|
|
Νίκος Κούνδουρος
Νάτος· με το βλέμμα του, όπως πάντα, ίσια στραμμένο στο βλέμμα μας, να καθηλώνει τον χρόνο, να εγκαλεί νοερά τις εικόνες του έργου του.
Οι φυσιογνωμιστές θα έλεγαν ότι η αλήθεια ενός έργου φανερώνεται στα χαρακτηριστικά του προσώπου που το δημιουργεί. Στον τρόπο που κοιτάει τα πράγματα και αναζητάει το αποτύπωμα της ουσίας τους, τα ξεφοντάρει με τη φαντασία του και τα τοποθετεί στο δικό του φόντο και πλαίσιο. Στο βλέμμα του.
Αναζητώ στον κατάλογο-λεύκωμα, έκδοση του Φεστιβάλ, με εικόνες από τις ταινίες του, που έχει τον τίτλο stop-carre, να βρω μια δική του εικόνα, μια φωτογραφία του προσώπου του-ενός από τους ομορφότερους τύπους Έλληνα άνδρα, όπως έλεγε, νομίζω, ο Τσαρούχης. Δεν υπάρχει καμία ή εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται υπάρχει ένα γυαλιστερό, μαύρο κενό. Σαν το αρνητικό σε κάτι που λείπει.
"Η εικόνα", λεει ο ίδιος, "ορίζει με ακρίβεια το φανερό, αγνοεί προκλητικά εκείνο που δεν φαίνεται, καταγράφει και συγχρόνως προκαλεί τον θεατή της να την αντιμετωπίσει σαν σημείο εκκίνησης ή σαν τέλος κάποιας αφήγησης που προηγήθηκε".
Σκέφτομαι: ο Νίκος Κούνδουρος είναι εικόνα, είναι οι εικόνες του και είναι η εικόνα του. Αυτό που λείπει από τις εικόνες του όταν ακινητοποιούνται κι Αυτό που αξίζει σ' αυτές ακόμα κι όταν είναι ακίνητες. Τί ακριβώς είναι Αυτό, δεν ξέρω να πω. Κοίτα, ψάξε και βρέστο.
Σωτήρης Zήκος
|
|
|
|
