PLΑCIDO
Επιλεγμένη από τον Fernando Trueba
Fernando Trueba
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1955 και σπούδασε φωτογραφία στη σχολή ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Complutense. Ασχολήθηκε με την κριτική κινηματογράφου και υπήρξε ιδρυτής του περιοδικού "Casablanca". Το 1980 σκηνοθέτησε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, την Opera Prima, η οποία μέσα από τη μεγάλη επιτυχία της στάθηκε καταλύτης για την πορεία της κινηματογραφικής βιομηχανίας της Ισπανίας. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ιδιοκτήτης εταιρίας παραγωγής, ο Trueba ειδικεύεται στο είδος της ειρωνικής κωμωδίας, με ταινίες όπως το El aoo de las luces (1986), το El sueoo del mono loco (1989) και το βραβευμένο με Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας Belle Epoque (1992).

Φιλμογραφία
Opera prima (1980), Mientras el cuerpo aguante (1982), Sal gorda (1984), Se infiel y no mires con quien (1985), El ano de las luces (1986), El sueno del mono loco (Tο όνειρο του τρελού πιθήκου, 1989), Belle Epoque (1992), Two Much (1993), Lumiere y compania (1996), La nina de tus ojos (1998)
Παίζοντας ανάμεσα στο παράλογο και το κωμικό
"Ο σκηνοθέτης του Bienvenido Mister Marshall και του Esa pareja feliz, Luis Garc£a Berlanga, και ο σεναριογράφος του El pisito και του El cochecito, Rafael Azcona, ήταν γραφτό κάποτε να συναντηθούν. Η ταινία Pl‘cido αποτέλεσε για αυτούς -όπως λέγεται στην Καζαμπλάνκα- την "αρχή μιας υπέροχης φιλίας". Μέσα από μεγαλοπρεπή πλάνα και με μια πληθώρα χαρακτήρων που μιλούν όλοι μαζί σε όμορφα ενορχηστρωμένους διαλόγους, η ταινία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα μεγάλα αριστουργήματα του κινηματογράφου. Μιλώντας ανάλαφρα για τις ανθρώπινες αδυναμίες, διακωμωδώντας τη φτώχεια και καταγράφοντας μια ολόκληρη εποχή, εξυψώνεται σε ένα έργο παγκόσμιου κύρους, του επιπέδου του Κανόνα του παιχνιδιού του Renoir και του Να ζει κανείς ή να μην ζει του Lubitsch.
Μέσα από αυτό το πρίσμα του χιούμορ, οι Azcona και Berlanga παρατηρούν τους ανθρώπους με συμπόνια και ρεαλισμό. Παίζοντας ανάμεσα στο παράλογο και το κωμικό, η ταινία αποτελεί μια κωμωδία για την Ισπανία του 20ου αιώνα. Ταγμένο με το μέρος των αδυνάτων, το Pl‘cido μας συμφιλιώνει με την ανθρώπινη φυλή μέσα από την αδυναμία και τη φτώχεια. Η ταινία του Berlanga μου αρέσει γιατί την έχω συνδέσει στην καρδιά μου με εικόνες της παιδικής μου ηλικίας, σαν ένα είδος ντοκιμαντέρ για ένα παρελθόν που τα χρόνια μοιάζουν να φέρνουν πιο κοντά παρά να απομακρύνουν."
Fernando Trueba
Mαύρο και καυστικό χιούμορ
Ο ισπανικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1960 είχε ένα γερό ξεκίνημα μετά από δύο δεκαετίες όπου το ιστορικό, το θρησκευτικό και το φολκλορικό στοιχείο προστατεύονταν και προωθούνταν από το κράτος. Αυτή η τάση άρχισε να απαξιώνεται με την εμφάνιση ενός διαφορετικού είδους κινηματογράφου. Σημαντική ήταν η επιρροή ταινιών που ήταν συνδεδεμένες με το κίνημα του νεορεαλισμού (Surcos του Nieves Conde), του κοινωνικού ρεαλισμού (Calle Mayor του J. A. Bardem) και ενός λαϊκού κινηματογράφου με κριτική διάθεση (Bien-ve-nido Mister Marshall, του Luis Garc£a Ber-langa), καθώς επίσης και των πρώτων ταινιών του Marco Ferreri και του Carlos Saura. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε την επίδραση που είχαν τα νέα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά ρεύματα (Free Cinema, Nouvelle Vague, Nuovo Cinema Ιtaliano) και προπάντων η επιστροφή του Luis Buouel με τη Βιριδιάνα.
Η ταινία βγήκε σε μια κρίσιμη στιγμή για τα κινηματογραφικά πράγματα της Ισπανίας. Το σχέδιο του Pl‘cido ήταν παλιό και άλλαζε συνεχώς, μέχρι που το σενάριό του πήρε την τελική του μορφή από τους Rafael Azcona, Jose Luis Colina, Jose Luis Font και τον ίδιο τον Berlanga. Μια μουσική κομεντί που αναπτύσσει το θέμα της ψευτοφιλανθρωπίας -της αλληλεγγύης, όπως θα λέγαμε σήμερα- μέσα από τα μάτια ενός εργάτη που υπηρετεί τους εμπαιγμούς και την υποκρισία μιας κοινωνικής ομάδας, αντιπροσωπευτικής της μέσης και ανώτερης τάξης της χώρας. Στην εποχή της, το μαύρο και καυστικό της χιούμορ καθώς και το απότομο τέλος της προκάλεσαν ένα άνευ προηγουμένου σοκ στο μέσο θεατή. Η ταινία αποτελεί την πιο αντιπροσωπευτική, προσωπική και καταξιωμένη δουλειά του Luis Garc£a Berlanga και μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία του ισπανικού και ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Alberto Sanchez