|
Τριανταενιά συν ένα: πάμε στα σαράντα.
Με το κλείσιμο του κύκλου της 39ης διοργάνωσης, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μπαίνει με τη νέα σαιζόν στην κρίσιμη, όπως λένε, ηλικία των σαράντα.
Αν αυτό που ισχύει για τους ανθρώπους ισχύει και για τους θεσμούς, τότε πολλά μπορούν να διαπιστωθούν και να αλλάξουν κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης.
Στα σαράντα, λένε, έχοντας ήδη διανύσει το μισό μιας πορείας ζωής, αποκτάς ωριμότητα, επαγγελματική συνείδηση, αποφασιστικότητα, ευελιξία. Αποκτάς, επίσης, μόνιμη και πολυτελή, σχετικά, κατοικία, κάποια κινητή και ακίνητη περιουσία, πιστωληπτική ικανότητα και μια λειτουργική υποδομή εργασίας. Αποκτάς ιστορία, δηλαδή ταυτότητα, εχέγγυα, εμπειρία.
Από την άλλη όμως, περνάς αναπόφευκτα από μια κρίσιμη φάση, την περίφημη κρίση της ηλικίας των σαράντα. Κρίση που ίσως οφείλεται σε μια νοσταλγία. Κρίση που προκαλεί, συνειδητά ή ασυνείδητα, ένα είδος αντίδρασης στο γεγονός ότι κάποια πράγματα, προγράμματα, οράματα, έχουν κλείσει τον κύκλο τους, έχουν εξαντλήσει τη δυναμική τους, έχουν παγιωθεί πια σε πραγματικά δεδομένα, έστω και επιτυχημένα.
Ο χρόνος όμως δε γυρίζει πίσω. Στην εποχή της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, όπου τα πράγματα μπορεί να ήταν πιο ρευστά-αλλά και πιο γοητευτικά, πιο ερασιτεχνικά-αλλά και πιο ζεστά ως προς τις ανθρώπινες σχέσεις, πιο φτωχά σε μέσα-αλλά και πιο πλούσια σε φανταστικές ή πραγματικές προθέσεις και δυνατότητες, σε όνειρα.
Ο κίνδυνος να κολλήσεις σ' αυτήν την κρίση είναι μεγάλος. Για να ξεπεραστεί απαιτούνται καινούρια ανοίγματα, νέα προγράμματα, άλλα οράματα. Για να συνεχιστεί το παιχνίδι, έστω και με άλλους όρους, σαν να ξεκινάει πάλι από την αρχή.
Ναι, στα σαράντα.
Σωτήρης Ζήκος
|
|
|
|
