Tο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρακολουθώντας τις εξελίξεις στον Ιβηρικό και Λατινοαμερικάνικο κινηματογράφο -με αφιερώματα στο Νέο Αργεντινό κινηματογράφο (42ο Φεστιβάλ), Μεξικάνικο (2000, 1998), Κουβανέζικο (1999), Πορτογαλικό (40ο) αλλά και αναδρομές στο έργο επιφανών σκηνοθετών του (Arturo Ripstein / 38ο , Miguel Littin /1998, Pedro Almodόvar / 40ο, Luis Bunuel / 2000, Manoel De Oliveira / 38o, Paulo Branco / 41o)- στρέφει ξανά το βλέμμα του προς αυτόν, απόρροια της νέας άνθησης στην κινηματογραφική του παραγωγή.

Η αναγέννηση αυτή, που παρατηρείται, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο, σε αρκετές κινηματογραφίες της Λατινικής Αμερικής οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη διαφοροποίηση της κρατικής πολιτικής και τις νομοθετικές ρυθμίσεις που έγιναν την περασμένη δεκαετία στην Αργεντινή (1995), την Βραζιλία (1991, 1993), την Βενεζουέλα (1994), το Περού (1995) και την Χιλή (1998). Σημαντικό επίσης ρόλο, κυρίως για τις μικρότερες σε μέγεθος κινηματογραφίες, όπως της Βενεζουέλας, της Χιλής και της Κούβας, έχει διαδραματίσει η πραγματοποίηση διεθνών συμπαραγωγών, ιδιαίτερα στην περίπτωση της Κούβας, η οποία κατάφερε έτσι να διασώσει τον κινηματογράφο της από τη μεγάλη οικονομική κρίση που σάρωσε την χώρα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Μεγάλη βελτίωση όμως, παρουσιάζει και η κινηματογραφία του Μεξικού, της χώρας με τη μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή στη Λατινική Αμερική, παρόλο που στερείται τη νομοθεσία εκείνη που θα πρόσφερε ένα σταθερό πλαίσιο ανάπτυξης. Τέλος, ο κινηματογράφος χωρών όπως του Ισημερινού, της Κολομβίας και της Ουρουγουάης, παρά την περιορισμένη του παρουσία έχει πρόσφατα καταφέρει να κάνει αισθητή την παρουσία του με ταινίες που διακρίθηκαν σε διεθνή φεστιβάλ.

Αντίθετα, στις άλλες λατινόφωνες χώρες, όπως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία η παρουσία σκηνοθετών, της εμβέλειας των Luis Bunuel και Manoel de Oliveira, αλλά και παραγωγών, όπως του Paulo Branco, λειτούργησε καταλυτικά, καθώς ενέπνευσαν και προώθησαν μια πλειάδα νέων σκηνοθετών, οι οποίοι δημιούργησαν ταινίες με αξιοσημείωτη ποικιλομορφία στη θεματική και στην κινηματογραφική γραφή.

Οι ταινίες του αφιερώματος, παραγωγές των τριών τελευταίων ετών, καταγράφουν την προσπάθεια των δημιουργών να ξεφύγουν από τη συμβατικότητα και την κοινοτοπία, επανεξετάζοντας κριτικά τα κινηματογραφικά είδη που χαρακτήρισαν τις χώρες τους στο παρελθόν, καθώς και το ρόλο της τηλεόρασης, στοχεύοντας προς ένα κινηματογράφο που διέπεται από τεχνική αρτιότητα και μεγάλη ελευθερία στο ύφος, αντανακλά τις ιδιαιτερότητες της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και ταυτόχρονα καταφέρνει να υπερβαίνει τα στενά γεωγραφικά όρια.