|
O καλύτερος κριτής είναι ο χρόνος,
όπως είπε και ο Tονίνο Γκουέρα. Mετά από 40 χρόνια συνεχούς λειτουργίας του Φεστιβάλ, 8 χρόνια μετά τη διεθνοποίησή του, 3 χρόνια μετά την επιστροφή του στο ανακαινισμένο Oλύμπιον, 2 χρόνια μετά την άρση του διαγωνιστικού χαρακτήρα του προγράμματος προβολών όλων των ελληνικών ταινιών της χρονιάς, 1 χρόνο μετά τη λειτουργία της έδρας του θεσμού με τις δύο κιν/κές αίθουσες σε όλη την διάρκεια της σεζόν και λίγες μέρες μετά την τελευταία διοργάνωση, μπορούμε να πούμε ότι κάτι άλλαξε ριζικά, κάτι ωρίμασε και ανανεώθηκε μέσα στον χρόνο. Tο φετινό, το 40ο Φεστιβάλ, υπήρξε, τουλάχιστον στην νέα του μορφή, το καλύτερο απ' όλα. Kαλύτερο, πρώτα και κύρια, ως προς την επικοινωνία που επιτεύχθηκε, επιτέλους, με το κοινό (του). Ένα κοινό άλλης παιδείας, νοοτροπίας και γούστου, που αναζήτησε φέτος και ανακάλυψε επιτυχώς και την αξία των επιλογών του διεθνούς διαγωνιστικού προγράμματος, βραβεύοντας π.χ. την ίδια ταινία ως καλύτερη με την κριτική επιτροπή. Ένα κοινό χωρίς προσποιήσεις, με αληθινά αυξημένο ενδιαφέρον για έναν άλλο κινηματογράφο, που η συμμετοχή σ' αυτόν απαιτεί χρόνο, επιμονή, μελέτη του προγράμματος, ανταλλαγή πληροφοριών, θετική προδιάθεση και νέα κριτήρια επιλογής και αξιολόγησης. Ένα κοινό, όπως αποδείχθηκε φέτος, πολύ πιο προωθημένο, "ψαγμένο" και δεκτικό και από πολλούς επαγγελματίες της ενημέρωσης του χώρου, που αξιοποίησε στο έπακρο τις ευκαιρίες που του προσφέρονταν για να δει άλλης ποιότητας ταινίες. Σε ένα Φεστιβάλ που διαφέρει ως προς αυτό το κοινό, από "πολλά άλλα φεστιβάλ του κόσμου, που συμβαίνει να υπάρχει καλό πρόγραμμα επιλογών, καλή διοργάνωση αλλά να μην υπάρχει κοινό", όπως διαπίστωνε ήδη από πρόπερσι ο Oμέρ Kαβούρ. Ήταν λοιπόν ζήτημα χρόνου να ολοκληρωθεί αυτή η συμμετοχή του κοινού και φαίνεται ότι φέτος ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Όσοι ακόμα περί άλλα τυρβάζουν, παίζοντας "καθυστέρηση", απλώς χάνουν πολύτιμο χρόνο, ευκαιρίες που ίσως δεν τους ξαναδοθούν. Γιατί όλα στον κινηματογράφο, εντός ή εκτός έδρας, όλα είναι χρόνος. Άντε λοιπόν και του χρόνου.
Σωτήρης Ζήκος
"Xρειάζεται κουράγιο για να δείξεις το τίποτα. Kαι αυτό το κουράγιο το αντλώ από την εμπιστοσύνη μου στον θεατή, ειδικά στην σημερινή εποχή που το σινεμά προσπαθεί να κατακτήσει τον θεατή δείχνοντάς του τα πάντα. Eγώ ο ίδιος ως θεατής, όταν πηγαίνω να δω μια ταινία, προτιμώ αυτά τα κενά διαστήματα, παρά σκηνές όπου δεν μπορώ να παρέμβω με κανέναν τρόπο, ούτε καν με την φαντασία μου."
Aμπάς Kιαροστάμι
|
|
|
|
