"Αν ζούσε ο πατέρας μου θα ήταν περήφανος γι' αυτή τη ταινία. Συμμετείχε στην αντίσταση το 1948 και είχε πέσει σε κώμα εξαιτίας των βασανιστηρίων από τους Ισραηλινούς στρατιώτες": οι αέναοι κύκλοι της ιστορίας στην δήλωση του Elia Suleiman για την ταινία του Divine Intervention.

"Ένα χρονικό έρωτα και πόνου", είναι ο χαρακτηρισμός του για την ταινία. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι -το άνδρα τον υποδύεται ο ίδιος- προσπαθεί απεγνωσμένα να συναντηθεί εν μέσω στρατιωτικών μπλόκων και αποκλεισμών. Βραβευμένη στις Κάννες με το ειδικό βραβείο της επιτροπής και από την FIPRESCI για το "ευαίσθητο, διασκεδαστικό, ευρηματικό όραμα μίας περίπλοκης και επίκαιρης κατάστασης και των τραγικών συνεπειών που απορρέουν απ' αυτήν".

Βραβεύτηκε στις Κάννες στο τμήμα "Un Certain Regard". Επηρεασμένος από το σινεμά του Jean Luc Godard. Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Ταϊλάνδη και κινηματογράφο στις ΗΠΑ. Εκεί ανακάλυψε το σινεμά του Κασσαβέτη και του Andy Warhol. Ερασιτέχνες ηθοποιοί και αυτοσχεδιασμοί στους διάλογους είναι μία συνήθης σκηνοθετική του πρακτική. Υπεύθυνος για το Φεστιβάλ της Bangkok. "Ένας αστυνομικός συνέλαβε μια ομάδα γυναικών. Αργότερα έμαθα ότι ήταν παράνομες μετανάστριες από την Βιρμανία", εξηγεί ποια ήταν η αφετηρία για την ταινία Blissfully yours. "Στην ταινία δεν ήθελα να επικεντρωθώ στις δυσκολίες των μεταναστών, αλλά στην ευτυχία τους. Ήθελα να δείξω την ευχαρίστηση της ζωής". Απεικόνιση ενός ανέλπιδου(;) έρωτα, αφού περιγράφει την ερωτική ιστορία ανάμεσα σ' ένα Ταϊλανδό και μια μετανάστη από την Βιρμανία, η ταινία αναμειγνύει στοιχεία της πραγματικότητας μ' αυτά μιας αλληγορίας.

Διευθυντής κλωστοϋφαντουργίας. Σπούδασε στο Λονδίνο και στη Καλιφόρνια κινηματογράφο. Στο καθεστώς του Σάχη εργάστηκε ως σκηνοθέτης. Μετά την Ισλαμική επανάσταση αυτοεξορίστηκε στον Καναδά. Εκεί διηύθυνε μια εταιρεία διανομής ταινιών. Επέστρεψε στο Ιράν το 1989 για να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας. 11 σενάριά του απορρίφθηκαν από την λογοκρισία του ισλαμικού καθεστώτος. Το 12ο σενάριο γυρίστηκε ταινία με τίτλο Smell of Camphor, Fragrance of Jasmine (2000). Έκανε το γύρο των φεστιβάλ, βρίσκοντας διανομή στις ΗΠΑ. Είναι μια αυτοβιογραφική ταινία, διάστικτη από υπομνήσεις για τον θάνατο. Η πρόσφατη House Built on Water(2002) βραβεύτηκε στο εθνικό φεστιβάλ του Ιράν. Ναρκωτικά, πορνεία, AIDS και οι δολοφονίες διανοουμένων: βρίσκονται στο κέντρο. "Ζωή χωρίς ελπίδα είναι σαν ένα σπίτι κτισμένο πάνω στο νερό", είναι το μότο της ταινίας.

Κινηματογραφικές Σπουδές στην Μόσχα (στην περίφημη σχολή VGIK). Συμμετείχε στην σειρά The Year 2000 seen by με την La vie sur Terre (προβλήθηκε στην ΝΕΤ). Η ταινία του Heremakono βραβεύτηκε στις Κάννες από την FIPRESCI στο τμήμα "Un Certain Regard". Διαδραματίζεται στην Noudhibou, ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό στις ακτές της Μαυριτανίας. Κεντρικό πρόσωπο ένας 17χρόνος που επισκέπτεται την μητέρα του πριν μεταναστεύσει προς αναζήτηση ελπίδας στην Ευρώπη: σιγά -σιγά επηρεάζεται από την ατμόσφαιρα του τόπου. "Είναι μια πόλη-σταθμός" εξηγεί για τον χώρο "κάποιος πηγαίνει εκεί για να βγάλει κάποια λεφτά πριν πάει κάπου αλλού. Ήθελα να μιλήσω για κάποιον που δεν έχει ένα από τα βασικά στοιχεία ενσωμάτωσης σε μια κοινωνία: την γλώσσα. Ένα πρόσωπο μπορεί να αισθανθεί χωρίς ρίζες ακόμη και στην ίδια του τη χώρα. Η ταινία αντανακλά ένα τόπο. Ήθελα να μείνω πιστός σ' αυτόν τον τόπο".

"Έκανα μία ταινία με τους ίδιους ηθοποιούς, το ίδιο συνεργείο... και πάντα στην Μασσαλία". Περιθωριακός στο Γαλλικό σινεμά, με την 11η ταινία του συμμετείχε για πρώτη φορά στο Διαγωνιστικό των Καννών. Από Γερμανίδα μητέρα και Αρμένιο πατέρα. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Παρίσι. Ο κόσμος της εργασίας, οι άγριες συνθήκες στην οικονομία της αγοράς και η αναζήτηση ελπίδας ανιχνεύονται στα Marius et Jeannette (2.5 εκατομμύρια θεατές στην Γαλλία, Νέοι Ορίζοντες 1999), La ville est tranquille (2000), A l' attaque (προβλήθηκε στη ΝΕΤ). Στην Marie-Jo et ses deux amours τοποθετεί στο κέντρο μια ανορθόδοξη ερωτική σχέση: μια γυναίκα διχάζεται ανάμεσα στον σύζυγο και τον εραστή της. Πρωταγωνιστεί η Arianne Ascaride, γυναίκα του και μέλος του Guediguian troupe: "Η Μασσαλία σε κάθε ταινία του Robert είναι διαφορετική. Όπως ένας ιστορικός, συνδυάζει σημεία της πόλης λίγο πριν εξαφανιστούν".