Κάτι τρέχει με το Bollywood

Μπορεί το Lagaan να έφυγε από τα όσκαρ με άδεια χέρια, όμως κάποιοι εκτιμούν πως η ινδική κινηματογραφία δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της κουβέντα.

Μπορεί ο Κλίντον να θαύμαζε το σινεμά του Σατγιαζίτ Ρέι αλλά χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια αφότου ο σπουδαίος Ινδός δημιουργός τιμήθηκε με όσκαρ (1992), για να γίνει γνωστός στην Αμερική.
Μιλώντας στο κοινοβούλιο της Ινδίας, ο πρώην σινεφίλ πλανητάρχης είχε πει: "Από απόσταση, η Ινδία εμφανίζεται συχνά σαν ένα καλειδοσκόπιο ανταγωνιστικών και συχνά κατασκευασμένων εικόνων. Είναι μια χώρα που παλεύει με τη φτώχεια και την ανισότητα ή η μεγαλύτερη κοινωνία μεσοαστών στον κόσμο; Βράζει ακόμα από κοινωνικές εντάσεις ή είναι το πιο πετυχημένο χωνευτήρι της ιστορίας; Είναι το Bollywood ή o Σατγιαζίτ Ρέι;". Η απάντηση δίνεται αυτό τον καιρό στην Ουάσινγκτον αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Αμερικής, όπου ταξιδεύει μια μεγάλη ρετροσπεκτίβα με 35 ταινίες του Ρέι, οι οποίες παρουσιάζονται πρώτη φορά στο αμερικάνικο κοινό, και την οποία διοργάνωσαν τέσσερα μεγάλα μουσεία, το "Library Congress", το "National Geographic Society" και το "American University", τιμώντας τον πρωτοπόρο δημιουργό του ινδικού κινηματογράφου.

BOLLYWOOD GOES TO HOLLYWOOD
Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την παρουσία στα όσκαρ του φιλμ Lagaan, της πρώτης αληθινά μεγάλης διεθνούς εμπορικής επιτυχίας που βγήκε από τα σπλάχνα του Bollywood, έφερε αναπάντεχα στο προσκήνιο το καινούριο ινδικό σινεμά και τις προοπτικές του. Κάποιοι είπαν πως περνάει μια φάση καλλιτεχνικής επανάστασης, η οποία σύντομα θα σπάσει τα σύνορα της Ινδίας και φτάσει μέχρι το Χόλιγουντ. Κάποιοι άλλοι δεν δίνουν πολλές ελπίδες στο κιτς γκλάμορ των χιντού ταινιών, οι περισσότερες από τις οποίες δεν είναι παρά πολύωρα μελοδράματα με λαϊκούς ήρωες ή μιούζικαλ με ρομαντικό περιεχόμενο και ινδικά δημοτικά άσματα. Ποιος θα κερδίσει το στοίχημα;
Το Lagaan, η ιστορία μερικών χωρικών που παίζουν σε μια παρτίδα κρίκετ την ελευθερία τους από τους βρετανούς αποικιοκράτες το 1839, όχι μόνο σάρωσε το βρετανικό και αμερικανικό box office για τα δεδομένα μιας ινδικής παραγωγής αλλά κέρδισε και την αναγνώριση των δυτικών κριτικών στα φεστιβάλ του Λοκάρνο και του Sundance. Αν μη τι άλλο, ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Aamir Khan, πέρασε το κατώφλι του Kodak Theatre τη βραδιά των όσκαρ. Προηγουμένως, το 1998, το φιλμ Dil Se πέρασε στο top - 10 του βρετανικού box office, βάζοντας στο χάρτη το περιφρονημένο Bollywood.

ΤΟ ΝΕΟ ΙΝΔΙΚΟ ΚΥΜΑ
Οι νέοι Ινδοί κινηματογραφιστές φαίνονται έτοιμοι για όλα. Αξιοποιώντας ένα κινηματογραφικό σύστημα παραγωγής 100 χρόνων (όσο και η ηλικία του Χόλιγουντ) και εκμεταλλευόμενοι τις νέες ψηφιακές τεχνολογίες και την έκρηξη της δορυφορικής τηλεόρασης κάνουν το μεγάλο βήμα. Μορφώνονται σε δυτικά πανεπιστήμια και επιστρέφουν στο Bollywood για να φτιάξουν μοντέρνες ταινίες με διεθνή απήχηση. Πάνε οι μαχαραγιάδες και καλλίπυγες χορεύτριες με τη βούλα στο μέτωπο που της κυνηγάνε άξεστοι μυστακοφόροι. Το νέο είδος ταινιών προωθεί τα feelgood ρομάντσα με Ινδές βασίλισσες ομορφιάς και πιασάρικες μουσικές βγαλμένες από το τζουκ μποξ του MTV ενώ η άνοδος των multiplex στις μεγάλες πόλεις ευνοεί τη στροφή προς πιο σύγχρονες οπτικές. Αυτές οι ταινίες έδωσαν πέρυσι το 40 τοις εκατό των κερδών της παραγωγής ταινιών, κάνοντας όλους να μιλούν για επαναστατική αλλαγή στο ύφος του πατροπαράδοτου Bollywood.
Στο δυτικό κόσμο, η ινδική κουλτούρα αρχίζει να βγαίνει από το μικρόκοσμο της και να κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος. Το Monsoon Wedding της Μίρα Ναϊρ κερδίζει την παγκόσμια αναγνώριση, το Χόλιγουντ προσλαμβάνει τον Σεκχάρ Καπούρ να σκηνοθετήσει το Elizabeth, όλοι εμπνέονται από τα κατορθώματα του Μ. Νάιτ Σάιμαλαν, οι Ινδοί σπουδαστές της πληροφορικής κάνουν επέλαση στη Silicon Valley και ο ’ντριου Λόιντ Βέμπερ ετοιμάζει πυρετωδώς το νέο του μιούζικαλ Bombay Dreams. Οι πιο διορατικοί βλέπουν ένα φαινόμενο με μεγάλο μέλλον. Οι γραφειοκράτες του Χόλιγουντ γελάνε. Και οι δύο όμως έχουν τα μάτια τους ανοιχτά. Ποτέ δεν ξέρεις!