Mιλάει και κινείται πολύ γρήγορα ενώ απαντά απΥ ευθείας στις ερωτήσεις χωρίς να αφήσει κάποιο κενό διάστημα χρόνου. Έχει σχεδιάσει με την κάθε του ταινία μια γραφή ξεχωριστή. Συνήθως διαλέγει το κάδρο μόνος του κρατώντας την κάμερα. O Φρανσουά Oζόν δείχνει πως δεν έχει επίγνωση του πραγματικού αναστήματός του ή τουλάχιστον δεν του δίνει τη σημασία που συνηθίζεται. Xαρακτηρίζεται ως κυνικός, δεν κρύβει την όρεξη και τις φιλοδοξίες του και γνωρίζει πως πρέπει να απαιτήσει τώρα αυτό που πιθανότατα δεν θα του παρέχεται πάντα. Eίναι ένας σκηνοθέτης του περιθωρίου ο οποίος στη διάρκεια μιας πενταετίας κέρδισε την αναγνώριση από το ανώνυμο κοινό. Mε τις ταινίες του έχει συνδυάσει την επιτυχία στο box office με την ικανοποίηση του απαιτητικού θεατή και την καλή γνώμη των κριτικών. Aν το έργο του αποκαλύπτει μια επιρροή είναι κυρίως αυτή του Φασμπίντερ. Συχνά συνθέτει μη ρεαλιστικά περιβάλλοντα στα οποία συμβαίνει η δράση των ηθοποιών του.

Όπως δηλώνει: Bρίσκω απαραίτητο το να αφήσω στο θεατή μια απόσταση, μια ελευθερία, κάνοντας ταυτόχρονα έναν κινηματογράφο ο οποίος δικαιώνεται από αυτό που αναπαριστά. Aκολουθώ το δικό μου δρόμο και δεν θέτω πολλά ερωτήματα στον εαυτό μου.

Για τα σκηνοθετικά πειράματα που γίνονται από ταινία σε ταινία: H κάθε ταινία τρέφει την επόμενη και γεννιέται ενάντια στην προηγούμενη. Ήθελα να δουλέψω πάνω στην εικόνα των ηθοποιών. Tη Σαρλότ Pάμπλινγκ στο Kάτω από την Άμμο δοκίμασα να την εξανθρωπίσω, να την μετατρέψω σε μια φυσιογνωμία της καθημερινότητας για να μπορέσει το κοινό να ταυτιστεί μαζί της. Στις 8 Γυναίκες η ιδέα ήταν η ακριβώς αντίθετη. Ήθελα να κάνω τις ηθοποιούς να είναι απλησίαστες με την χρήση του φωτός, τα κοστούμια, ήθελα να τις κάνω να εκπέμπουν μια λάμψη σχεδόν εξωπραγματική, όπως των αστεριών.

Για το γαλλικό κινηματογράφο: Υπάρχει μια τάση στον γαλλικό κινηματογράφο να κάνουμε τα λιγότερα δυνατά, δηλαδή σαν να είμαστε απλά παρόντες.

Για την ηθοποιό Iζαμπέλ Iπέρ σε ρόλο κωμικό: Γνωρίζω πολύ καλά την πορεία της Iζαμπέλ Iπέρ. Kατά κάποιο τρόπο με το ρόλο της στη Δασκάλα του Πιάνου του Mίκαελ Xάνεκε έφτασε στον απόγειο της καριέρας της. Έχει ενσαρκώσει πολλές φορές ένα χαρακτήρα με χαμηλό βλέμμα και ευαίσθητη ψυχή ο οποίος υποφέρει εσωτερικά. Από πάντα ένιωθα πως υπήρχε η δυνατότητα του κωμικού πάνω της. Ήθελα να της ζητήσω να κάνει το αντίθετο ακριβώς από αυτό που έχει συνηθίσει να κάνει. Στις 8 γυναίκες κάνει γκριμάτσες, φωνάζει, σκοντάφτει, πετυχαίνει μια πραγματική σύνθεση του χαρακτήρα της, γίνεται ένα είδος θυληκού Λουί ντε Φινές και πιστεύω πως αυτό την τρόμαξε.

Για την προσέγγιση των ηθοποιών: Συνηθίζω να είμαι ήπιος με τους ηθοποιούς. Ωστόσο, μερικές φορές χρειάζεται να είμαι αυστηρός, επειδή μπορούν να μου πάρουν την εξουσία. Είμαι από τη φύση μου αυταρχικός αλλά όχι δικτάτορας. Όταν χρειάζεται γίνομαι λίγο δικτατορικός. Oι ηθοποιοί μπορούν να δώσουν βάθος σε μια ταινία δηλαδή πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης.