Bela Tarr (Ουγγαρία, 1950).
"Απεχθάνομαι τις ταινίες που προβάλλονται στις αίθουσες:
είναι σαν κόμικς. Αφηγούνται πάντα τις ίδιες ιστορίες.
Είναι η ίδια παλιά ιστορία από την Παλαιά Διαθήκη.
Μετά την Παλαιά Διαθήκη δεν έχουμε νέες ιστορίες".
Ο αφορισμός δηλώνει και τις διαφορές του από το κυρίαρχο σινεμά. Ένας απόλυτος σκηνοθέτης.
Ήθελε να σπουδάσει φιλοσοφία. Ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες στα 8mm με θέμα τα κοινωνικά προβλήματα, κάτι που προκάλεσε την δυσαρέσκεια του καθεστώτος. Και την προσοχή ενός μικρού ανεξάρτητου studio που χρηματοδότησε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία Csaladi tuzfeszek (1978). Σ' αυτή, και στις δύο επόμενες, συναντάμε κάμερα στο χέρι, κοντινά πλάνα, αυτοσχεδιασμό, κλειστοφοβική αίσθηση, τα έντονα κοινωνικά προβλήματα.

Ενώ σπούδαζε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο άρχισε να σκηνοθετεί πειραματικά βίντεο. Ίδρυσε μία ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής ταινιών.
Η ταινία του Cidade de Deus, σε παραγωγή του Walter Salles, προβλήθηκε στις Κάννες και αγοράστηκε από την Miramax. Ο τίτλος -Η πόλη του θεού- είναι το όνομα μιας Favela (παραγκούπολη)του Ρίο. Παρακολουθεί δύο παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σ' αυτό το περιβάλλον: από τα τέλη της δεκαετίας του 60 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 80. "Πέρσι στην Βραζιλία 17000 αγόρια ηλικίας 12 μέχρι 20 σκοτώθηκαν σε συμπλοκές: είναι ένας πόλεμος", δηλώνει. Βία, ναρκωτικά, μάχες συμμοριών, μια δύσκολη εφηβεία: η αφήγηση εμμένει στις προσπάθειες ενός εκ των δύο να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο. Βασισμένη στο 600 σελίδων και με 300 πρόσωπα αυτοβιογραφικό βιβλίο του Paulo Lins, η ταινία χαρακτηρίζεται από το Variety ως μία "Οδύσσεια του εγκλήματος".

"Είχε στο βλέμμα ένα φως χαμογελαστό. Προσωποποιεί το ρίζωμα στη γη. Κατά την άποψη μου είναι η μοναδική Ιταλίδα ηθοποιός που είναι πιστευτή σ' ένα ρόλο πολύ δύσκολο", εξηγεί γιατί επέλεξε την Ελληνοιταλίδα Valeria Golino για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Respiro (προβλήθηκε στην εβδομάδα κριτικής των Κανών 2002 και βραβεύτηκε από το Canal+). Έχει στο κέντρο μια οικογένεια ψαράδων σ' ένα μικρό χωριό της Σικελίας, και εστιάζει στα πρόσωπα ενός ευαίσθητου εφήβου και της νεαρής και με ιδιαίτερες ικανότητες μητέρας του. Δεύτερη ταινία του. Η πρώτη του Once We Were Strangers, μια ανεξάρτητη ρομαντική κωμωδία για τον έρωτα ενός παράνομου Ιταλού μετανάστη και μιας Αμερικανίδας, προβλήθηκε στο Sundance. Οι δεσμοί του με τις ΗΠΑ οφείλονται στο ότι σπούδασε κινηματογράφο στην Νέα Υόρκη.

Τελείωσε τις κινηματογραφικές της σπουδές το 1995. Ήθελε να γίνει φωτογράφος, άλλαξε γνώμη όταν είδε το Meshes of the Afternoon της Maya Deren. Οι μικρού μήκους ταινίες της βραβεύτηκαν σε Κάννες (από τον Francis Ford Copolla) και σε Clermont -Ferrant. Στο Ratcatcher πρώτη μεγάλου μήκους (εβδομάδα βρετανικού κινηματογράφου, 2001) έχει ως κεντρικό ήρωα ένα 12χρόνο που βασανίζεται από την ενοχή, την θλίψη και την μοναξιά. Με την Morven Callar βραβεύεται στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών στις Κάννες. Κεντρικό πρόσωπο είναι μία γυναίκα 21 χρόνων. Ο φίλος της πεθαίνει: μια πιστωτική κάρτα, μια δισκέτα μ' ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα και ένα μήνυμα στον υπολογιστή είναι η κληρονομιά του. "Η Morven είναι ένας συνδυασμός ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Δεν αναλύει τον εαυτό της, κάτι που συνήθως κάνουν οι γυναίκες -εννοώ ότι το κάνω εγώ. Είναι ανοικτή, είναι ενστικτώδης, παρορμητική", δηλώνει.

Σπούδασε Ιστορία και ασχολήθηκε ενεργά με τον πειραματικό κινηματογράφο. Μετακόμισε στην Νέα Υόρκη όπου μαζί με την σύζυγο του σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ για την απελευθέρωση του Μπαγκλαντές. Το 1995 επέστρεψε στην πατρίδα του. Στις Κάννες κερδίζει το βραβείο της FIPRESCI στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών. Ο κριτικός της Guardian χαρακτηρίζει την ταινία του Matir Moina "μια αληθινή ανακάλυψη, μια γοητευτική ταινία". Αφηγείται τα δύσκολα χρόνια της νεότητας την δεκαετία του 60 στο τότε Ανατολικό Πακιστάν (τώρα Μπαγκλαντές). Οικογενειακές συγκρούσεις, ο αυστηρός κώδικας ηθικής του ισλαμισμού, οι πολιτικές αναταραχές, οι αγωνίες της εφηβείας, ορίζουν το πλαίσιο. "Μπορώ να κάνω μια ταινία, μπορώ να κινήσω πρόσωπα, αλλά αυτός που θα τους δώσει πραγματικά ζωή, ψυχή πρέπει να έχει ένα θείο χάρισμα. Μόνο οι μεγάλοι δάσκαλοι του σινεμά το έχουν καταφέρει", περιγράφει την χίμαιρα ενός σκηνοθέτη.