Κι ενώ στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία στρέφουν το βλέμμα τους στην Ελλάδα, ετοιμάζοντας την Τροία, το Μεγαλέξανδρο και τους Δρόμους της φωτιάς, στην ίδια την Ελλάδα τι γίνεται; Μπορεί εδώ να μην υπάρχουν οι σούπερσταρ, υπάρχει όμως η ανθρωπιά του Βούλγαρη, ο ρεαλισμός του Γιάνναρη, ο σουρεαλισμός του Κούτρα, η δημιουργική παραγωγικότητα του Παναγιωτόπουλου και τόσων άλλων δημιουργών, νέων και παλιότερων, που μιλάνε ευτυχώς για τις δικές μας ιστορίες.

Η φετινή χρονιά έδειξε πως μια καλή ταινία μπορεί να μιλήσει στο θεατή. Για άλλη μια φορά όμως έγινε φανερό ότι ο θεατής πρέπει με κάποιο τρόπο να μάθει τουλάχιστον για την ίδια την ύπαρξη της ταινίας. Όπως πάντα υπήρξαν ταινίες που δε διαφημίστηκαν καθόλου, που βγήκαν με τελείως κακό προγραμματισμό, ή ακόμα χειρότερα δε βγήκαν ποτέ στις αίθουσες. Παρακάτω γίνεται μια πρώτη αναφορά σε ταινίες που θα μας απασχολήσουν την επόμενη κινηματογραφική περίοδο. Ταινίες που φαίνεται ότι έχουν να πουν πράγματα στο θεατή, έστω στα χαρτιά. Ταινίες επιτέλους φιλόδοξες, όχι αναγκαστικά μεγάλες παραγωγές (αν και από αυτές υπάρχουν!), αλλά αν μη τι άλλο σύγχρονες, προκλητικές, αληθινές. Γεύση από Χειμώνα λοιπόν!

Η πιο διάσημη ελληνική ταινία της χρονιάς είναι προφανώς οι Νύφες του Παντελή Βούλγαρη. Σε σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη και σε επιμέλεια παραγωγής του Μάρτιν Σκορσέζε το φιλμ αφηγείται την ιστορία 700 κοριτσιών το καλοκαίρι του 1922 που ταξιδεύουν από την Ελλάδα για τη Νέα Υόρκη προκειμένου να παντρευτούν έναν άγνωστο γαμπρό, έχοντας στα χέρια τους μόνο μια φωτογραφία του. Κεντρικός χαρακτήρας η Νίκη, μια γυναίκα που πάνω στο πλοίο θα ζήσει έναν έρωτα καταδικασμένο να τελειώσει με το τέλος του ταξιδιού. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, η ταινία πατάει στην Ιστορία για να διηγηθεί τα συναισθήματα, τα διλήμματα, τα θέλω αλλά και τις αναγκαστικές επιλογές των ανθρώπων. Κι όλα αυτά μέσα από το πιο ανθρωποκεντρικό βλέμμα σκηνοθέτη του σύγχρονου ελληνικού σινεμά.

Από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία εμπνέεται και ο Τάσσος Ψαρράς. Στη Σκόνη πρωταγωνιστής είναι ο Χρόνης, ένας δημοσιογράφος λίγο μετά τα πενήντα του, ο οποίος έχει μια τυπικά επιτυχημένη και τακτοποιημένη ζωή. Μια μέρα βλέπει σε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ τον πατέρα του να μάχεται στο πλευρό των ανταρτών, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή γνώριζε ότι ο πατέρας του είχε σκοτωθεί στον εμφύλιο από την πλευρά όμως του εθνικού στρατού, γεγονός που είχε σημαδέψει αρνητικά την αριστερή διαδρομή και ιδεολογία του Χρόνη. Η αποκάλυψη αυτή θα τον κάνει να ξεκινήσει τη δική του έρευνα για να ανακαλύψει την αλήθεια, κάνοντάς τον όμως να διαπιστώσει ότι ο καθένας αντιμετωπίζει την αλήθεια από τη δική του σκοπιά. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία από την οποία, στα χέρια του έμπειρου σκηνοθέτη, μπορεί να προκύψει μια εξίσου προκλητική ταινία.

Στο παρελθόν, αλλά με μια τελείως διαφορετική ιστορία στρέφεται ο Κωνσταντίνος Χαραλάμπους. Το αγόρι που έκλαιγε χωρίς λόγο είναι μια ταινία για τη δεκαετία του '80 και τη ζωή σ' ένα επαρχιακό χωριό. Μέσα από την ιστορία της ταινίας ανακαλύπτουμε πώς περιοδικά όπως το Ταρατατά, η Ζάκουλα, το Σωφεράκι επηρέαζαν την καθημερινότητα των εφήβων και πώς εκπομπές όπως Οι Άγγελοι του Τσάρλι, Χαβάη 5-0 και Ευτυχισμένες ημέρες διαμόρφωναν χαρακτήρες. Μια ταινία για μια παρεξηγημένη δεκαετία ικανή για στιγμές νοσταλγίας.
Από μια αληθινή ιστορία της καθημερινότητας εμπνέεται ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης. Μετά το Δεκαπεντάυγουστο, στον Όμηρο περιγράφει την ιστορία ενός νεαρού Αλβανού που οπλισμένος με ένα Καλάσνικοφ καταλαμβάνει ένα λεωφορείο κρατώντας ως ομήρους επτά επιβάτες και αναγκάζοντάς το να κατευθυνθεί προς τα αλβανικά σύνορα. Μια διαδρομή που πριν μερικά χρόνια συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία με τα τηλεοπτικά κανάλια να αναμεταδίδουν λεπτό προς λεπτό την όλη κατάσταση, γίνεται όχημα στα χέρια του Γιάνναρη για να φιλτράρει μέσα από τη ματιά του ένα κοινωνικό θέμα χωρίς τις συνήθεις δημαγωγίες.

Με το θέμα της μετανάστευσης και του ρατσισμού ασχολείται και η Φωτεινή Σισκοπούλου που στην ταινία της Η ζωή είναι αλλού διασκευάζει ελεύθερα τη νουβέλα του Ντοστογιέφσκι Η Ήρεμη. Ένας σύζυγος που η νεαρή γυναίκα του αυτοκτόνησε, παραλαμβάνει από το αεροδρόμιο τη Ρωσίδα πεθερά του, που έρχεται για την κηδεία της κόρης της. Στην διάρκεια της αγρύπνιας, ο Βασίλης, αποτυχημένος δικηγόρος και νυν ενεχυροδανειστής, προσπαθεί να εξηγήσει τον ξαφνικό θάνατο της δεκαοχτάχρονης συμβίας του, εξαναγκάζοντας τον εαυτό του στην οδυνηρή ενθύμηση και σε ταπεινωτικές εξομολογήσεις.

Στη σύγχρονη Αθήνα του σήμερα στρέφεται ο πιο παραγωγικός σκηνοθέτης των τελευταίων ετών. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος στο Delivery κάνει μια ταινία για την πόλη μέσα από την ιστορία ενός διανομέα πίτσας που έχει έρθει από την επαρχία. Οι νυχτερινές περιπλανήσεις του τον οδηγούν όλο και πιο βαθιά μέσα στον κόσμο της νύχτας, αποκαλύπτοντας μια άλλη εικόνα της Αθήνας, ίσως περισσότερο περιθωριακή και σκοτεινή, μάλλον όμως και περισσότερο αληθινή.

Με την Αθήνα και μια ιστορία για μια νύχτα σε αυτήν, ασχολείται και ο Άγγελος Φραντζής στο Όνειρο του σκύλου. Μια ληστεία ακολουθείται από μια σειρά παράξενων γεγονότων που εξαπλώνονται σε όλη την πόλη και μοιάζουν να έχουν σχέση με το όνειρο ενός άντρα. Ο Φραντζής αφήνει στην άκρη τη ντοκιμαντερίστικη πλευρά που είχε το Polaroid, εξακολουθεί όμως να ασχολείται με την αγαπημένη του πόλη σαν να πρόκειται για χαρακτήρα και αυτό μόνο σε καλό μπορεί να του βγει.
Αλλαγή κλίματος για μια διαφορετική ελληνική ταινία. Στο Αλεμάγια ο πρωτοεμφανιζόμενος Ηλίας Γιαννακάκης μας μεταφέρει την Αιθιοπία της δεκαετίας του '60. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται σε μια λίμνη που δυο νέοι, η Ισαβέλλα και ο Δημήτρης ζουν έναν παράνομο έρωτα, ο οποίος όμως μετά την παρεμβολή των γονιών της κοπέλας και την υποχρεωτική της εξορία στην Ελλάδα από αυτούς, θα σβήσει. Τριανταπέντε χρόνια αργότερα ο Δημήτρης, άρρωστος από διαβήτη, αναζητεί το νεανικό του έρωτα.