Αν μια ιστορία είναι "μικρή" ή "μεγάλη" είναι πρώτα απ' όλα ζήτημα οπτικής" δηλώνει για την ταινία Historias minimas (2002). Βραβευμένη στα φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν, της Αβάνας και στο 3 Continents. Εισπρακτική επιτυχία στην Αργεντινή, προβλήθηκε στο δύσκολο για μη αγγλόφωνες ταινίες, Sundance (2003). Διανεμήθηκε σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία.
Ασχολήθηκε με την σκηνοθεσία διαφημιστικών. Το παρελθόν του περιλαμβάνει ταινίες όπως το Eversmile New Jersey (1989) και το βραβευμένο με το Αργυρό Λέοντα στην Βενετία A King and His Movie (1986). Μετά από 13 χρόνια απουσίας επιστρέφει στη σκηνοθεσία.
"Ήθελα να κάνω μια ταινία χωρίς μεγάλους χαρακτήρες", ήταν η πρόθεση του. The Straight Story του David Lynch και το Πού είναι το σπίτι του φίλου μου; του Abbas Kiarostami υπήρξαν πηγές έμπνευσης. Ερασιτέχνες υποδύονται τους κεντρικούς ρόλους. Τρεις μικρές ιστορίες, τρία πρόσωπα που περιπλανιόνται στις ερημιές της Παταγονίας.
"Αισθάνομαι άνετα στην Παταγονία. Προσπαθώ όποτε μπορώ να πηγαίνω εκεί. Σωματικά αισθάνομαι καλά εκεί. Επιπλέον είναι ένα μέρος που ενισχύει την διάθεση μου να κάνω ταινίες -αν και δεν είναι εύκολο να κάνεις εκεί ταινίες, δεδομένων των δύσκολων καιρικών συνθηκών. Όμως αν και βρίσκω το τοπίο γοητευτικό, προσπάθησα να μην το χρησιμοποιήσω ως διακοσμητικό στην ιστορία της ταινίας. Είναι σαν άδειος χώρος πίσω από τους χαρακτήρες. Βρήκα αυτό το τοπίο με χαρακτήρες που είναι μοναχικοί και αποκλεισμένοι, ψάχνοντας για κάτι".
Data: http://www.FilmFestivals.Com

Βραβευμένος για τη συμμετοχή του στην Εβδομάδα Κριτικής της Βενετίας (2002) για το Somewhere Over the Dreamland. Δηλώνει για την δεύτερη ταινία του: "Η σκηνοθεσία της ήταν σαν την ζύμωση που συμβαίνει σ' ένα μπουκάλι κρασί. Γι' ένα ολόκληρο χρόνο παρατηρούσα το λαμπερό υγρό να στάζει μέσα στο μπουκάλι. Το χρώμα του υγρού άλλαξε από φωτεινό σε σκοτεινό ήλεκτρο και έναν άρωμα γλυκό και συγκινητικό κόλλησε στο μυαλό μου όπως η γλυκύτητα από το κεχρί. Αναζητούσα ένα είδος καθαρής, ήρεμης και κρυστάλλινης διόρασης, μέσω της οποίας να παρουσιαστεί η ταινία". Δύο μικρές ιστορίες συνθέτουν την ταινία. Στην πρώτη κεντρικός ήρωας είναι ένας μεσήλικας ιθαγενής της Φορμόζας που αποφασίζει να ταξιδέψει στην Ταϊπέι, αναζητώντας την χαμένη του αγάπη και το χαμένο πορτοφόλι του. Στην δεύτερη ιστορία κεντρικό πρόσωπο είναι ένας νεαρός που δέχεται ένα παράξενο τηλεφώνημα από μια κοπέλα. Σκηνοθέτησε διαφημιστικά και τηλεοπτικές σειρές.
Data: κατάλογος του φεστιβάλ Βενετίας (2002)

Σπούδασε σινεμά στην Δανία και σκηνοθέτησε διαφημιστικά και videoclip. Η πρώτη του μεγάλου ταινία Noi Albinoi χαμηλού προϋπολογισμού, προκάλεσε το ενδιαφέρον στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ (2003) αλλά έμεινε εκτός των μεγάλων βραβείων. Θεωρείται τα μεγαλύτερο ταλέντο του Ισλανδικού σινεμά και αυτή η ταινία το επιβεβαιώνει. Αγοράσθηκε για προβολή από 30 χώρες, μεταξύ των οποίων και ΗΠΑ και Βρετανία.
Για την ταινία του δηλώνει ότι είναι μια "ταινία του Χονγκ Κονγκ γυρισμένη στο Βόρειο Πόλο. Και στην οποία η κλειστοφοβία είναι το κλειδί για το οπτικό ύφος". Επικεντρώνεται στο πρόσωπο ενός 17χρόνου -ο "ηλίθιος" του χωριού ή μια κρυφή ιδιοφυία- που ζει σ' ένα απομονωμένο φιόρδ στην Βόρεια Ισλανδία. Απομονωμένος από τους πάγους του χειμώνα και τα χιόνια, ο Noi ονειρεύεται να φύγει παρέα με μια νεαρή κοπέλα.
Data: http://www.FilmFestival.org

Βραβευμένοι ηθοποιοί του θεάτρου και θεατρικοί συγγραφείς. Συμμετείχαν στην ταινία L' uome delle Stelle του Giuseppe Tornatore. Η πρώτη τους συν-σκηνοθεσία βραβεύτηκε στην Εβδομάδα Κριτικής στη Βενετία (2002) με το Leone del Futuro. O τίτλος της Due Amici. Βασίζεται στο θεατρικό τους έργο Nunzio.
Αφηγείται την γεμάτη περίπλοκες σχέση δύο Σικελών, του Pino και του Nunzio, που ζουν σε μια μεγάλη πόλη της βόρειας Ιταλίας. Ιστορία μιας φιλίας και σπουδή χαρακτήρων. Γιατί διασκεύασαν ένα πετυχημένο θεατρικό έργο σε ταινία; "Ορισμένες φορές είναι απαραίτητο να παίρνεις ρίσκα. Καλλιτεχνικά θέλαμε να κάνουμε ότι ήταν απαραίτητο για να γίνει το θεατρικό μας έργο ταινία μεγάλου μήκους.... Γιατί ήταν αναγκαίο. Ήταν αναγκαίο να βρούμε τι είναι παρόμοιο και τι διαφορετικό μεταξύ σινεμά και θεάτρου. Αυτό μας ενδιέφερε".
Data: http://www.sncci.it/34/46/672/Center.ASP

Με προϋπηρεσία στην τηλεόραση, σε videoclip (με τους Manic Street Preachers), σε ντοκιμαντέρ (για τον Ιταλό σκηνοθέτη Giuseppe Tornatore). 5 ηθοποιοί, 6 ψηφιακές κάμερες, 42 μέρες γυρισμάτων: αυτά χρειάστηκαν για να σκηνοθετήσει την τέταρτη, χαμηλού προϋπολογισμού ταινία του, My Little Eye.
"Προσπαθήσαμε κυρίως να κάνουμε μια ταινία που να ανήκει στο κινηματογραφικό είδος της ταινίας τρόμου. Όμως δεν χρησιμοποιήσαμε τα συνήθη εργαλεία: όχι υποκειμενικά πλάνα, όχι κίνηση της κάμερας, όχι ειδικά εφέ. Είναι ο τρόμος "ακατέργαστος"". Μια Big Brother ιστορία τρόμου, ή οι απρόοπτες εκδοχές της reality-tv. "Χρησιμοποίησα κάμερες σαν αυτές που μπορεί να βρει ο οποιοσδήποτε σε κάθε κατάστημα ηλεκτρονικών". 5 εθελοντές κλείνονται επί 6 μήνες σ' ένα σπίτι με δέλεαρ ένα εκατομμύριο δολάρια. Ενώ οι τηλεοπτικές κάμερες τους παρακολουθούν 24 ώρες το 24ώρο και μεταδίδουν τα τεκταινόμενα στο Web.
Data: The Observer 4/8/2002