DER VERLORENE
(Ο χαμένος άνθρωπος)
Επιλεγμένη από την Ulrike Ottinger
Ulrike Ottinger
Σκηνοθέτης και σεναριογράφος, η Ottinger εργάστηκε ως φωτογράφος και ζωγράφος στο Παρίσι από το 1962 ως το 1968. Το 1969 ίδρυσε στην Kωνσταντία την γκαλερί "Galerie Press" καθώς και έναν εκδοτικό οίκο με το ίδιο όνομα. Παράλληλα, σε συνεργασία με την Κινηματογραφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Kωνσταντίας, ίδρυσε την κινηματογραφική λέσχη "Visuell". Από το 1973 μέχρι και σήμερα ζει στο Βερολίνο, όπου ασχολείται με το θέατρο, την παραγωγή ταινιών, τη συγγραφή βιβλίων και τα εικαστικά.

Φιλμογραφία
Laokoon & Sohne (1972), Berlinfieber (1973), Die Betorung der blauen Matrosen (1975), Madame X-eine absolute Herrscherin (1977), Bildnis einer Trinkerin (1979), Freak Orlando (1981), Dorian Gray im Spiegel der Boulevardpresse (1984), China-Die Kunste-der Alltag, eine Reisebeschreibung (1985), Superbia-der Stolz (1986), Usinimage (1987), Johanna d' Arc of Mongolia (1989), Countdown (1990), Taiga (1991), Exil Shangai (1997)
Η σιωπή, μια διαρκής και σίγουρη διευθέτηση.
"Η φράση αυτή συνοψίζει το βασικό θέμα της ταινίας και περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια την κατάσταση στη Γερμανία μετά το τέλος του πολέμου. Η συνένοχη σιωπή εκείνη την εποχή έγινε ένα κοινώς αποδεκτό ψέμα που έκανε τη ζωή των ανθρώπων πιο εύκολη. Η σιωπή ως πανάκεια κόντρα στην ενοχή και την ανασφάλεια, κόντρα στην αναγνώριση της αλήθειας…
O Lorre κατάφερε να αναλύσει αυτό το πολιτικό κλίμα με το Xαμένο άνθρωπο. H ταινία έμεινε μόνο δέκα μέρες στις γερμανικές αίθουσες και ήταν η αιτία που ο Lorre εγκατέλειψε οριστικά τη Γερμανία. Aπλά και μόνο διότι έλεγε αυτό που κανένας δεν ήθελε να ακούσει…
Η ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας αποδίδεται μέσα από τη μοίρα ενός ανθρώπου που στην αρχή υπήρξε θύμα και μετέπειτα θύτης, εν πλήρη γνώση του. Με τρόπο συναρπαστικό, ο Lorre μετέφερε τις δικές του εμπειρίες ως ηθοποιός και μετανάστης. Η ταινία μοιά-ζει να προφητεύει την ίδια του τη μοίρα, αφού ποτέ πια δεν θα μπορέσει να ξαναγυρίσει ταινία."
Ulrike Ottinger
Η ιστορία μιας "χαμένης" ταινίας
Το 1946 η καριέρα του Peter Lorre ως ηθοποιού στο Χόλιγουντ είχε πάρει την κατιούσα. Eκείνη την εποχή πολλοί φίλοι του επέστρεφαν στη Γερμανία και αποφάσισε να κάνει το ίδιο και αυτός. Η ιστορία ενός γιατρού που σκοτώνει το βοηθό του σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων για να εξιλεωθεί από τις ενοχές του, ήταν- η ευκαιρία που περίμενε για να περάσει πίσω από την κάμερα.
Η κακοδαιμονία της ταινίας φάνηκε από την αρχή. Τα γυρίσματα καθυστέρησαν ολόκληρες εβδομάδες, προέκυψαν οικονομικά προβλήματα και ο παραγωγός, ο Arnold Pressburger, πέθανε λίγο πριν από την ολοκλήρωση της ταινίας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κόπια εργασίας της ταινίας καταστράφηκε κατά την εμφάνισή της και ο Lorre αναγκάστηκε να την ξαναμοντάρει ο ίδιος από την αρχή. Παρά τις θετικές κριτικές όταν πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ο Xαμένος Άνθρωπος "χάθηκε" από τις αίθουσες δύο εβδομάδες μετά την πρεμιέρα του.
Η ανάλυση της ενοχής της ναζιστικής Γερμανίας και η σκοτεινή και νεωτερίζουσα σκηνοθεσία δεν κατάφεραν να βρουν απήχηση στο κοινό. Σε μια εποχή που οι Γερμανοί προτιμούσαν να ξεχάσουν, να απωθήσουν το παρελθόν τους, ο Lorre το παρουσίαζε μπροστά στα μάτια τους μ' έναν ασυμβίβαστο, σκληρό και ίσως υπερβολικά ρεαλιστικό τρόπο.
Μετά την αποτυχία του Χαμένου Aνθρώπου, ο Lorre επέστρεψε στο Χόλιγουντ απογοητευμένος. Η ταινία θεωρείται σήμερα από τους ιστορικούς μια απο τις πιο σημαδιακές δημιουργίες του δυτικογερμανικού κινηματογράφου των μεταπολεμικών χρόνων.