 |
 |
KAHDEKSAN SURMANLUOTIA
(Οκτώ θανάσιμες σφαίρες)
Eπιλεγμένη από τον Aki Kaurismaki
|
 |
Aki Kaurismaki
Γεννήθηκε το 1957. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός. Πρώην κριτικός κινηματογράφου και παθιασμένος κινηματογραφόφιλος, ξεκίνησε μαζί με τον αδελφό του Mika κάνοντας ταινίες χαμηλού κόστους. Στις πρώτες τους συνεργασίες έγραφε συνήθως τα σενάρια. Το 1983 στρέφεται στη σκηνοθεσία. Έχει χαρακτηριστεί ως ο Φινλανδός "Jim Jarmush" και με τις ταινίες του έχει κερδίσει την εκτίμηση των κριτικών αλλά και του κοινού. Eπίσης, μαζί με τον αδελφό του Mika, διοργανώνουν το βορειότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου: του Ήλιου του Mεσονυχτίου, στο Sodankyla της Λαπωνίας.
Φιλμογραφία
Saimaa-ilmio (μαζί με τον Mika Kaurismaki, 1981), Rikos ja rangaistus (1983), Calamari Union (1985), Varjoja paratiisissa, Rocky VI (μικ. μήκ., 1986), Hamlet Goes Business (O Άμλετ κάνει μπίζνες, 1987), Ariel (Άριελ, 1988), Leningrad Cowboys Go America (Oι Λένινγκραντ κάου-μπόις πάνε Aμέρικα, 1989), The Match Factory Girl (H γυναίκα με τα σπίρτα, 1990), I Hired a Contract Killer (Προσέλαβα έναν επαγγελματία δολοφόνο, 1990), La vie de boheme (Mποέμικη ζωή, 1992), Total Balalaikka Show-Helsinki Concert (ντοκ., 1993), Pida huivista kii, Tatjana (Θα το φας το κεφάλι σου Tατιάνα, 1994), Leningrad Cowboys Meet Moses (1994), Drifting Clouds (Mακριά πετούν τα σύννεφα, 1996), Juha (1998)
|
|
|
H φωνή της καρδιάς της Φινλανδίας
Η καριέρα του Mikko Niskanen καλύπτει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην ιστορία του φινλανδικού κινηματογράφου. Είναι ο μόνος εκπρόσωπος από τους κινηματογραφιστές της γενιάς του '60 που συνέχισε να δουλεύει μέχρι και τη δεκαετία του '80. Από τα πρώτα του βήματα ωστόσο, ο καλλιτεχνικός του ρόλος θεωρείται "αναχρονιστικός". Την εποχή που ο φινλανδικός κινηματογράφος υποδέχεται τα νέα ρεύματα και τις νέες τάσεις, αστικοποιείται και πολιτικοποιείται, ο Niskanen επιλέγει να ασχοληθεί με παραδοσιακά θέματα, με μια ρεαλιστική αφήγηση. Aποσύρεται στην εξοχή και γίνεται η φωνή της καρδιάς της Φινλανδίας.
Τα δύο θεματικά μοτίβα που κυριαρχούν σχεδόν σε όλες τις ταινίες του, είναι η νεολαία και η επαρχία της Φινλανδίας. Το αίσθημα της ξεγνοιασιάς μέσα στη φύση αποτελεί μέρος της ζωής της αστικής και βιομηχανικής κοινωνίας της χώρας του. Σε αντίθεση με την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του χειμώνα στην πόλη, η φύση και το καλοκαίρι συμβολίζουν την επιστροφή στο χαμένο παράδεισο της παιδικής ηλικίας. Eμπεριέχει ωστόσο και ένα σημαντικό προβληματισμό: σ' αυτή την εποχή που ο ήλιος λάμπει και τα λουλούδια ανθίζουν, οι άνθρωποι ανοίγονται περισσότερο και γίνονται πιο ευαίσθητοι, με αποτέλεσμα να βγαίνουν στην επιφάνεια προβλήματα που έμεναν κρυμμένα.
Ο Mikko Niskanen γεννήθηκε και μεγάλωσε στην εξοχή και γνωρίζει πολύ καλά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο αγροτικός κόσμος, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της επαρχίας και την αστυφιλία κατά την μεταπολεμική περίοδο. Oι ρίζες του αποτελούν για τον ίδιο ένα είδος υπόβαθρου "απαραίτητο για κάθε καλλιτέχνη που θέλει να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο και για την αίσθηση της αξιοπιστίας που πρέπει να υπάρχει σε κάθε μορφή τέχνης". Aυτή είναι η αφετηρία του αριστουργήματός του Οκτώ θανάσιμες σφαίρες, που βασίζεται άλλωστε σε μια πραγματική ιστορία.
Στα απομνημονεύματά του ο ίδιος θυμάται: "Τα τραγικά γεγονότα στην Pihtiputaa λειτούργησαν σαν ένα ηλεκτρικό σοκ στη συνείδησή μου... Κατάλαβα αμέσως ότι οι σφαίρες αυτές αποτελούσαν τον επίλογο μιας σειράς γεγονότων, ότι πίσω τους έκρυβαν ένα σύμπλεγμα προβλημάτων και ότι αυτό ήταν ένα πεδίο που γνώριζα πολύ καλά. Συνειδητοποίησα ότι ήταν καθήκον μου να ολοκληρώσω αυτή τη δουλειά. Δεν ήταν κάτι που επέλεξα μόνος μου, εκείνο με επέλεξε".
Sakari Toiviainen
|
 |
|
 |
|