Το τέλος ενός φεστιβάλ δεν είναι το τέλος των ταινιών. Οι ταινίες ταξιδεύουν. Γυρνούν τον κόσμο περιφέρονται από φεστιβάλ σε φεστιβάλ. Τα Συνθήματα, οι Αδελφές, το Πώς ο Χάρι έγινε δένδρο, το Γεια σου, Τερέσκα, η Βολιβία, το Είδωλο στον Καθρέφτη αναχωρούν από τις Κάννες ή τη Βενετία, σταματούν στο Τόκιο και στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζουν για το Τορίνο ή το Λονδίνο.
Τα φεστιβάλ στον κόσμο είναι σταθμοί μιας περιπλάνησης που μοιάζει αέναη. Και οι θεατές στο Λονδίνο, στη Βενετία, στο Κάρλοβι-Βάρι, στο Τόκιο, στο Τορίνο, στο Σαν Σεμπάστιαν, στις Κάννες, στο Ρότερνταμ, που βλέπουν τις ίδιες ταινίες με διαφορά λίγων ημερών ή μηνών, είναι κάτοικοι του ίδιου πλανήτη: του πλανήτη του σινεμά.
Προνομιούχοι κάτοικοι του ίδιου πλανήτη ήμασταν και εμείς για δέκα μέρες. Μοιραστήκαμε τις ίδιες εικόνες, ανακαλύψαμε και αγαπήσαμε τις ίδιες ταινίες, ταξιδέψαμε μαζί τους.
Καθώς οι εικόνες ακόμα παραμένουν ζωντανές στην μνήμη, η αντίστροφη μέτρηση για το φεστιβάλ το 2002 έχει αρχίσει από τώρα.
Μέχρι τότε ραντεβού στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ τον Μάρτιο. Αλλά και στα αφιερώματα που ετοιμάζονται στο μεταξύ.

"Έχω την ηλικία κάποιου που μπορεί να πει την αλήθεια. Όμως ο περισσότερος κόσμος προτιμά τους μύθους από την αλήθεια": O Jean -Luc Godard στην εφημερίδα El Pais σχεδόν ένα χρόνο πριν η ταινία του Eloge de l'amour φθάσει στις Κάννες. Μετά από χρόνια απουσίας ο μεγαλύτερος μοντερνιστής σκηνοθέτης έρχεται πάλι δυναμικά στο προσκήνιο.
Εξακολουθεί να είναι πάντα αντισυμβατικός, και περιγράφει την αφηγηματική δομή της ταινίας ως εξής: "Έχω ενώσει σκηνές, οι οποίες είναι σαν μουσικές νότες. Οι νότες μόνες τους δεν μπορούν να εκφράσουν τίποτε, όμως αν τις τοποθετήσεις στο σωστό μέρος γίνονται κάτι, σημαίνουν κάτι. Η ζωή είναι όπως ένα παζλ, και οι ταινίες μπορεί επίσης να γίνουν όπως ένα παζλ."
Ενώ αναφερόμενος στις προθέσεις του δηλώνει: "Η ταινία είναι σχετική με το πώς διασταυρώνονται οι μοίρες από διαφορετικά ζευγάρια, πως διασταυρώνονται οι ζωές εραστών, διαφορετικών γενεών. Όμως στην πορεία αντιλήφθηκα ότι αυτό είναι αδύνατο: δεν μπορείς να κινηματογραφήσεις ενήλικες, δεν μπορείς να κάνεις αληθοφανή μια ερωτική ιστορία μεταξύ ενηλίκων."

Συνθέτης, ενορχηστρωτής, πιανίστας, διευθυντής ορχήστρας, τραγουδιστής. Συνεργάστηκε με τους θρύλους της τζαζ Dizzy Gillespie, Miles Davis, John Coltrane, Stan Getz και Bill Evans. Όσκαρ μουσικής για τις ταινίες The Thomas Crown Affair (1968), Yentl (1983). Μεταξύ των 200 ταινιών για τις οποίες έγραψε μουσική και οι Les Parapluies De Cherbourg (1964) και Les Demoiselles De Rochefort (1966) του Jacques Demy. Φίλος του σκηνοθέτη έζησε από κοντά τις αγωνίες για την δημιουργία των ταινιών του. "Παίζαμε τη μουσική, κάθε μέρα, στον κάθε πιθανό παραγωγό του Παρισιού", θυμάται για τις Les Parapluies De Cherbourg. "Τραγουδούσα όλους τους ρόλους και ο Jacques μού γυρνούσε τις παρτιτούρες. Οι παράγωγοι μας έλεγαν: "Ο κόσμος δεν πρόκειται να καθίσει σε μια σκοτεινή αίθουσα για να δει μια ταινία όπου όλοι τραγουδάνε. Θα είναι μια αποτυχία".

Η πρώτη διεθνής παραγωγή του Abbas Kiarostami. Ντοκιμαντέρ-παραγγελία των Ηνωμένων Εθνών για τα ορφανά παιδιά της μαστιζόμενης από το AIDS και τους πολέμους Ουγκάντας. Έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Double Take 2001 στο Durham της Βόρειας Καρολίνας. Προβλήθηκε στις Κάννες.
Η ιδιαιτερότητα της ταινίας; Είναι η πρώτη, εξ' ολοκλήρου γυρισμένη σε ψηφιακό βίντεο, ταινία του Ιρανού σκηνοθέτη. Είχε προηγηθεί μια σκηνή στη Γεύση του Κερασιού.
Ο Kiarostami σχολιάζει θετικά τις νέες τεχνολογίες: "Τώρα η ψηφιακή κάμερα επιτρέπει στον καθένα να την κρατά, όπως ένα στυλό. Αν έχεις το σωστό όραμα και νομίζεις ότι είσαι εκπνευσμένος σκηνοθέτης τότε δεν υπάρχει για σένα κανένα εμπόδιο. Προβλέπω ότι τον επόμενο αιώνα θα υπάρξει μια έκρηξη ενδιαφέροντος για την σκηνοθεσία -και αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της ψηφιακής κάμερας."

Ο άγνωστος μεγάλος σκηνοθέτης του Ιαπωνικού σινεμά. Στις ταινίες η περίπλοκη σεξουαλικότητα διαπλέκεται με μια γήινη αίσθηση του χιούμορ. Ασυμβίβαστός υπερασπιστής των αδικημένων, ο Imamura αμφισβητεί τις ηθικές αξίες της σύγχρονής κοινωνίας, θέτοντας πάντα στο προσκήνιο πρόσωπα εκτός των τειχών: πόρνες και προαγωγούς, χωρικούς και επαίτες, ορφανά και μαυραγορίτες. Έχει ως είδωλό του τον Kurosawa, ενώ αρνείται τον συντηρητισμό του Ozu. Με το βάρος των 75 χρόνων εκφράζει την άποψη του για το τι πρέπει να χαρακτηρίζει ένα νέο σκηνοθέτη: "Το πιο σημαντικό είναι η τέχνη του να είναι αληθινή. Και πρέπει να έχει κουράγιο. Πρέπει να έχει το κουράγιο να κόβει από την ταινία ότι δεν αληθινό και ακριβές. Πάντα επέμενα ότι δεν έπρεπε να λεω ψέματα στις ταινίες, ότι πρέπει να λεω την αλήθεια. (...) Τα πρόσφατα χρόνια άρχισα να εξερευνώ τις φαντασιώσεις. Στο σενάριο που γράφω, προσπαθώ να δημιουργώ αληθοφανείς φαντασιώσεις ή στιγμές οι οποίες δεν είναι απόλυτα αληθινές στην ζωή. Αυτό για μένα είναι μια ενδιαφέρουσα αντίφαση".