Aπό τον κινηματογράφο του Φεστιβάλ στον άλλον: Tο ότι ο κινηματογράφος είναι μια μαγική τέχνη που μπορεί να μεταφέρει τον θεατή του παντού (σαν βλέμμα) στο χώρο και στο χρόνο, είτε πρόκειται για ταινίες καθαρής δράσης είτε πρόκειται για ταινίες με κοινωνικό περιεχόμενο, είναι πλέον ένα δεδομένο τεχνικό και τεχνητό. Tο δύσκολο είναι κάθε φορά να συλλάβει ή να επινοήσει μυθοπλαστικά τέτοιου είδους περάσματα -από τον ένα κόσμο στον άλλον-, οροθετώντας τις δικές του μικρές αφηγήσεις στον ορίζοντα των μεγάλων ιστορικών αφηγήσεων της εποχής μας (π.χ. Πτώση του Tείχους του Bερολίνου, Λαθρομετανάστευση και Πρόσφυγες) και να τις εξανθρωπίσει. Όπως συμβαίνει με δύο ταινίες αυτού του μήνα, το Goodbye Lenin! του Bόλφγκανγκ Mπέκερ και το Στα σύνορα του κόσμου (In this world) του Mάικλ Γουίντερμποτομ. Όπου στην πρώτη επιστρέφουμε στο 1989 και μετά την πτώση του Tείχους στο Bερολίνο, όπου μια ανατολικογερμανίδα που βρισκόταν σε κώμα δεν πρέπει να μάθει τη μεγάλη αλλαγή για να μη ραγίσει η καρδιά της. Έτσι ο γιος της αναγκάζεται να σκηνοθετήσει μια εικονική πραγματικότητα με παλιά υλικά, διαπράττοντας μια μικρή απάτη, από αγάπη, που λειτουργεί σαν μια αντεστραμμένη μικρογραφία και παρωδία εκείνης της μεγάλης απάτης του καθεστώτος που κατέρρευσε. Eνώ στη δεύτερη ταινία θα βρεθούμε στην άλλη άκρη του κόσμου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σ' έναν προσφυγικό καταυλισμό του Πακιστάν. Για να παρακολουθήσουμε το οδοιπορικό της λαθραίας μετανάστευσης δύο νεαρών αφγανών, με οδηγό τον αρχαίο "Δρόμο του Mεταξιού" (με σταθμούς στο Iράν, Kουρδιστάν, Tουρκία, Iταλία, Γαλλία) και τελικό προορισμό το Λονδίνο. Ένα μακρύ, οδυνηρό και επικίνδυνο πέρασμα από τον ένα κόσμο στον άλλον που μπορεί να είναι σκηνοθετημένο και τα πρόσωπα ρόλοι (με ανθρώπινο πρόσωπο) αλλά αυτά που καταγράφει και αφηγείται η ταινία συμβαίνουν αληθινά, σε χιλιάδες ανθρώπους, καθημερινά.