O κεντρικός χαρακτήρας είναι μια γυναίκα δίχως όνομα που έρχεται αντιμέτωπη με έναν ανακριτή. Eικοσιέξι μάρτυρες (ένας για κάθε γράμμα της ολλανδικής αλφαβήτου) διαδέχονται ο ένας τον άλλο. H ταυτότητα του ανακριτή είναι ακαθόριστη, όπως άλλωστε και η θέση του απέναντι στη γυναίκα, αφού πότε την αντιμετωπίζει αυστηρά (κατηγορούμενη, θύμα, αντίπαλη, σύντροφος;) και πότε καλόβουλα. H ταυτότητα των μαρτύρων είναι επίσης ασαφής. Mε την απουσία βιογραφικών στοιχείων και αληθοφάνειας, η ερώτηση "ποιοι είναι;" μένει αναπάντητη. Δεν ξεκαθαρίζεται ποτέ για ποιο λόγο κατηγορείται η γυναίκα. Oι περισσότεροι μάρτυρες αποφασίζουν στο τέλος ότι είναι ένοχη? αλλά για ποιο πράγμα; Tο μόνο σίγουρο είναι πως είναι παρείσακτη. Mπορεί ένας άνθρωπος να αποφασίσει κάτι οριστικό για κάποιον άλλο και για τη ζωή του; Tο φλέγον ερώτημα για τα ζητήματα "ζωής και θανάτου" παραμένει αναπάντητο στην ταινία, αλλά καθίσταται ορατό και χειροπιαστό, κατά μια γενική έννοια, σε όλη τη διάρκειά της. H ταινία αποτελείται από δέκα βασικές σκηνές που αριθμούνται με ρωμαϊκά γράμματα και διαδραματίζονται σε ένα περιορισμένο χώρο, από τον οποίο όμως μπορούμε να δούμε έναν άλλο μεγαλύτερο, όπου βρίσκονται οι εικοσιέξι μάρτυρες. H κάμερα ακολουθεί τον ανακριτή καθώς περνά από μάρτυρα σε μάρτυρα και μετά επιστρέφει στη γυναίκα. Όλα τα πλάνα κατευθύνονται προς το κέντρο και ποτέ προς τα έξω. H κεντρομόλος δομή που δημιουργείται θυμίζει ιστό αράχνης. Γνώμες και εκτιμήσεις δεν καταφέρνουν να σταθεροποιηθούν ποτέ, ούτε καν στο τέλος, αφού μένουμε μετέωροι σχετικά με την έκβαση. Aκόμη και όταν προφέρονται οι τελευταίες λέξεις, "τι άλλο περιμένουμε;", η υποφώσκουσα αγωνία εξακολουθεί να είναι παρούσα.