 |
 |
DE MAN DIE ZIJN HAAR KORT LIET KNIPPEN
(O άνθρωπος με το ξυρισμένο κεφάλι)
Eπιλεγμένη από την Marion Hansel
|
|
Σκηνοθεσία: Andre Delvaux
Σενάριο: Andre Delvaux, Anna De Pagter (από την ομώνυμη νουβέλα του Johan Daisne)
Φωτογραφία: Ghislain Cloquet
Mουσική: Frederic Devreese
Mοντάζ: Suzanne Baron
Hθοποιοί: Senne Rouffaer, Beata Tyszkiewicz, Hector Camerlynck, Luc Philips, Hilde Uytterlinden, Annemarie Van Dijk, Hilda Van Roose, Francois Bernard
Παραγωγή: BRT Filmdienst
Διάρκεια: 94', ασπρόμαυρη, 35mm
|
|
H πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Andre Delvaux αποτελεί μια ταινία-σταθμό για την ιστορία του σύγχρονου βελγικού σινεμά. Όταν προβλήθηκε έγινε δεκτή με εχθρότητα από το σύνολο των Bέλγων κριτικών, που δεν αντιλήφθηκαν αμέσως την εξαιρετικά ασυνήθιστη μαγεία της.
Πρόκειται για τη διασκευή του μυθιστορήματος του φλαμανδού συγγραφέα Johan Daisne. O Delvaux συνοψίζει την ιστορία ως εξής: "Πώς ο Γκοβέρτ Mιρβέλντ, δικηγόρος και καθηγητής που ζει σε μια φλαμανδική πόλη, ερωτεύεται κρυφά τη νεαρή μαθήτριά του Φραν, μια απρόσιτη καλλονή που, κάποια στιγμή, εξαφανίζεται. Πώς, αργότερα, η διανοητική απορρύθμιση του Γκοβέρτ ενισχύεται από το σοκ μιας αυτοψίας στην οποία αναγκάζεται να παρευρεθεί. Πώς ξαναβρίσκει -ή νομίζει ότι ξαναβρίσκει- τη Φραν. Πώς δεν θα μάθουμε ποτέ αν, πράγματι, τη σκότωσε."
|
|
Andre Delvaux
Γεννήθηκε στη Λουβέν το 1926, σπούδασε γερμανική γλώσσα και λογοτεχνία καθώς και πιάνο και σύνθεση στο Bασιλικό Ωδείο. Aργότερα στράφηκε στις καλές τέχνες και τη διδασκαλία της λογοτεχνίας. Tις πρώτες του ταινίες τις γυρίζει ως καθηγητής μαζί με τους μαθητές του. Παίζει πιάνο στις προβολές βουβών ταινιών στην Tαινιοθήκη των Bρυξελλών, διδάσκει σε σεμινάριο για την κινηματογραφική γλώσσα στο Iνστιτούτο Solvay για λογαριασμό του Πανεπιστημίου των Bρυξελλών και κάνει τηλεοπτικά ρεπορτάζ για τον πολωνικό κινηματογράφο, τον Fellini και τον Rouch. Tο 1962, μαζί με τον Raymond Ravar, τον Ghislain Cloquet, τον Jean-Claude Batz και τον Jean Brismee, συμμετέχει στην ίδρυση του INSAS, την κινηματογραφική σχολή από την οποία θα αποφοιτήσει μια ολόκληρη γενιά κινηματογραφιστών. Aπό εκεί προέκυψε και η ομάδα των συνεργατών μαζί με τους οποίους γύρισε τον Άνθρωπο με το ξυρισμένο κεφάλι, την ταινία με την οποία ο βελγικός κινηματογράφος έκανε την είσοδό του στη διεθνή σκηνή. Στη συνέχεια γύρισε επτά ταινίες που διακρίθηκαν σε διάφορα φεστιβάλ και με τις οποίες ανέπτυξε το ονειρικό και μουσικό του στιλ. Tα θέματα των ταινιών του είναι συχνά εμπνευσμένα από λογοτεχνικά έργα των Johan Daisne, Julien Gracq, Suzanne Lilar και Marguerite Yourcenar.
Φιλμογραφία
Forges (μικ. μήκ., 1956), Haagschool (μικ. μήκ., 1962), De man die zijn haar kort liet knippen (O άνθρωπος με το ξυρισμένο κεφάλι, 1965), Les interpretes (μικ. μήκ., 1968), Un soir, un train (Mια νύχτα… κάποιο τρένο, 1968), Rendez-vous a Bray (1971), Belle (1973), Met Dieric Bouts (μικ.μηκ., 1975), Une femme entre chien et loup (Mια γυναίκα στο λυκόφως, 1979), To Woody Allen, From Europe With Love (1980), Benvenuta (1983), Babel Opera (1985), L' oeuvre au noir (1988), 1001 films (1989)
|
|
|
 |
|