Η ΕΡΓΑΣΙΑ
Γαλλία, 1993. Ο Jean-Claude Romand ζει εδώ και 18 χρόνια μια διπλή ζωή. Οικογένεια και φίλοι γνωρίζουν ότι εργάζεται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Όμως αυτός εν ώρα εργασίας περιπλανιέται στις Γαλλικές Άλπεις. Στον κίνδυνο να αποκαλυφθεί η αλήθεια, θα δώσει τέλος στο θέατρο: θα δολοφονήσει την οικογένεια του.
Γαλλία, 2001. Ο 40χρονος σκηνοθέτης Laurent Cantet γυρίζει την ταινία L' Emploi du Temps (η προηγούμενη Ο Ανθρώπινος Παράγοντας ήταν στο δικό μας Διεθνές Διαγωνιστικό, 1999). "Υπάρχει μία θρησκεία της εργασίας που μας περιβάλλει" δηλώνει, "είμαστε όλοι διαποτισμένοι από την ιδέα ότι είναι ντροπή να μην έχεις δουλειά".

Ο ήρωας ως ένας άλλος Ripley ζει μέσα στο ψέμα του. Στις άσκοπες περιπλανήσεις του συναντά έναν άνθρωπο του υποκόσμου. Τον χαρακτήρα αυτό υποδύεται ο Serge Livrozet. Γιος αγνώστου πατρός και μιας πόρνης, ο Livrozet θητεύει στις Γαλλικές φυλακές παραπάνω από μια φορά. Συμμετέχει στον Μάη του 68 (ήταν από τους πρώτους που κατέλαβαν την Σορβόννη). Παίρνει απολυτήριο λυκείου μέσα στις φυλακές. Γνωρίζεται με τον Γάλλο διανοούμενο Μισέλ Φουκώ. Γράφει το Από την φυλακή στην εξέγερση. Είναι ένας μαχόμενος αναρχικός. Στην βιογραφία του σημειώνει: "Στα 14, όταν ξεκίνησα να δουλεύω, μου είπαν ότι θα έπρεπε να γίνω υδραυλικός. Από εκείνη την μέρα κατάλαβα ότι καταδικάστηκα ισόβια να εργάζομαι".
Data: εφημερίδα του φεστιβάλ Βενετίας (2001).

Wisit Sasanatieng (Ταϊλάνδη).
Σκηνοθέτησε διαφημιστικά για τζιν και σούπες νουντλ. Εντυπωσίασε με τα Tears of the Black Tiger (2001). Είναι μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται μέσα σε μια πανδαισία χρωμάτων. Στυλιζάρισμα, μίμηση των σπαγγέτι γουέστερν, φόρος τιμής σε παλιές ταϊλανδικές ταινίες, επιρροές από pop art, συνθέτουν το άκρως απολαυστικό οπτικό αποτέλεσμα.
Αναφέρεται στα χρώματα της ταινίας: "Ήθελα να είναι ζωηρά, γιατί πιστεύω ότι είναι πολύ ταϊλανδικά. Όταν ταξιδεύω στην επαρχία όλα είναι φωτεινά και πολύχρωμα -κάτι που ταιριάζει σε μια ζεστή χώρα. Ορισμένες φορές ο τρόπος που αντίθετα χρώματα αναμειγνύονται είναι πολύ τολμηρός. Αυτό δεν υπάρχει μόνο στη Ταϊλάνδη, μπορείς να το δεις και στην Ινδία και σε ορισμένα μέρη της Κίνας. Οι σημερινές γενιές θεωρούν ότι αυτό είναι 'χαμηλού επιπέδου' και 'κακόγουστο'. Η μόδα σήμερα είναι κάτι ψυχρότερο, πιο ευρωπαϊκό".
Data: Tears of the Black Tiger, DVD περιοχής 2 (με αγγλικούς υποτίτλους),
http://www.Mymovies.Net

Babak Payami (Τεχεράνη, 1966).
Το 1998 επιστρέφει στο Ιράν μετά από 20 χρόνια παραμονής στο εξωτερικό. Έχει σπουδάσει κινηματογράφο στο πανεπιστήμιο του Τορόντο, αν και ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του αυτοδίδακτο. Η πρώτη του ταινία Yek rouz bishtar (1998) προβάλλεται στο Πανόραμα του Βερολίνου και προκαλεί την προσοχή. Η δεύτερη Secret Ballot κερδίζει το βραβείο σκηνοθεσίας στην Βενετία (2001). Βασισμένη σε μια ιδέα του Mohsen Makhmalbaf η ταινία είναι μια κωμωδία με πολιτικές προεκτάσεις. Διαδραματίζεται την ημέρα των εκλογών σ' ένα απομονωμένο νησί με ηρωίδα μια νεαρή γυναίκα εκλογική αντιπρόσωπο. Αναφέρεται στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ως σκηνοθέτης: "Με κάθε ταινία γεννιέσαι ξανά, θα πρέπει να ξεκινήσεις από το τίποτα. Ξεκινάς από το σημείο μηδέν και οικοδομείς: αυτή είναι η ομορφιά της σκηνοθεσίας. Κάθε νέα ταινία είναι μια νέα πρόκληση σε συναισθηματικό, διανοητικό και τεχνικό επίπεδο".
Data: http://www.Rlff.Com

Zhu Wen (Κίνα, 1967).
Σπούδασε Μηχανικός Ενέργειας. Από το 1994 εργάζεται ως συγγραφέας. Σεναριογράφος της βραβευμένης στην Βενετία ταινίας Δεκαεφτά Χρόνια (Νέοι Ορίζοντες, 1999). Η πρώτη του ταινία Seafood προβλήθηκε σε Βενετία και Βερολίνο φέτος. Κεντρικό πρόσωπο είναι μια νεαρή πόρνη που εγκαταλείπει το Πεκίνο για μια παραθαλάσσια πόλη αποφασισμένη να αυτοκτονήσει. Σ' αυτή την πόλη -θέρετρο των αξιωματούχων του κόμματος- θα συναντήσει ένα διεφθαρμένο αστυνομικό... "Η ταινία κοιτάζει καταπρόσωπα την πραγματικότητα της σύγχρονης Κίνας", δηλώνει ο σκηνοθέτης. Ένα ποίημά του προηγείται της ταινίας: "Όπως η θάλασσα κοιτάζει τα κύματα της/ Όπως ο ουρανός κοιτάζει κάτω τα σύννεφα να φεύγουν/ Κοιτάζω την ανάσα μου/ κοιτάζω μέσα από την ανάσα μου για να σε δω/ κρύα, πιο κρύα/ Κοιτάζω την σιωπή/ κοιτάζω μέσα από την σιωπή μου για να σε δω/ μακριά, πιο μακριά".
Data: κατάλογος του Φεστιβάλ Βενετίας (2001).

Lee Chang-Dong (Νότια Κορέα, 1954).
Θεατρικός σκηνοθέτης και ηθοποιός. Μυθιστοριογράφος. Η πρώτη του ταινία Πράσινο Ψάρι ήταν στο δικό μας Διεθνές Διαγωνιστικό το 1997. Αφηγείται την ιστορία ενός νέου, ο οποίος αναζητά και βρίσκει την οικογενειακή θαλπωρή στους κόλπους μιας συμμορίας γκάνγκστερ. Η δεύτερη Peppermint Candy (1999) κερδίζει το ειδικό βραβείο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάννες. Μέσα από διαδοχικά φλας-μπακ παρουσιάζει πώς η καταπιεστική και αυταρχική εξουσία αφαιρεί την ανθρώπινη υπόσταση από τον κεντρικό ήρωα μετατρέποντας τον σε τέρας. "Η πολιτική δεν αφήνει ανεπηρέαστη την προσωπική ζωή", δηλώνει. "Αντιμετώπισα την ταινία ως μια ευκαιρία για τους νέους του σήμερα να ταυτιστούν με τους νέους του παρελθόντος και ίσως να κερδίσουν λίγη από τη σοφία τους". Στη νέα ταινία που ετοιμάζει επικεντρώνεται στην παράδοξη ερωτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ' ένα βιαστή και μια κοπέλα που πάσχει από εγκεφαλική παράλυση.
Data: http://www.Changdong.Pe.Kr