). Στη ταινία χρησιμοποιεί ένα πλήθος φορμά: super 8, 35mm, γραφικά σε Η/Υ, mini DV, Super 16. Αφηγείται την παράδοξη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ' ένα νεαρό που δουλεύει σ' ένα ίδρυμα για αυτιστικά παιδιά και ένα 12χρονο αυτιστικό κορίτσι. "Ήξερα ότι ο αυτισμός είναι μία αναπηρία. Όμως δεν είχα ιδέα τι είδους. Ο ορισμός είναι κάπως έτσι: Το μάγεμα της φαντασίας ως μια απόδραση από την πραγματικότητα. Όμως αυτό μπορείς να ισχύει για πολλούς ανθρώπους, όπως και για μένα. Δεν είναι τέλειος ορισμός για τη σκηνοθεσία;"
Data: http://www.SundanceOnLineResourceCenter.org

Βραβευμένος σε Βενετία και Λοκάρνο. Έχει προβληθεί στους Νέους Ορίζοντες (1995) το Ντετ, σημαίνει κορίτσι. Σπούδασε ζωγραφική και καλλιγραφία. Το Delbaran (2001) είναι μια παραγωγή του Office Kitano, εταιρίας του Ιάπωνα σκηνοθέτη. Αφηγείται τον αγώνα ενός μικρού Αφγανού πρόσφυγα που προσπαθεί να επιβιώσει στην ιρανική κοινωνία. Το τοπίο της ερήμου, η συνεχής κίνηση, η σκληρή καθημερινή ζωή και το αναπάντεχο χιούμορ: αποτελούν τα σημεία ενδιαφέροντος. Η ταινία αφιερώνεται σ' όλα τα παιδιά του πολέμου. "Ακούω πολύ παραδοσιακή ιρανική μουσική. Όταν σκέφτομαι το σενάριο και είμαι στα γυρίσματα, το κεφάλι μου είναι γεμάτο απ' αυτά τα τραγούδια. Ήθελα να εργάζομαι σύμφωνα μ' ένα ρυθμό, που προσπάθησα να αναπαράγω στο μοντάζ. Οι διαφορές κινήσεις της κάμερας επιχειρούν να δημιουργήσουν μια αρμονία" δηλώνει για το ύφος.
Data: Le Monde 26/3/02

Σπουδές στο Λονδίνο. Γύρισε την πρώτη του ταινία The Warrior στην Ινδία. "Δεν ήθελα να ακολουθήσω τον εύκολο δρόμο και να κάνω μία μικρή πρώτη ταινία. Ήθελα να προχωρήσω λίγο πιο πέρα". Βασισμένη σ' ένα παλιό γιαπωνέζικο θρύλο, έχει σαν κεντρικό ήρωα έναν πολεμιστή. Μια μυστικιστική εμπειρία θα τον κάνει να αλλάξει ζωή και να απορρίψει την βία. Μαγικός ρεαλισμός, δράμα, βία, παραμύθι, χαρακτηρίζουν το εντυπωσιακό τελικό αποτέλεσμα. Η αφήγηση διατρέχει όλη την ινδική χερσόνησο: από τις χιονισμένες κορυφές των Ιμαλαΐων μέχρι την έρημο του Ραζαστάν. Επηρεασμένος από το σινεμά του Sergio Leone, τα γουέστερν, το κινέζικο σινεμά και τις ταινίες σαμουράι. Είχε στην διάθεση του έναν προϋπολογισμό 2.5 εκατομμύρια λίρες, ένα συνεργείο 250 ατόμων, άλογα, καμήλες, βουβάλια, σκορπιούς και 600 πολεμιστές. Και όλα αυτά σε θερμοκρασίες 47 βαθμών. "Κοίταξα γύρω μου και είπα: Αυτή είναι η πρώτη μου ταινία".
Data: http://www.Rlff.com

Στη δεύτερη του ασπρόμαυρη ταινία Camel(s) αφηγείται μια γεμάτη πάθος και ένταση ερωτική σχέση ανάμεσα σ' ένα άνδρα και μια γυναίκα, σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε μια παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη. "Ακόμα και στην έρημο, εκεί όπου ο αέρας είναι ξηρός και ο ήλιος καίει, εκεί που η νύχτα είναι εξαιρετικά κρύα και που πάντα φυσούν ανεμοθύελλες, εκεί που κανένα φυτά δεν επιβιώνει. Ακόμα και εκεί επιβιώνουν".
Η σκηνοθεσία ως αυτοσχεδιασμός: "Καταρχάς επιλέξαμε μία τοποθεσία και είχαμε κάποιες συζητήσεις για το τι θα έπρεπε να κάνουν οι χαρακτήρες, να πουν, να αισθανθούν -τα υπόλοιπα αποφασίστηκαν από τους ηθοποιούς. Το συνεργείο και εγώ απλώς θα περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει. Διάλεξα αυτό τον τρόπο σκηνοθεσίας γιατί σκέφθηκα ότι ο αυτοσχεδιασμός, όπως κάνουν οι τζαζίστες, είναι σημείο κλειδί σε μια μικρή ψηφιακή ταινία."
Data: http://www.piff.org