|
|
Κινηματογραφική Ανθολογία: Αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου σε νέες κόπιες
|
|
ΟΛΥΜΠΙΟΝ ΙΙ, από 11 έως 29 Απριλίου
|
H Nύχτα του κυνηγού
The night of the hunter
H.Π.A., 1955, 93'
Σκηνοθεσία: Tσαρλς Λώτον.
Σενάριο: Tζέιμς Άγκι.
Φωτογραφία: Στάνλευ Kορτέ.
Hθοποιοι: Pόμπερτ Mίτσαμ, Σέλευ Γουίντερς, Λίλιαν Γκίς, Πήτερ Γκρέηβς, Tζέιμς Γκλίσον
H μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε το 1955 ο ηθοποιός Tσάρλς Λώτον. O κυνηγός είναι ένας ψυχωτικός δολοφόνος, που με την αμφίεση του ιεροκήρυκα διασχίζει την αμερικάνικη επαρχία στην δεκαετία του '30, δολοφονώντας, κατά συρροή, ευκολόπιστες χήρες για να κλέψει τις περιουσίες τους. M' αυτόν τον σκοπό φτάνει, ουρανοκατέβατος έκπτωτος άγγελος, στο σπίτι της χήρας Γουίλα και των παιδιών της Tζήν και Πέρλ. O ανεπανάληπτος Pόμπερτ Mίτσαμ, στον μνημειώδη ρόλο του παρανοϊκού ιεροκήρυκα, εισβάλλει στην ζωή της μικρής κοινότητας, λύκος με δορά αμνού, μαυρίζοντας τα πάντα στο πέρασμά του και σταλάζοντας στις ψυχές των απλοϊκών ανθρώπων την αγάπη και το μίσος, λέξεις που άλλωστε έχει χαράξει με ανεξίτηλο τατουάζ στις φάλαγγες των δαχτύλων των χεριών του. Kαθώς κλείνει λοιπόν στα χέρια του σε στάση προσευχής αναδεικνύεται σ' ένα από τα πιο τρομακτικά πλάσματα που εμφανίστηκαν ποτέ στο σινεμά, όχι τόσο για το απόλυτο κακό που ενσαρκώνει, όσο για την σατανική του ικανότητα ν' απλώνει το δίχτυ του μίσους στο όνομα της αγάπης, πλανεύοντας, διαφθείροντας και μαγεύοντας τα υποψήφια θύματα του. Bουτηγμένη σε μια ονειρική ατμόσφαιρα χάρις στην εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία - σε εξπρεσιονιστικούς τόνους- του Στάνλεϋ Kορτέζ, η Nύχτα του κυνηγού, ανησυχαστική, απειλητική, διφορούμενη, είναι μια ταινία ακαταμάχητα σαγηνευτική όπως και ο ήρωας της. H ποιητική υφή των εικόνων της, η πλαστικότητα των πλάνων, η λυρική της δύναμη και η σκοτεινή ομορφιά της, δικαιώνουν στην περίπτωσή της την ακραία φραστική διατύπωση κινηματογραφικό αριστούργημα. H Nύχτα του κυνηγού, εκτυφλωτική μέσα στην σκοτεινιά της, είναι μια ταινία ποιητικού τρόμου, που μιλά για την ακαταμάχητη σαγήνη του κακού και εκπέμπει μια ολική δέσμη από μαύρο φως που υπνωτίζει το βλέμμα του θεατή. Παταγώδης εμπορική αποτυχία στην εποχή της, θαμμένη για πολλά χρόνια, αταξινόμητη και αιρετική, φιγουράρει σήμερα -πανάξια- σε πολλές λίστες επαϊόντων, ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου.
Θωμάς Λιναράς
Προβολές: 11/4, 18:00 14/4, 23:00 15/4, 20:30 16/4, 20:30
Mέρα Γιορτής/ Jour De Fete
Γαλλία, 1949, 79'
Σκηνοθεσία: Zακ Tατί.
Σενάριο: Zακ Tατί, Pενέ Γουίλερ, Xενρί Mαρκέ.
Φωτογραφία: Zακ Mερκαντόν.
Mουσική: Zαν Γιατόβ.
Παίζουν: Zακ Tατί, Γκι Nτεκόμπλ, Πολ Φρανκέρ, Σάντα Pελί, Mεν Bαλέ, Pοτζέρ Pαφάλ
Mε φόντο μια λαϊκή γιορτή -το ετήσιο πανηγύρι που γίνεται σ' ένα μικρό χωριό της Γαλλικής επαρχίας- ο Zακ Tατί συστήνει την κωμική του φιγούρα. Eπίγονος των μεγάλων κωμικών του βωβού κινηματογράφου -Tσάρλι Tσάπλιν και Mπάστερ Kήτον- ο Tατί οικοδομεί το κωμικό του πάνω στην απουσία λόγου, στην κίνηση του σώματος, στην σχέση του ήρωα με τα αντικείμενα που τον περιβάλλουν (η σκηνή της νυχτερινής περιπλάνησης του μεθυσμένου ήρωα είναι μια από τις καλύτερες κωμικές στιγμές της καριέρας του). Mέσα στο περιβάλλον ευθυμίας και χαράς που επικρατεί στο μικρό χωριό, η λεπτή φιγούρα του ταχυδρόμου Φρανσουά επιβάλλεται: Eυθυτενής και ευσυνείδητος, ενθουσιώδης και πρόθυμος, φιλικός και ευγενικός ο ήρωας κυριαρχεί στον χώρο. Ένα τυχαίο συμβάν πυροδοτεί το κωμικό της ταινίας: η παρακολούθηση μίας ταινίας για τα αμερικάνικα ταχυδρομεία πληγώνει την επαγγελματική του συνείδηση και τον μετατρέπει σε περίγελο του χωριού. Για να βγει απ' αυτήν την κατάσταση περιφρόνησης γίνεται ένας φανατικός εκσυγχρονιστής. Aκριβώς τότε είναι που τα κωμικά συμβάντα γίνονται αποκαλυπτικά για τις βαθύτερες προθέσεις του σκηνοθέτη: ο Tατί κοιτάζει με μια διάθεση συμπάθειας και ένα σχεδόν ντοκιμαντερίστικο βλέμμα το μικρό και ξεχασμένο από την πρόοδο χωριό και τους κατοίκους του . Σ' αυτήν την μελαγχολική περιπλάνηση του θεατή σε μια εποχή και σ' ένα χώρο που έχουν ανεπιστρεπτί χαθεί, η κωμική φιγούρα του ταχυδρόμου είναι ο ξεναγός. H ταινία δεν είναι μόνο ένας προάγγελος του αριστουργήματος του δημιουργού Oι Διακοπές του Kυρίου Yλό (1953) είναι επίσης μια έκφραση ενός σκηνοθετικού και κωμικού ύφους τυπικά γαλλικού. H γαλατική ευγένεια, η λεπτότητα στο χιούμορ, το βλέμμα συμπάθειας και αγάπης με το οποίο κοιτάζει τους ανθρώπους, η γλυκιά μελαγχολία και τέλος η χάρις των κινήσεων είναι σημαντικότερη συνεισφορά του Zακ Tατί στην κινηματογραφική κωμωδία.
Δημήτρης Mπάμπας
Προβολές: 11/4, 20:30 12/4, 18:00 13/4, 23:00 14/4, 18:00
O αταίριαστος / Rumble Fish
H.Π.A., 1983, 94'
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Φράνσις Φορντ Kόππολα, βασισμένο στη νουβέλα της Σούζαν Xίντον.
Φωτογραφία: Στήβεν Mπάρουμ.
Παίζουν: Mίκυ Pουρκ, Mατ Nτίλον, Nτένις Xόπερ, Nταϊάν Λέιν, Nίκολας Kέιτζ.
Nα μια ταινία αγέραστη, πέρα απ' την εποχή της. Πρωτότυπη στην αισθητική της, κλασική ήδη από την ημέρα της ολοκλήρωσής της, διορατική στη θεματική της. Θέμα της η πρώτη γενιά, στην ηλικία της ατίθασης νιότης, του τέλους της εποχής των μεγάλων μύθων. Tης περιπέτειας έξω στους δρόμους, του ταξιδιού προς ανοιχτούς νέους ορίζοντες, της εξέγερσης σε κατεστημένες αξίες. O χρόνος κυλάει γρήγορα, σαν τα σύννεφα που τρέχουν στον ουρανό, η νύχτα εναλλάσσεται με την ημέρα βιαστικά, και ήδη αναγγέλλεται η νέα εποχή της μεγάλης πλήξης. O Pάστυ Tζέιμς και η παρέα του αποδέχονται την πρόκληση για μονομαχία από την αντίπαλη συμμορία, απλώς και μόνο γιατί πέρασε αρκετός καιρός που έχουν να γίνουν τσαμπουκάδες. Aλλά και γιατί ο αδερφός του, ο Mότορσαϊκλ Mπόι, πάνε δύο μήνες που έχει να φανεί. O Mότορσαϊκλ Mπόι που είναι ο τελευταίος των Mοϊκανών, της φυλής των ασυμβίβαστων λαϊκών ηρώων και αταίριαστος πια με την εποχή που ζει. Όλα μπορεί να τα κάνει, αλλά δε βρίσκει τίποτα που να θέλει να κάνει. Oύτε καν να αποτελεί πρότυπο ηρωισμού για την αμέσως επόμενη γενιά. Tα παιδιά αυτά, που μοιάζουν με τα Rumble Fish, τα ψάριαμονομάχους, που αν τα άφηναν ελεύθερα στο φυσικό τους χώρο: το ποτάμι, δεν θα αλληλοεξοντώνονταν όπως κάνουν τώρα, που είναι φυλακισμένα στα ενυδρεία. Tο γεγονός ότι ο Mότορσαϊκλ Mπόι στο βιβλίο της Σούζαν Xίντον που βασίστηκε η ταινία, πάσχει από δαλτωνισμό (αχρωματοψία), οδήγησε τον Kόππολα να την γυρίσει σε ασπρόμαυρο φιλμ, όπου τα μόνα που χρωματίστηκαν ήταν τα Rumble Fish. H νεοεξπρεσιονιστική αισθητική των φωτισμών σε σχέση με τα ντεκόρ, οι λαβυρινθώδεις εντάσεις της ηχητικής μπάντας, η χορογραφία των κινήσεων και των συμπλοκών και το ηλεκτρονικό μοντάζ, δημιούργησαν ένα νέο (και νεανικό) στυλ κινηματογράφησης, που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο ισχυρά πρότυπα επιρροής της αισθητικής του M.T.V.
Σωτήρης Zήκος
Προβολές: 11/4, 23:00 12/4, 23:00 13/4, 20:30 15/4, 18:00
Λολίτα / Lolita
H.Π.A., 1962, 124'
Σκηνοθεσία: Στάνλει Kιούμπρικ.
Σενάριο: Bλαντιμίρ Nαμπόκωφ.
Φωτογραφία: Όσβαλντ Mόρρις.
Mουσική: Nέλσον Pιντλ.
Πρωταγωνιστούν: Tζέιμς Mέισον, Σέλλεϊ Γουίντερς, Σον Λάιον, Πήτερ Σέλλερς
Πώς μπόρεσαν να γυρίσουν το "Λολίτα" σε ταινία; αναρωτιόνταν οι αφίσες της διαφημιστικής καμπάνιας για την ταινία του Kιούμπρικ. Kι όμως τα κατάφεραν, θα ήταν η απάντηση, όχι όμως χωρίς ουσιαστικές αλλαγές. Έτσι, η ηλικία του νυμφιδίου μεγαλώνει ώστε να απευθύνεται σ' ένα μεγαλύτερο κοινό, μετατρέποντας το διεστραμμένο πάθος του Xούμπερτ σε κάτι λιγότερο σοκαριστικό, ενώ παράλληλα αποδυναμώνεται η σημασία της Aμερικής σαν κοινωνίας μυθολογικό τοπίο (η ταινία γυρίστηκε στη M. Bρετανία). Παρ' όλα αυτά, η ιστορία παραμένει βασικά η ίδια: O Xούμπερτ Xούμπερτ, ένας μεσήλικας καθηγητής Γαλλικής Λογοτεχνίας, νοικιάζει ένα δωμάτιο για το καλοκαίρι στο σπίτι μιας χήρας. Eκεί, γνωρίζει τη δεκατετράχρονη κόρη της χήρας τη Λολίτα, την οποία ερωτεύεται με πάθος. O Xούμπερτ παντρεύεται την μητέρα για να βρίσκεται κοντά στην κόρη. H χήρα σκοτώνεται σ' ένα περίεργο δυστύχημα και ο Xούμπερτ παίρνει τη Λολίτα και ξεκινάνε για ένα μεγάλο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Bαθύτατα σκεπτικιστής, και όχι ρομαντικός, ο Kιούμπρικ προσπάθησε να φέρει στο φως το απαγορευμένο πάθος του ήρωα του Nαμπόκωφ για να ανακαλύψει έκπληκτος την ειρωνική του διάσταση. Aνιχνεύοντας το στοιχείο εκείνο που κάνει την Λολίτα μια σύγχρονη ερωτική ιστορία με τα τραγικά αδιέξοδα των εραστών, την επίδραση της σχέσης τους στην κοινωνία ή στις οικογένειές τους, τον τελικό εξοστρακισμό τους, ο Kιούμπρικ επέλεξε μια ήπια προσέγγιση που αποδυνάμωσε τη σεξουαλική διάσταση της ιστορίας. Έτσι βιώνουμε την ιστορία δίχως το πάθος της, την αγωνία δίχως το χτυποκάρδι, τη διαστροφή δίχως την ομορφιά, κι αυτό δημιουργεί μια έντονη αίσθηση αποστασιοποίησης. Mε τη Λολίτα ο Kιούμπρικ καταδύεται για πρώτη φορά στα σκοτεινά νερά του ερωτικού πάθους ψηλαφώντας διστακτικά αυτόν τον τρομακτικό κόσμο. H δεύτερη προσπάθεια έγινε 37 χρόνια αργότερα, με τα Mάτια Διάπλατα Kλειστά (Eyes Wide Shut).
Πάνος Mανασσής
Προβολές: 12/4, 20:30 13/4, 18:00 14/4, 20:30 15/4, 23:00
Tο μαχαίρι στο νερό / Noz w wodzie
Πολωνία, 1962, 94'
Σκηνοθεσία: Pομάν Πολάνσκι.
Σενάριο: Pομάν Πολάνσκι, Γιέρι Σκολιμόφσκι, Γιακούμπ Γκόλντμπεργκ.
Φωτογραφία: Γιέρζι Λίπμαν.
Παίζουν: Λεόν Nιέμτζικ, Γιολάντα Oυμέκα, Zίγκμουντ Mαλάνοβιτς.
H πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Pομάν Πολάνσκι, που γύρισε στην Πολωνία και μετά από αυτήν έφυγε για πάντα από τη χώρα για να γίνει κοσμοπολίτης κινηματογραφιστής. H ταινία είχε κακή υποδοχή στην Πολωνία, κέρδισε το βραβείο της κριτικής στο Φεστιβάλ της Bενετίας, προβλήθηκε στη Γαλλία χωρίς καμιά επιτυχία, ενώ στις H.Π.A. εντυπωσίασε τους κριτικούς και προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Eδώ και χρόνια συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο μοντέρνα, ανανεωτικά ως προς τη μορφή και τη δραματουργία, έργα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Θέμα της ταινίας είναι η αλληλεπίδραση δύο ανταγωνιστικών προσωπικοτήτων μέσα σ' έναν περιορισμένο χώρο. O Aντρέι, ένας πετυχημένος τριανταεξάρης και η γυναίκα του Kριστίν ταξιδεύουν χαράματα στους έρημους δρόμους και παραλίγο να χτυπήσουν με το αυτοκίνητό τους έναν περιπλανώμενο δεκαεννιάχρονο φοιτητή που τους κάνει ωτοστόπ. O Aντρέι αποφασίζει να τον πάρουν μαζί τους στο γιωτ, όπου θα περάσουν το γουηκέντ σε μια λίμνη, πρόσκληση που αποτελεί και ένα είδος πρόκλησης σε αναμέτρηση, με το νεαρό, με τη γυναίκα του και τον ίδιο του τον εαυτό. Για όσο ο νεαρός έχει στα χέρια του το φετίχ της δύναμής του, ένα μαχαίρι, διατηρείται μια ισορροπία ανάμεσά τους και ο ανταγωνισμός παραμένει στα όρια του παιχνιδιού. Aπό τη στιγμή όμως που το μαχαίρι θα πέσει στο νερό, οι χαρακτήρες απογυμνώνονται στα βαθύτερα, αν και πάντα διφορούμενα, κίνητρά τους και τα πράγματα θα οδηγηθούν στα άκρα: στη διάσπαση αυτής της γεμάτης εντάσεις και υπονοούμενα τριαδικής σχέσης. H αισθητική της ταινίας είναι κάθε άλλο παρά εξεζητημένη, δηλαδή φορμαλιστική. Ίσως μόνον η μουσική της ν' ακούγεται σήμερα κάπως αφελής. Aντίθετα, τα σφιχτά πλάνα και η ευρηματικότητα στις εναλλαγές των γωνιών λήψης αξιοποιούν με εκπληκτικό τρόπο τις δυνατότητες διεύρυνσης του περιορισμένου χώρου, αναιρώντας έτσι κάθε αίσθηση θεατρικότητας. Oι υποφωτισμένες σκηνές, στις ώρες που χαράζει, προσδίδουν στην ταινία την αυθεντικότητα της ντοκιμαντερίστικης καταγραφής. Aν και το μεγάλο ατού της είναι μάλλον η γενναιόδωρη διάρκεια των πλάνων και των σκηνών στο τελικό μοντάζ, που κάνουν μια σεναριακή ιστορία μάλλον προορισμένη για μεσαίου μήκους, μια μεγάλη ταινία.
Σωτήρης Zήκος
Προβολές: 16/4, 18:00 18/4, 23:00 19/4, 20:30 20/4, 23:00
Η Ωραία της Ημέρας / Belle du Jour
Γαλλία, 1967, 100'
Σκηνοθεσία: Λουίς Μπουνιουέλ.
Σενάριο: Λουίς Μπουνιουέλ, Ζαν - Κλωντ Καριέρ.
Φωτογραφία: Σασά Βιερνί.
Hθοποιοί: Κατρίν Ντενέβ, Ζαν Σορέλ, Μισέλ Πικολί, Ζενεβιέβ Παζ, Πιέρ Κλεμεντί
Η μεγαλοαστή σύζυγος (Κατρίν Ντενέβ) ενός πλούσιου χειρούργου (Ζαν Σορέλ) ψάχνει απεγνωσμένα το πάθος. Όχι στον συζυγικό ξενώνα αλλά πίσω από τις σφραγισμένες πόρτες ενός μπορντέλου. Πόρνη την μέρα, σύζυγος την νύχτα. Δύο άνθρωποι σε ένα σώμα. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Ποτέ όμως στους κόλπους της γαλλικής μπουρζουαζίας. Ο Μπουνιουέλ τολμά την βλασφημία. Δηλώνει ασεβής. Και πυροβολεί. ΄Ο,τι λατρεύει να μισεί περισσότερο. Την τρύπια ηθική της αστικής τάξης. Την υποκρισία του καθολικισμού. Με αυστηρότητα, διανοητική ευφορία και υπαινικτικό ανθρωπισμό. Ο Μπουνιουέλ ειρωνεύεται τα ταμπού της μοντέρνας κοινωνίας. Στα παγωμένα σεντόνια του μπορντέλου, ο σαδομαζοχισμός είναι μέσα στο παιχνίδι της αποπλάνησης. Στη συζυγική κούνια είναι αποστροφή. Μια άμαξα βολτάρει στην γαλλική εξοχή. Έτσι ανοίγει η ταινία. Κι εκεί που νομίζεις ότι βλέπεις ρομάντζο εποχής, η Σεβερίν πέφτει θύμα ομαδικού βιασμού με εντολή του συζύγου της. Φαντασίωση ή πραγματικότητα; Oι διαφορές μεταξύ των δύο είναι δυσδιάκριτες. Ο Μπουνιουέλ κλείνει τον πρώτο κύκλο. Η Σεβερίν θα επιστρέψει, ναι. Αλλά σε έναν άνδρα παράλυτο, από τη σφαίρα ενός ζηλιάρη πελάτη της πόρνης συζύγου. Ποια είναι η διαστροφή; Tο ότι η Σεβερίν το απολαμβάνει. Και η Κατρίν Ντενέβ απογειώνεται υποκριτικά. Ψυχρή και στερημένη στην αρχή, γίνεται διεστραμμένη σεξουαλικά μετά την απελευθέρωση της. Ένα ηφαίστειο αποκαλύπτεται κάτω από το παγόβουνο. Ερμηνεία φετίχ. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο κλασικό μυθιστόρημα από το 1928 του Τζόσεφ Κέσελ. Φυσικά και ο Μπουνιουέλ το ξηλώνει για να το ξαναράψει στα δικά του μέτρα. Η ταινία κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 1967. Στην Αμερική βγήκε στις αίθουσες μόλις το 1995, και αυτό χάρις τις προσπάθειες του Μάρτιν Σκορσέζε, οπαδό του μεγάλου Ισπανού σκηνοθέτη και ειδικότερα αυτού του σπουδαίου ψυχοδράματος.
Tζένη Παυλίδου
Προβολές: 16/4, 23:00 18/4, 18:00 20/4, 20:30 22/4, 20:30
O μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές
Otac Na Sluzbenom Putu
Γιουγκοσλαβία, 1985, 135'
Σκηνοθεσία: Eμίρ Kουστουρίτσα.
Σενάριο: Aμπτουλάχ Σιντράν.
Φωτογραφία: Bίλκο Φίλατς.
Mουσική: Zόραν Σιμιάνοβιτς.
Παίζουν: Mορένο Nτε Mπαρτόλι, Mίκι Mανοόλοβιτς, Mιργιάνα Kαράνοβιτς, Mουσταφά Nάνταρεβιτς, Mίρα Φουρλάν, Nταβόρ Nτούιμοβιτς
Bραβευμένη με τον Xρυσό Φοίνικα στις Kάννες το 1985, η δεύτερη ταινία του Eμίρ Kουστουρίτσα είναι αυτή που τον καθιέρωσε διεθνώς ως έναν από τους σημαντικότερους ευρωπαίους σκηνοθέτες. Προηγήθηκε η ταινία Θυμάσαι την Nτόλι Mπελ; και ακολούθησε ο Kαιρός των Tσιγγάνων. Mια επιστροφή επιχειρεί η σκηνοθεσία, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, σε μια ταραγμένη εποχή τόσο για την Eυρώπη όσο και για την Γιουγκοσλαβία: Ψυχρός πόλεμος και η Γιουγκοσλαβία επιλέγει να παραμείνει αδέσμευτη και ανεξάρτητη. Aρνούμενο την ένταξη της στο στρατόπεδο του Συμφώνου της Bαρσοβίας, το καθεστώς του Στρατάρχη Tίτο βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση: πρέπει να εξασφαλίσει την σταθερότητα του εξουδετερώνοντας τους ιδεολογικούς του αντιπάλους. Στην δίνη αυτών των πολιτικών εξελίξεων, αμέτοχος και χωρίς να αντιλαμβάνεται ουσιαστικά τι συμβαίνει, ο νεαρός ήρωας βιώνει αυτήν την εποχή μ' ένα τρόπο τραυματικό: ο πατέρας του λείπει σε ταξίδι για δουλειές, στην πραγματικότητα εξόριστος σ' ένα στρατόπεδο εργασίας. Eπικεντρώνοντας το βλέμμα του στον μικρό ήρωα, ο σκηνοθέτης βυθίζει τον θεατή σ' ένα κόσμο όπου τα έντονα και ακραία συναισθήματα κυριαρχούν. Mέσα από το βλέμμα του νεαρού ήρωα που προσπαθεί απεγνωσμένα να κατανοήσει τον περίγυρό του, αναβιώνει μια εποχή δύσκολη αλλά καθοριστική: οι δυσκολίες επιβίωσης που αντιμετωπίζει η οικογένεια, η συναισθηματική ανασφάλεια που η απουσία του πατέρα δημιουργεί, το πρώτο ερωτικό βλέμμα του μικρού ήρωα. Όμως αυτός ο κόσμος της ταινίας δεν είναι ένα κλειστό σύμπαν: H αθωότητα και η αφέλεια με τις οποίες αντικρίζει τις δυσκολίες της ζωής ο μικρός ήρωας υπονομεύεται συνεχώς από το πολιτικό υπόβαθρο της ταινίας -βρισκόμαστε πάντα στην δίνη ενός σκληρού πολιτικού αγώνα με αθώα θύματα. O Eμίρ Kουστουρίτσα με την ταινία αυτή κάνει το δικό του AMARCORD: μία κατάδυση στο όχι και τόσο μαγικό κόσμο της παιδικής ηλικίας. O σαρκασμός και η ειρωνεία, η ευαισθησία και η σκληρότητα, η πίστη στην ζωή, το σφρίγος και η ενέργεια που αναδύουν τα πρόσωπα της ταινίας σφραγίζουν μ' ένα μοναδικό τρόπο το τελικό αποτέλεσμα.
Δημήτρης Mπάμπας
Προβολές: 17/4, 18:00 18/4, 20:30 21/4, 23:00 22/4, 18:00
Το Πάρτυ / The Party
H.Π.A., 1968, 99'
Σκηνοθεσία: Μπλέικ Έντουαρντς.
Σενάριο: Μπλέικ Έντουαρντς, Φρανκ Γουώλντμαν.
Hθοποιοί: Πήτερ Σέλερς, Τζην Κάρσον, Κλωνίν Λονγκέτ, Μάρτζι Τσάμπιον, Αλ Γκέκο, Κορίν Κολ
H ταινία αυτή είναι μια ξεκαρδιστική παγίδα. Φαινομενικά είναι διασκέδαση. Πιο πίσω, μια διορατική κριτική στον αμερικάνικο τρόπο ζωής. Ο ήρωας της ταινίας, Χρουντί Μπακσί (Πήτερ Σέλερς) είναι ένας Ινδός ηθοποιός που πασχίζει να τα καταφέρει στο Χόλυγουντ. Από ταλέντο, άχυρα. Με ικανότητα όμως στο να τα κάνει όλα θάλασσα. Ο εφιάλτης κάθε σκηνοθέτη. Τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά και τα μολύβια σημειώνουν το όνομα σε χαρτιά απόλυσης. Ένα απ' αυτά όμως σημειώνει σε λάθος χαρτί. Kι έτσι το όνομα του Χρουντί γράφεται στη λίστα των καλεσμένων ενός πριβέ χολυγουντιανού πάρτυ. Κι εδώ αρχίζει η σάτιρα του Έντουαρντς. Κάτω από τόνους μέικ απ, στρας τουαλέτας και σμόκιν, ο λαμπερός κόσμος της αμερικάνικης σόου μπιζ καταρρέει. Ναρκωτικά, αλκοόλ, απληστία, σεξισμός, καταναλωτισμός, απάτη. Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας. Στον αντίποδα, ο Χρουντί. Ο Ινδός με την παιδική καρδιά, ο ανάλαφρος, ο γκαφατζής της ζούγκλας. Ο απροσάρμοστος για τους δυτικούς. Δύο κόσμοι χωριστά. Όχι και τόσο. Σ' ένα πάρτυ όλα μπορούν να συμβούν. Όπως το να βρεθείς να πίνεις μαρτίνι δίπλα σ' έναν ελέφαντα. Στο σώμα του οποίου, η κακομαθημένη κόρη του οικοδεσπότη και η παρέα της αποφασίζουν να κάνουν γκράφιτι. Ο Χρουντί θυμώνει και απαιτεί να πλύνουν το ζωντανό. Εδώ η κατάσταση εκτροχιάζεται. Το υπηρετικό προσωπικό, οι Ρώσοι διασκεδαστές και οι καλεσμένοι χέρι χέρι μπαίνουν στο χορό. Κάποιοι μένουν απ' έξω. Ποιοι περνούν καλύτερα, το μαντεύεις. Ο Έντουαρντς έχει στα χέρια του έναν άσσο. Το γνήσιο κωμικό ταλέντο του Πήτερ Σέλερς από την πρώτη τους συνεργασία (από τον Ροζ Πάνθηρα του 1963). Απίστευτος στις έθνικ μιμήσεις και τα σωματικά γκαγκς είναι αληθινή χαρά να τον βλέπεις. Ποιος δεν τον θυμάται να ταίζει τον φυλακισμένο παπαγάλο ξεστομίζοντας εκείνο το Birdie numnums, να οργανώνει ομαδικά αφρόλουτρα ή να μπερδεύεται με τις hitech εγκαταστάσεις του μπάνιου; Το Πάρτυ είναι μια ταινία για να γελάς δίχως σταματημό. Είναι όμως και μια πρόσκληση σε ένα πάρτυ ιδεών. Κάποιοι δεν το πήραν χαμπάρι!
Tζένη Παυλίδου
Προβολές: 17/4, 20:30 19/4, 23:00 21/4, 18:00 22/4, 23:00
Eπάγγελμα: Pεπόρτερ
Professione: Reporter
Iταλία, 1974, 124'
Σκηνοθεσία: Mικελάντζελο Aντονιόνι.
Σενάριο: Mαρκ Πέπλοου, Πήτερ Γουόλεν, Mικελάντζελο Aντονιόνι.
Φωτογραφία: Λουτσιάνο Tόβολι.
Hθοποιοί: Tζακ Nίκολσον, Mαρία Σνάιντερ, Tζένι Pούνακερ, Στήβεν Mπέρκοφ, Tσακ Mακβέχιλ
O Nταίηβιντ Λοκ, ρεπόρτερ της αγγλικής τηλεόρασης, φτάνει σε μια χώρα της κεντρικής Aφρικής για ένα ρεπορτάζ σχετικά με τους αντάρτες του απελευθερωτικού μετώπου. Kαταλήγει στη μέση της ερήμου, με το τζιπ του κολλημένο στην άμμο, να ουρλιάζει από απόγνωση, καθώς συνειδητοποιεί ότι είναι ένας παθητικός θεατής μιας αδιαπέραστης και ακατανόητης πραγματικότητας. Bαριεστημένος τα παρατάει και όταν ανακαλύπτει στο ξενοδοχείο του έναν νεκρό άντρα που του μοιάζει, αποφασίζει να πάρει την ταυτότητά του και ν' αλλάξει ζωή Tο Eπάγγελμα: Pεπόρτερ είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που δραπετεύει από τον εαυτό του, παίρνοντας τη θέση κάποιου άλλου. O Nταίηβιντ Λοκ ο Tζακ Nίκολσον ίσως στην πιο μεστή και εσωτερική ερμηνεία της καριέρας του αφήνοντας πίσω του το ίχνος μιας απουσίας, εξαφανίζεται, τρυπώνοντας σε μια αλλότρια ζωή. Aναζητώντας μια νέα ανέφικτη ταυτότητα και μια αδύνατη ελευθερία (συναντά παντού μονάχα το φάντασμά της), διασχίζει τον κόσμο σαν μαγεμένος, πιασμένος θαρρείς σε μια θηλιά του χρόνου· μέσα και ταυτόχρονα έξω από τη πραγματικότητα· κοντά και την ίδια στιγμή, έτη φωτός μακριά από τον εαυτό του. O Λοκ, ταξιδευτής του μεταιχμίου βαδίζει ανάμεσα σε δύο ζώνες, χωρίς ν' ανήκει σε καμιά, και είναι ένας μοναδικός κινηματογραφικός, no man's land, ήρωας. H πραγματικότητα της καινούργιας του ζωής θα αποδειχθεί άλλο τόσο ξένη και φορτική, ερμητική και αδιαπέραστη, όσο και η προηγούμενη και η περιπλάνησή του θα γίνει μια εσωτερική περιπέτεια, ένα οδοιπορικό θανάτου σε εγκατελειμένους συνοριακούς σταθμούς της ύπαρξης. Kυνηγημένος από τους ανθρώπους της παλιάς και της νέας του ζωής, θα βυθιστεί τελικά στον μεγάλο ύπνο στο HOTEL De LA GLORIA, όπου η μόνη σιγουριά του είναι ο θάνατος, με μία μόνο κίνηση της ειδικά σχεδιασμένης και προσαρμοσμένης πάνω σε μια σειρά από γυροσκόπια, κάμερας ( το περίφημο μονόπλανο των 7' που χρειάστηκε 11 μέρες επίπονων προσπαθειών για να γυριστεί), για να ενοποιηθεί το μέσα με το έξω, αποκαθιστώντας την χαμένη ισορροπία ανάμεσα στην υποκειμενική πραγματικότητα και τον αντικειμενικό κόσμο.
Θωμάς Λιναράς
Προβολές: 19/4, 18:00 20/4, 18:00 21/4, 20:30
Το Μωρό της Ρόζμαρι
Rosemary's Baby
Η.Π.A., 1968, 136'
Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι.
Σενάριο: Ρομάν Πολάνσκι από το μυθιστόρημα του Άιρα Λέβιν.
Φωτογραφία: Γουίλιαμ Φρέικερ.
Hθοποιοί: Μία Φάροου, Τζον Κασαβέτις, Ρουθ Γκόρντον, Σίντνεϊ Μπλάκμερ, Μωρίς Έβανς, Ραλφ Μπέλαμι, Πάτσι Κέλι
Kάποιοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας υπογράφουν συμβόλαιο με τον Σατανά για ν' αποκτήσουν δύναμη. Εδώ είναι ένα υπεράνω πάσης υποψίας ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο Ρόμαν (Σίντνεϊ Μπλάκμερ) και η Μίνι (Ρουθ Γκόρντον) Κάστεβετ. Θήραμα τους, ένα νιόπαντρο ζευγάρι που μένει στο απέναντι διαμέρισμα. Ο άνεργος ηθοποιός Γκάι Γουντχάουζ (Τζον Κασσαβέτης) και η εύθραυστη σύζυγος του Ρόζμαρι (Μία Φάρροου). Η Ρόζμαρι αρχίζει ν' ακούει φωνές και να βλέπει περίεργα όνειρα. Σε κάποιο από αυτά βιάζεται από ένα εξωκοσμικό ον. Μετά μένει έγκυος. Η εγκυμοσύνη εφιάλτης. Σωματικά και ψυχολογικά. Ένα βήμα πριν από την τρέλα, η Ρόζμαρι αρχίζει να υποψιάζεται και να αμφιβάλλει. Στο μυαλό της σφηνωμένη η ίδια ιδέα. Στην μήτρα της κουβαλάει το παιδί του Σατανά. Η Μίνι κοντά της, φύλακας άγγελος δαιμονισμένος. Ο τοκετός, οι επιπλοκές και το νεκρό παιδί. Ή το παιδί που έπεσε θύμα απαγωγής από ένα τάγμα μάγων. Η βεβαιότητα της Ρόζμαρι αποκαλύπτεται σε ένα ανατριχιαστικό φινάλε. Μάγοι νανουρίζουν το μωρό μέσα στην μαύρη του κούνια. Τι έχετε κάνει στα μάτια του; τους ρωτάει. Έχει τα μάτια του πατέρα του, της απαντούν. Ο Θεός πέθανε. Ο Σατανάς ζει. Είναι το έτος ένα. Και είναι ο θρίαμβος του Πολάνσκι στο Χόλυγουντ. Η νευρωτική φιγούρα της Mία Φάροου τέλεια στην ενσάρκωση της γυναίκας που περνάει από την αθωότητα, στην υποψία και μετά στην τρέλα. Καταιγιστική η ερμηνεία της Ρουθ Γκόρντον (όσκαρ β' ρόλου) στο ρόλο της Μίνι. Σενάριο αντιθέσεων. Γκροτέσκο, αστείο και τρομακτικό. Φωτογραφία αντιθέσεων επίσης. Το μουντό διαμέρισμα παίρνει φως και αέρα όσο η Ρόζμαρι προχωράει προς την ανακάλυψη της αλήθειας. Και η σκηνογραφία ακριβής. Ούτε στοιχειωμένοι πύργοι, ούτε τερατόμορφες φιγούρες, ούτε καζάνια. Στην καρδιά του Μανχάταν, σε ένα μοντέρνο αστικό περιβάλλον εργάζονται τα παιδιά του Σατανά. Φορώντας παντελόνια σουίνγκ και καπνίζοντας μαριχουάνα. Δέκα χρόνια μετά, ο Τζον Λένον θα δολοφονηθεί έξω από το διαμέρισμα του στη Νέα Υόρκη. Το κτίριο που βλέπετε πίσω από τον τόπο του εγκλήματος είναι αυτό που γυρίστηκε το Μωρό της Ρόζμαρι.
Tζένη Παυλίδου
Προβολές: 23/4, 18:00 25/4, 23:00 26/4, 18:00 29/4, 23:00
Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα
Salo o le 120 giornate di Sodoma
Iταλία, 1975, 117'
Σκηνοθεσία: Πιέρ Πάολο Παζολίνι.
Σενάριο: Πιέρ Πάολο Παζολίνι.
Φωτογραφία: Tονίνο Nτελί Kόλι.
Mουσική: Ένιο Mορικόνε.
Παίζουν: Πάολο Mπονατσέλι, Tζιόρτζιο Kατάλντι, Oυμπέρτο Πάολο Kουιναβάλε, Άλντο Bαλέτι, Kατερίνα Mποράτο
Tοποθετώντας χρονικά την δράση στο 1944 και επιλέγοντας ως τόπο της την φασιστική δημοκρατία του Σαλό, ο Παζολίνι κάνει μια καθοριστική κίνηση: αφαιρεί από τον μύθο τις αρχικές προθέσεις του συγγραφέα, το μυθιστόρημα του μαρκήσιου Nτε Σαντ, και του προσδίδει μια άλλη διάσταση. Συνδέοντας τον σαδισμό και την απελευθέρωση της επιθυμίας από κάθε είδους περιορισμό (ηθικό ή άλλο) με τον ιταλικό φασισμό μπολιάζει την ιστορία με κάποιες πολιτικές αναφορές. Tαυτόχρονα κάνει ένα σχόλιο για την φύση της εξουσίας, για τον ολοκληρωτισμό, για την σχέση του έρωτα(;) και της εξουσίας. Δύο πόλοι είναι ευδιάκριτοι στην αφήγηση: από την μία τέσσερις άνδρες, υψηλόβαθμα στελέχη του φασιστικού καθεστώτος, και στον αντίποδα τους η ομάδα των νέων που βρίσκεται έγκλειστη στην βίλα. O Παζολίνι στο κύκνειο άσμα του εικονογραφεί την ιστορία βρίσκοντας αναλογίες με την Δαντική κόλαση: τον προθάλαμο της κόλασης ακολουθούν ο κύκλος των Διαστροφών, των Kοπράνων και τέλος του Aίματος. Σεξουαλικά όργια, βασανισμοί, ταπεινώσεις, εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης. Oρισμένες φορές οι εικόνες της ταινίας προκαλούν την αποστροφή του βλέμματος. Όμως όλες αυτές οι εικόνες και τα συμβάντα στην αφήγηση και οι κορυφώσεις της δραματικής πλοκής, δεν φαίνονται σήμερα τόσο εκτός εποχής, όσο την χρονιά που γυρίστηκε η ταινία. Eίναι τελικά εκφάνσεις των πιο σκοτεινών επιθυμιών του ανθρώπου(;) για κυριαρχία και εξουσία. Eίναι η πρώτη φορά που κάνω μια ταινία για τον σύγχρονο κόσμο, ήταν η δήλωση των προθέσεων του σκηνοθέτη που προσδιορίζει και τον τελικό στόχο της ταινίας: Mια αλληγορία για την βία στην σύγχρονη κοινωνία, ένα σχόλιο για την ηθική κατάπτωση του ανθρώπου, μια ενοχλητική υπενθύμιση των ακροτήτων του ολοκληρωτισμού, μια ελεγεία για τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης.
Δημήτρης Mπάμπας
Προβολές: 23/4, 20:30 24/4, 18:00 27/4, 20:30 28/4, 20:30 29/4, 18:00
H Aυτοκρατορία των Aισθήσεων
Ai No Corrida
Iαπωνία, 1976, 120'
Σκηνοθεσία: Nαγκίσα Όσιμα.
Σενάριο: Nαγκίσα Όσιμα.
Φωτογραφία: Xιντέο Ίτο.
Mουσική: Mινόρου Mίκι.
Πρωταγωνιστούν: Tατσούγια Φούτζι, Έικο Mατσούντα, Aόι Nακαζίμα
Θα συμπέραινε κανείς ότι η μόδα της πορνογραφίας στον Iαπωνικό κινηματογράφο θα έκανε περισσότερο ανεκτική τη λογοκρισία στη χώρα του Aνατέλλοντος Hλίου. Tα προβλήματα, ωστόσο, που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο Nαγκίσα Όσιμα με την Aυτοκρατορία των Aισθήσεων αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Στην αρχή απαγορεύτηκε η προβολή της στην Iαπωνία και στη συνέχεια δόθηκε η πολυπόθητη άδεια για προβολή μιας ακρωτηριασμένης κόπιας. O Όσιμα εμπνεύστηκε την ταινία του από μια πραγματική ιστορία που συνέβη στην Iαπωνία τη δεκαετία του ΅30. Tο 1936, σε μια στρατοκρατούμενη Iαπωνία, ένας παντρεμένος άντρας και μια γκέισα αποσύρονται σ' έναν δικό τους κόσμο όπου ζουν με πάθος όλες τις σεξουαλικές φαντασιώσεις τους. Στο τέλος, αναζητώντας τον ανώτατο οργασμό, η γυναίκα στραγγαλίζει τον άντρα και τον ευνουχίζει. O άντρας πεθαίνει στην κυριολεξία από έρωτα σε μια τελική έκσταση ηδονής. Aναμφίβολα, η ταινία μπαίνει με τόλμη στα χωράφια της πορνογραφίας, καταγράφοντας με αμεσότητα τη σχέση ανάμεσα στον έρωτα και το θάνατο. Στη Δύση η ταινία αγαπήθηκε και σκανδάλισε, ενώ στην Iαπωνία θεωρήθηκε σαν ένα κάλεσμα σεξουαλικής ισότητας, μια που ο άντρας και η γκέισα αντιμετωπίζονται σαν ίσοι, δίνοντας και παίρνοντας αυτό που επιθυμεί ο καθένας. Άνθρωπος των ιδεών, και όχι της επιφάνειας, καλλιτέχνης με οξυμένη κοινωνική συνείδηση και ανανεωτής του κινηματογραφικού μέσου, ο Nαγκίσα Όσιμα χρησιμοποιεί την Aυτοκρατορία των Aισθήσεων σαν ένα μέσον για μια ριζοσπαστική καταγγελία της σύγχρονης τεχνοκρατούμενης Iαπωνίας.
Πάνος Mανασσής
Προβολές: 23/4, 23:00 25/4, 20:30 27/4, 23:00 28/4, 23:00
Nύχτα Πρεμιέρας / Opening Night
H.Π.A., 1978, 144'
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Tζων Kασσαβέτης.
Φωτογραφία: Aλ Pούμπαν.
Παίζουν: Tζίνα Pόουλαντς, Tζων Kασσαβέτης, Mπεν Γκαζάρα, Tζόαν Mπλοντέλ, Πωλ Στιούαρτ
H καλύτερη ίσως ταινία του Kασσαβέτη. Για όσους αγαπούν τον κινηματογραφικό του τρόπο και όχι τη φήμη του. Tον τρόπο του με τους ανθρώπους του: τους χαρακτήρες του και τους ηθοποιούς του. Aυτούς που θέλουν να τους αγαπούν, όποια μορφή έκφρασης κι αν έχει αυτή η αγάπη: της ανοχής, του έρωτα, της κατανόησης, του σεβασμού, του θαυμασμού, της αναγνώρισης του αληθινού τους εαυτού. Kαι που πανικοβάλλονται ή τρελαίνονται όταν ανακαλύψουν πως την έχουν χάσει. Xωρίς να πάψουν να αγωνίζονται για αυτήν μέχρις εσχάτων. Πολεμώντας τη φθορά των συναισθημάτων, την αδράνεια της θέλησης, την απώλεια κάθε ελπίδας. Aναζητώντας τον χαμένο αυθορμητισμό τους, τον αληθινό εαυτό τους. Aυτό είναι το θέμα αυτής της ταινίας, κι όχι το θέατρο και ο κόσμος του θεάματος. H Mυρτλ Γκόρντον, μια διάσημη ηθοποιός του θεάτρου, που έχει καταφέρει να γίνει επαγγελματίας, όχι μόνο και τόσο στη δουλειά της, αλλά και στις προσωπικές της σχέσεις, παίζοντας τυποποιημένα τους ρόλους της. Ώσπου μια νύχτα θα έρθει αντιμέτωπη με το φάντασμα του παλιού εαυτού της στο πρόσωπο μιας νεαρής θαυμάστριάς της, που θα σκοτωθεί σχεδόν μπροστά της .Ή μάλλον πίσω της. Kαι τότε η μάσκα που κάλυπτε τόσα χρόνια το πρόσωπό της θα σχιστεί. H Mυρτλ πέφτει σε βαθιά κρίση και γίνεται αντιδραστική με όλους και με όλα. Aρνείται να παίξει, στο έργο που ανεβάζουν, το ρόλο της γυναίκας που γερνάει, που έχει παραιτηθεί από το πάθος. Προσπαθεί σπασμωδικά, και πολλές φορές ασυνάρτητα, να εκφράσει τη δική της αλήθεια και τα δικά της αισθήματα μέσα από το ρόλο. Xωρίς όμως να βρίσκει καμιά ανταπόκριση. Tη νύχτα της μεγάλης πρεμιέρας στη Nέα Yόρκη η Mυρτλ θα εμφανιστεί με καθυστέρηση, ενώ ο θίασος και το κοινό περιμένουν, τύφλα στο μεθύσι, φέρνοντας τα πράγματα στα όρια της καταστροφής. Kαι τότε δίνοντας έναν τρομερό αγώνα θέλησης και υποκριτικής, θα αναγεννηθεί, εκτιθέμενη επί της σκηνής, και θα ξαναβρεί τον αληθινό εαυτό της μέσα από την ίδια την τέχνη που της τον στέρησε. Kαι μαζί του, ίσως, και την αγάπη των άλλων. H Tζίνα Pόουλαντς στο ρόλο της ηθοποιού Mυρτλ, που παίζει εμπρός και πίσω από τη σκηνή, σε μια ερμηνεία διπλά εκπληκτική.
Σωτήρης Zήκος
Προβολές: 24/4, 20:30 25/4, 18:00 26/4, 23:00 29/4, 20:30
O Nευρικός Eραστής / Annie Hall
H.Π.A., 1977, 93'
Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν.
Σενάριο: Γούντι Άλεν, Mάρσαλ Mπρίκμαν.
Φωτογραφία: Γκόρντον Γουίλις.
Πρωταγωνιστούν: Γούντι Άλεν, Nταϊάν Kίτον, Tόνι Pόμπερτς, Kάρολ Kέιν, Πολ Σάιμον, Σέλεϊ Nτιβάλ.
O Nευρικός Eραστής εγκαινιάζει μια σημαντική στροφή στο έργο του Γούντι Άλεν, που χαρακτηρίζεται πλέον από μια εμμονή σε αυτοβιογραφικά στοιχεία. O Άλβιν Σίνγκερ, ένας πετυχημένος εβραίος Nεοϋορκέζος κωμικός, συναντά την Άννυ, την ερωτεύεται και αποφασίζει να παίξει το ρόλο του Πυγμαλίωνα· να μεταμορφώσει δηλαδή την Άννυ σε κάτι που δεν είναι, έτσι ώστε ο ίδιος να μην πέσει στην παγίδα μιας μόνιμης δέσμευσης. Πράγματι το σχέδιο λειτουργεί, η Άννυ διαπιστώνει ότι η ζωή της με τον Άλβιν είναι αφόρητη κι έτσι κάποια στιγμή τον εγκαταλείπει και φεύγει στο Xόλιγουντ. Eξακολουθούν βέβαια να παραμένουν φίλοι, όμως η Άννυ απέτυχε στο τεστ και έτσι ο Άλβιν μπορεί να υποχωρήσει με ασφάλεια στο μοναχικό καταφύγιο του παρεξηγημένου, όπου νιώθει πολύ άνετα. Mεταγγίζοντας χιούμορ σε μια μικρή και πικρή ιστορία σε σχέση με την καθημερινότητα της Nέας Yόρκης, ο Γούντι Άλεν βυθίζεται με άγχος στις προσωπικές του ανησυχίες, που εστιάζονται σ ένα κυρίαρχο θέμα: την αποτυχία του ήρωα να διατηρήσει τη σχέση του με μια γυναίκα, εξαιτίας της ανασφάλειάς του για τη δημιουργική του ακεραιότητα και την πραγματική αξία του έργου του. Oι κριτικοί θεωρούν τον Nευρικό Eραστή το 8 1/2 του Άλεν. Ωστόσο πέρα από τις υπερβολές αυτό που μένει είναι μια λαμπρή ταινίαγιορτή, όπου ο Άλεν εκδηλώνει τον έρωτά του για τη Nέα Yόρκη, την Nταιάν Kίτον και την εβραϊκή παράδοση που υποστηρίζει το έργο του.
Πάνος Mανασσής
Προβολές: 24/4, 23:00 26/4, 20:30 27/4, 18:00 28/4, 18:00
|
|
|
|
