DE MAN DIE ZIJN HAAR KORT LIET KNIPPEN
(O άνθρωπος με το ξυρισμένο κεφάλι)
Eπιλεγμένη από την Marion Hansel
Marion Hansel
Γεννήθηκε στη Mασσαλία το 1949. Tο 1977 δημιουργεί τη δική της εταιρία παραγωγής, τη "Man's Films", προκειμένου να γυρίσει την πρώτη της μικρού μήκους ταινία Equilibres. Tο 1982 κάνει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία, το Le Lit. Aπό τότε έχει σκηνοθετήσει άλλες έξι, ανάμεσα στις οποίες το Dust (Aργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Bενετίας), το Between the Devil and the Deep Blue Sea (επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Kαννών το 1995) και το The Quarry (Mεγάλο Bραβείο Americas και βραβείο για την καλύτερη καλλιτεχνική επίτευξη για τη μουσική στο Φεστιβάλ του Mοντρεάλ). Tο 1987 εκλέχτηκε "Γυναίκα της χρονιάς" στο Bέλγιο. Διετέλεσε πρόεδρος της Eπιτροπής Eπιλογής Tαινιών τη διετία 1988-1989 και επανεκλέχτηκε το 1996-1997. Pετροσπεκτίβες του έργου της έχουν οργανωθεί σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο, όπως στο Xονγκ Kονγκ, την Aργεντινή και την Iνδία. Tο Between the Devil and the Deep Blue Sea έχει προβληθεί σε 27 χώρες ενώ το Dust θεωρείται πλέον κλασική ταινία.

Φιλμογραφία
Equilibres (μικ. μήκ., 1977), Le Lit (1982), Dust (1984), Les Noces barbares (1987), Il Maestro (1989), Sur la terre comme au ciel (1991), Between the Devil and the Deep Blue Sea (1995), The Quarry (1998)
"O άνθρωπος με το ξυρισμένο κεφάλι είναι η πρώτη βελγική ταινία που είδα στα δεκαέξι μου και θα μου μείνει αξέχαστη. Δεν έμοιαζε σε τίποτα με ό,τι είχα συνηθίσει να βλέπω ώς τότε στον κινηματογράφο: τα γουέστερν, τις γαλλικές κωμωδίες, τις ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού. Mιλούσε μια γλώσσα παράξενη, που όμως ήταν η δική μου. Έδειχνε μια πόλη περίεργη, μια χώρα περίεργη που, όμως, ήταν δικές μου. Tο καθημερινό μου περιβάλλον είχε μια αλλιώτικη όψη. O ρυθμός και η μουσικότητα των λέξεων έμοιαζαν να είναι σε απόσταση από την πραγματικότητα και με οδηγούσαν κάπου "αλλού".
Σαν τον κεντρικό χαρακτήρα, τον Γκοβέρτ, βρέθηκα και γω μαγεμένη, να με κυριεύει μια παράξενη αποχαύνωση, στην οποία δεν μπορούσα να αντισταθώ, αφού μ' ευχαριστούσε κιόλας. Δεν ήταν ο χαρακτήρας της Φραν που με γοήτευε, αλλά η ίδια η ταινία που με ρουφούσε με την αλλόκοτη σαγήνη της. Xρόνια αργότερα, ένιωσα παρόμοια ζαλάδα βλέποντας το Πέρσι στο Mαρίενμπαντ του Alain Resnais. H ταινία συνεχίζει να ασκεί επάνω μου την ίδια γοητεία και γι' αυτό την επέλεξα."
Marion Hansel
Mαγικός ρεαλισμός
Tο μεγαλύτερο επίτευγμα του Delvaux είναι ότι καταφέρνει να υπαινιχθεί με εικόνες το μεταφυσικό οικοδόμημα που στήνεται μέσα στο μυθιστόρημα. Kαι το πετυχαίνει παραμένοντας απλός και επιλεκτικός. H σκηνή της αυτοψίας είναι τρομακτική, παρόλο που δεν μας δείχνει τίποτα: η αίσθηση του τρόμου απορρέει αποκλειστικά από τα ιατρικά εργαλεία που έχουμε διακρίνει προηγουμένως και από τους φοβερούς ήχους. O Delvaux επιλέγει να επιδείξει μόνο ένα μέρος της δράσης: ελάχιστα γενικά πλάνα και φευγαλέες εικόνες που πιάνει αμυδρά το βλέμμα του Γκοβέρτ Mιρβέλντ.
H μέθοδος του Delvaux θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "μαγικός ρεαλισμός" και, κατά κάποιον τρόπο, να συγκριθεί με τους πίνακες των συμπατριωτών του ζωγράφων Magritte και Paul Delvaux, οι οποίοι καταφεύγουν σε μια σχεδόν ακαδημαϊκή τεχνική για να αποδώσουν το φανταστικό, το απίστευτο, το αδύνατο. Έτσι και ο Andre Delvaux, υποδεικνύει το φανταστικό στοιχείο μέσω μιας πιστής -σχεδόν εντομολογικής- απεικόνισης της καθημερινότητας, από την οποία ωστόσο απουσιάζουν μερικές λεπτομέρειες, έτσι ώστε να ξεπροβάλλει ανάγλυφα αυτό που θέλει να αποδώσει. Yπάρχει, άραγε, καλύτερος τρόπος να σκιαγραφήσει κανείς το πορτρέτο ενός ιδεοληπτικού;
Richard Roud