Ken Jacobs (Νέα Υόρκη, 1933). Ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 50 και το έργο του χαρακτηρίστηκε ως "underground", "beat", "ένα αντάρτικο σινεμά της πόλης". Συνεργάστηκε με το θρύλο- πειραματιστή σκηνοθέτη Jack Smith. Blonde Cobra (1959-63), Little Stabs at Happiness (1963), Star Spangled to Death (1957-2003) είναι κάποιες από τις ταινίες του. "Προσφέρω προκλήσεις, όταν οι προκλήσεις αυτού του είδους δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτες", δηλώνει. Το κέντρο των δραστηριοτήτων του υπήρξε πάντα η Νέα Υόρκη και έργο του υπερβαίνει το συμβατικό σινεμά: εκτός από την προβολή της ταινίας, οι παραστάσεις του περιλαμβάνουν θέατρο σκιών, τρισδιάστατα οπτικά εφέ, "μαγική λατέρνα" κ.λπ. δημιουργώντας ένα παραισθητικό οπτικό περιβάλλον. "Η συζήτηση δεν γίνεται πλέον όπως παλιά. Οι άνθρωποι σήμερα επικοινωνούν μέσω ενός τελετουργικού σημάτων. Θυμάμαι παλαιότερα να συζητώ περισσότεροΠ και αυτό ήταν κάτι που το είχα ανάγκη", παρατηρεί για το σήμερα.
Data: Περιοδικό Millennium Film Journal, No 32/33, Φθινόπωρο 1998

Jan Svankmajer (Πράγα, 1934). Θεωρείται ο πιο σημαντικός εν ενεργεία σουρεαλιστής σκηνοθέτης. Σπούδασε κουκλοθέατρο στην Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών της Πράγας. Συνεργάστηκε με τους θιάσους Μαύρο Θέατρο και Laterna Magica. Οι γνωστότερες ταινίες του: Alice (1988), Faust (1994), The Conspirators of Pleasure (1996), Otesanek (2000). Κούκλες, animation και ζωντανή δράση συνθέτουν τις ταινίες του, ενώ η αφήγηση στηρίζεται είτε σε παραμύθια είτε σε ιστορίες- αρχέτυπα της λογοτεχνίας. "Υπάρχει μια παρανόηση σχετικά με το σουρεαλισμό. Ο κόσμος του αντιμετωπίζει υπό το πρίσμα συγκεκριμένων έργων π.χ. του Dali. Το αντιμετωπίζουν με όρους αισθητικής. Όμως δεν υπάρχει μια σουρεαλιστική αισθητική: υπάρχει μια ψυχολογία, μια άποψη του κόσμου που θέτει ερωτήματα για την ελευθερία, τον ερωτισμό, το υποσυνείδητο και είναι αυτά που έλκουν μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων -ανατρεπτικούς τύπους. Ο σουρεαλισμός προτείνει ένα εναλλακτικό δρόμο στις ιδεολογίες που προσφέρουν οι περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες και επαναφέρει την τέχνη στο επίπεδο των μαγικών τελετουργικών", δηλώνει.
Data: http://www.illumin.co.uk/svank/
Faust, DVD με ελληνικούς υπότιτλους

Guy Maddin (Winnipeg, Καναδάς, 1956). Οι γονείς του κατάγονταν από την Ισλανδία. Χαρακτηρίζει τον εαυτό του πριμιτίφ καλλιτέχνη. Το έργο του διακρίνεται για την ονειρική του ατμόσφαιρα και τις έντονες επιρροές από το φανταστικό σινεμά, το βουβό κινηματογράφο, το φιλμ νουαρ και τα έγχρωμα μελοδράματα της δεκαετίας του 40 και 50. Συγκρίνεται συχνά με τις ταινίες του David Lynch και των αδελφών Quay. Γνωστότερες ταινίες του: Tales From Gimli Hospital (1988), Archangel (1990), Careful (1992), Twilight of Ice Nymphs (1997). Την πρόσφατη ταινία την είδαμε The Saddest Music in the World στους Νέους Ορίζοντες (2003). "Είμαι φανατικός των παραμυθιών και του μελοδράματος, αλλά όμως επίσης λατρεύω και τους Σουρεαλιστές. Μελόδραμα, νεορεαλισμός και φυσικά σουρεαλισμός, όλα αυτά επιτυγχάνουν κάτι αληθινό, εξυψώνοντας, με τον τρόπο που ένα όνειρο μπορεί να εξυψώσει, την αλήθεια· δημιουργώντας μια άλλη φόρμα και προκαλώντας αμεσότητα, φόβο, επιθυμία ή τρόμο", δηλώνει.
Data: http://www.artforum.com

Sadie Benning (Milwaukee, 1973). Η πιο σημαντική σκηνοθέτης του αμερικάνικου πειραματικού κινηματογράφου. Ο πατέρας ήταν σκηνοθέτης και η μητέρα της καλλιτέχνις. Ταινίες της έχουν προβληθεί στο MTV. Ξεκίνησε να κάνει μικρού μήκους σε ηλικία 15 χρόνων. Το έργο της περιστρέφεται γύρω από τα θέματα της αποξένωσης, της σεξουαλικής ταυτότητας, του φύλου, ενώ παράλληλα διερευνά την λεσβιακή ερωτική επιθυμία. Flat is Beautiful (1998) είναι η ταινία που την έκανε ευρύτερα γνωστή. Χρησιμοποίησε ένα παιδικό παιχνίδι, την κάμερα PXL-2000 της εταιρείας Fisher-Price, που χαρακτηρίζεται από χαμηλής ανάλυσης ασπρόμαυρες εικόνες. "Αρχικά η κάμερα ήταν πολύτιμη για μένα γιατί ήταν κάτι πολύ προσωπικό. Ήταν το ημερολόγιο μου. Ήταν σαν να είχα ένα μολύβι και να έγραφα μΥ αυτό. Πιστεύω ότι αν έγραφα σε ημερολόγια ποτέ δεν θα μπορούσα να είμαι τόσο ακριβής: έχει την δύναμη της υποκριτικής ερμηνείας και χρησιμοποιείς τη φωνή σαν σε κείμενο. Ποτέ δεν την είδα σαν παιχνίδι", εξηγεί.
Data: http://www.brightlightsfilm.com/