Όποιος πιστεύει ότι ο ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος είναι το άλλοθι του Χόλιγουντ για να πουλάει τις κονσέρβες του και στους πιο γκουρμέ σινεφίλ, ας σηκώσει το χέρι του.

When indie plays dead, new underground makes noise

Το νέο underground σινεμά είναι εδώ.

Πω, πω χέρια!
Και αν τους ρωτήσεις, όλοι θα σου πουν περίπου το ίδιο πράγμα. Το indie american film δεν είναι παρά ένα brand name της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ένα προϊόν φτιαγμένο με mainstream υλικά για να δείχνει πειραματικό και ελεύθερο. Κάποιες φορές το καμουφλάζ πετυχαίνει και είναι και καλό. Ο θεατής το απολαμβάνει και δεν καταλαβαίνει τη διαφορά. Μετά τον βάζεις απέναντι στο "Orgasmic Cinema" και αντιλαμβάνεται πως υπάρχει ένας ανεξάρτητος κινηματογράφος στην Αμερική, πέρα από τη μικρομέγαλη "Miramax" και τους μετεωρισμούς ενός "Sundance Film Festival", ειδικά τα τελευταία χρόνια. Ωμός, ακατέργαστος, παιχνιδιάρικος, σαρκαστικός, αναρχικός, υβριδιακός, ανατρεπτικά πολιτικός και ακραία πειραματικός κάποιες φορές, ευδοκιμεί στον κήπο του underground και της low art που μαράθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του '60 και τώρα φαίνεται να ξανανθίζει.
Νέοι καλλιτέχνες, από 18 έως 25 ετών, αλλά και βετεράνοι στρατευμένοι στον πειραματικό κινηματογράφο, δημιουργούν μια νέα αισθητική, αιρετική και απενεχοποιημένη, χωρίς αγκυλώσεις στην παραδοσιακή κινηματογραφική γλώσσα. Είναι μια σχολή που εκρήγνυται σε όλη την Αμερική, με φανατικούς οπαδούς αλλά και "συνομιλητές" στην Αγγλία, την Ιαπωνία και την Αυστρία.
Η καρδιά αυτού του κινηματογράφου χτυπάει στη σύγκλιση όλων των τεχνών και στην χρήση φτηνών ψηφιακών μέσων για να "σκεφτεί" πάνω στην τέχνη της εικόνας πέρα από τον παραδοσιακό κινηματογράφο. Χορός, γλυπτική, βίντεο αρτ και κινηματογράφος σε μια διαλεκτική σχέση μεταξύ τους, προβάλλονται στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο δύσκολα ορίζεται ως καθαρός κινηματογράφος. Στην Αμερική, το αποδίδουν ως "convergial media" και είναι μια τάση που στοιχειοθετεί μια νέα κινηματογραφική σχολή με δύο κυρίαρχα ρεύματα:

Found Footage Movement
Σαν ρεύμα εμφανίζεται στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο και ουσιαστικά έχει να κάνει με την επανεπεξεργασία αρχειακού υλικού. Οι νέοι κινηματογραφιστές απευθύνονται σε εταιρίες που διαθέτουν ολόκληρες μπομπίνες από παλιές άγνωστες ταινίες, βιομηχανικά ντοκυμαντέρ του '50 και του '60, ακόμα και πορνό φιλμ, παίρνουν αυτό το υλικό, το διαλύουν και το ξαναδουλεύουν από την αρχή. Το ξαναφωτογραφίζουν μέσω της τεχνικής του optical printer και το ξαναμοντάρουν μέσω υπολογιστή για να κάνουν μια καινούργια δική τους ιστορία. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το Outer Space του Αυστριακού Peter Tscherkassky, ένα horror movie που χρησιμοποίησε μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία του Μπράιαν Ντε Πάλμα με την Μπάρμπαρα Χέρσεϊ.

Dumbster Diving
Καμιά φορά, τα διαμάντια βρίσκονται στα σκουπίδια. Και αυτός είναι ο λόγος που οι νέοι κινηματογραφιστές στρατοπεδεύουν τη νύχτα έξω από κινηματογραφικά εργαστήρια, ψάχνοντας στους κάδους απορριμμάτων για ρετάλια παλιών ταινιών και πεταμένα negatif. Μετά ακολουθείται μια ολόκληρη διαδικασία όπου το υλικό αρχειοθετείται και μοιράζεται μεταξύ τους ανάλογα με το τι χρειάζεται ο καθένας. Αν για παράδειγμα, κάποιος θέλει μια σκηνή νοσοκομείου, τότε τα ρετάλια από το ιατρικό ντοκυμαντέρ που πετάχτηκε στα σκουπίδια είναι δικά του. Φανατική οπαδός αυτού του ρεύματος, η Μεξικάνα Naomi Uman δουλεύει αποκλειστικά με ρετάλια πορνό ταινιών του '60 και του '70. Στο φιλμάκι της, Removed, σχολίασε τη σεξουαλική συμπεριφορά, παίρνοντας τα ρετάλια μιας σκηνής από πορνοταινία και σβήνοντας με μπλάνκο καρέ καρέ τη γυναίκα κάτω από τον άνδρα.