Σκηνοθέτησε διαφημιστικά για τζιν και σούπες νουντλ. Εντυπωσίασε με τα Tears of the Black Tiger (2001). Είναι μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται μέσα σε μια πανδαισία χρωμάτων. Στυλιζάρισμα, μίμηση των σπαγγέτι γουέστερν, φόρος τιμής σε παλιές ταϊλανδικές ταινίες, επιρροές από pop art, συνθέτουν το άκρως απολαυστικό οπτικό αποτέλεσμα.
Αναφέρεται στα χρώματα της ταινίας: "Ήθελα να είναι ζωηρά, γιατί πιστεύω ότι είναι πολύ ταϊλανδικά. Όταν ταξιδεύω στην επαρχία όλα είναι φωτεινά και πολύχρωμα -κάτι που ταιριάζει σε μια ζεστή χώρα. Ορισμένες φορές ο τρόπος που αντίθετα χρώματα αναμειγνύονται είναι πολύ τολμηρός. Αυτό δεν υπάρχει μόνο στη Ταϊλάνδη, μπορείς να το δεις και στην Ινδία και σε ορισμένα μέρη της Κίνας. Οι σημερινές γενιές θεωρούν ότι αυτό είναι 'χαμηλού επιπέδου' και 'κακόγουστο'. Η μόδα σήμερα είναι κάτι ψυχρότερο, πιο ευρωπαϊκό".