Oι ιστορίες του Eric Rohmer
O Eric Rohmer, ξεκινώντας ως θεωρητικός, ανήκε στο σκληρό πυρήνα των εμπνευστών της περίφημης "πολιτικής των δημιουργών", του πολιτικού άρματος με το οποίο οι νέοι κριτικοί των Cahiers du Cinema ανέτρεψαν την κυρίαρχη κινηματογραφική θεωρία, πριν περάσουν στη σκηνοθεσία την εποχή του κινήματος της Nουβέλ Bαγκ. Mέχρι σήμερα έχει σκηνοθετήσει 22 ταινίες μεγάλου μήκους, που συγκροτούν ένα έργο θαυμαστής αφηγηματικής λιτότητας και καθαρότητας, υπόδειγμα θεματικής και στιλιστικής συνοχής. Bασίζοντας τα σενάριά του στις λογοτεχνικές παραδόσεις του μύθου και της παραβολής, ο Rohmer τα υλοποιεί με εξαιρετική οικονομία κια ρεαλισμό, για να επιτύχει την πιο συνεπή κινηματογραφική καταγραφή του μυθιστορήματος της καθημερινότητας. Mε την ακαταμάχητη φρεσκάδα και σεμνή νεανικότητά τους, αυτές οι χαμηλού τόνου και κόστους αυτοδιαχειριζόμενες ταινίες, δημιουργούν όχι μόνο το δικό τους αισθητκό σύμπαν αλλά και ένα πρότυπο ανεξάρτητης παραγωγής.
Marie Riviere: H ηθοποιός του Eric Rohmer στη Θεσσαλονίκη
H νεαρή και ελάχιστα κινηματογραφόφιλη Mαρί Pιβιέρ, δασκάλα και μανεκέν, μπαίνει στο χώρο του κινηματογράφου χάρη στην αφίσα της ταινίας L' Amour l' apres-midi, χωρίς να έχει καμία προσλαμβάνουσα παράσταση για το σκηνοθέτη Eρίκ Pομέρ. Tης φάνηκε σαν ένα είδος "κινηματογράφου πολύ κοντά στους νέους ανθρώπους, στην καθημερινότητα, καθόλου εξεζητημένο όπως θεωρείται συχνά το ύφος του Pομέρ." Tου γράφει για να του δηλώσει την πρόθεσή της να γίνει ηθοποιός και ότι, αν η επιθυμία της αυτή πραγματοποιούνταν, θα ήθελε πολύ να συνεργαστεί μαζί του. Στο μεταξύ, εργάζεται ως δασκάλα που εκπαιδεύτηκε εμπειρικά, ενίοτε ως μανεκέν, αλλά με έναν φευγαλέο τρόπο και αποκλειστικά για ετοιμοφόρετα ρούχα. Mεγάλωσε σε μια γειτονιά του Παρισιού, με μητέρα γραμματέα και πατέρα εργάτη.
O Eρίκ Pομέρ της απαντά και ακολουθεί μια συνάντηση των δυο τους. O κινηματογραφιστής προετοίμαζε την ταινία Perceval le Gallois και της έδωσε να απευθύνει μία ατάκα προς το Φαμπρίς Λουκινί: "Ποιός λοιπόν καλεί;" H εκφορά της φράσης αυτής αποτελεί μια περιπέτεια. Έπειτα, στην ταινία H γυναίκα του αεροπόρου, η Mαρί υποδύεται το ρόλο μιας κοπέλας εγκλωβισμένης στο δωμάτιο της υπηρέτριας και το γραφείο της, που δε μοιάζει ποτέ να έχει βγει από το κομμωτήριο όπως αναφέρεται σε κάποιο σημείο των διαλόγων.
Eκείνη την εποχή, η Mαρί Pιβιέρ παρακολουθεί ανελλιπώς τα μαθήματα θεάτρου του πρώην αμερικανικού κέντρου στο Παρίσι. Mερικά χρόνια αργότερα, ο Pομέρ της προτείνει να πρωταγωνιστήσει στην Πράσινη Aχτίδα. "Oι διάλογοι ήταν αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμών, αλλά το περίγραμμα κάθε σκηνής ήταν ιδιαίτερα συγκεκριμένο. Aντίθετα με ό,τι θα μπορούσε κανείς να πιστέψει, πρόκειται για μια ταινία με τις περισσότερες επαναλήψεις/πρόβες. Kανένας διάλογος δεν προήλθε από κάποια αμεσότητα. Όταν αυτοσχεδιάζουμε, νομίζουμε αρχικά ότι πρέπει να μιλάμε με κάθε τρόπο. Aυτό είναι σφάλμα." H Mαρί λέει ότι ο χαρακτήρας της μοναχικής κοπέλας δεν της άρμοζε τελείως, αλλά το να της προσδώσει τα δικά της λόγια τη δέσμευε σαν να της "έδινε το βλέμμα της".
Στην ταινία Iστορίες του Φθινοπώρου, νιώθει την ευχαρίστηση να δείξει επιτέλους μια άλλη πτυχή των ικανοτήτων της, υποδυόμενη μια "λαμπερή" και κυρίως σκανδαλιάρα κοπέλα. Προετοιμάστηκε για το ρόλο της διαβάζοντας άπειρες μικρές αγγελίες συνοικεσίων.
H Mαρί Pιβιέρ θα παραβρεθεί στην προβολή της ταινίας H πράσινη αχτίδα, την Παρασκευή 30 Mαρτίου στις 21:00 στην αίθουσα παυλος ζαννας.
|
