Τιμημένη με το βραβείο ερμηνείας για τη Δασκάλα του πιάνου στο περσινό Φεστιβάλ Καννών, η Isabelle Huppert έχει αποσπάσει άλλα δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Bενετίας (το 1988 για την Yπόθεση γυναικών, και το 1995 για την Tελετή) και πολλές άλλες διακρίσεις σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Δεν πρόκειται μόνο για την πιο σημαντική ηθοποιό του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου, αλλά ίσως και για την κορυφαία παρουσία στον ευρωπαϊκό χώρο. Από το 1971 που πρωτοεμφανίζεται με ένα μικρό ρολάκο στο Faustine ou le bel ete (Οι πειρασμοί μιας 16χρονης) της Nina Companeez, μέχρι και σήμερα που μόλις τελείωσε τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Michael Haneke Η ώρα των λύκων, η καριέρα της φανερώνει μια ισχυρή προσωπικότητα που δεν φοβάται τις προκλήσεις, πριμοδοτώντας ταυτόχρονα μια ιδιαίτερη σχέση με κάποιους δημιουργούς, όπως είναι ο Bertrand Tavernier (Ο ανακριτής και ο δολοφόνος), ο Jean-Luc Godard (Ο σώζων εαυτόν σωθήτω), ο Benoit Jacquot (Η σχολή της σάρκας) και κυρίως ο Claude Chabrol, με τον οποίο θα συνεργαστεί σε 6 ταινίες (Υπόθεση γυναικών, Η τελετή κ.ά.). Η δύναμη της Isabelle Huppert βρίσκεται στο γεγονός ότι δίνεται εξ ολοκλήρου στους ρόλους της, κρατώντας ταυτόχρονα μια φαινομενικά ψυχρή απόσταση από αυτούς, κάτι που κάνει μαγευτικά αινιγματικό το παίξιμό της. Υπάρχει ένα μυστήριο πίσω από αυτό το πρόσωπο, για το οποίο ο Bertrand Tavernier λέει ότι "έχει μια στρογγυλάδα που θυμίζει Renoir, μια πλευρά υπέροχα παιδική, μια εσωτερικότητα που τη διαπερνούν εκλάμψεις ξέφρενου γέλιου". Κάτι που της επέτρεψε να είναι εξίσου πειστική ως χαζή έφηβη στο Les valseuses (Ο χορός των διεφθαρμένων) του Bertrand Blier, την ταινία που την ανέδειξε, αλλά και ως ευαίσθητη 18χρονη που δεν είναι ακόμα ώριμη να επιβιώσει από την σκληρότητα των συναισθημάτων ενός ανδροκρατούμενου κόσμου (Η δαντελοπλέκτρα του Claude Goretta, η ταινία που θα την καθιερώσει διεθνώς). Στη συνέχεια η κινηματογραφική της persona θα ταυτιστεί με γυναίκες που, όπως η πέστροφα, πάνε αντίθετα στο ρεύμα, είτε για να τσακιστούν επειδή ξεπέρασαν τα όρια (Υπόθεση γυναικών, Μαντάμ Μποβαρί) είτε για να θριαμβέψουν έναντι των ανδρών και της κοινωνίας, ενίοτε με μια μικρή δόση διαστροφής (Η πέστροφα) ή κυνικής αφέλειας (Η τελετή). Ενσάρκωσε συχνά ένα ρομαντικό πρότυπο (Οι αδελφές Μπροντέ του Andre Techine, Η κυρία με τις καμέλιες του Mauro Bolognini, Τα φτερά της περιστέρας του Benoit Jacquot, Εκλεκτικές συγγένειες των αδελφών Taviani), αλλά και τη σύγχρονη χωρίς ταμπού μοντέρνα γυναίκα (Η σχολή της σάρκας του Benoit Jacquot) και είχε μια διακριτική παρουσία στην κωμωδία (Η γυναίκα του κολλητού μου του Bertrand Blier). Aν και είχε συχνά προτάσεις στο εξωτερικό, επέλεξε να συνεργαστεί με πολύ συγκεκριμένους δημιουργούς όπως ο Michael Cimino (Η πύλη της Δύσης), η Marta Meszaros (Οι κληρονόμοι), o Curtis Hanson (Παράθυρο στην κρεβατοκάμαρα), ο Andrzej Wajda (Οι δαιμονισμένοι), ο Hal Hartley (Amateur), o Werner Schroeter (Malina) κ.α. Η Isabelle Huppert παρουσίασε τα τελευταία χρόνια και μια έντονη θεατρική δραστηριότητα, ανεβάζοντας δύσκολα θεατρικά έργα με ηρωίδες που επίσης τις διακρίνει μια ξεχωριστή στάση, όπως η Μήδεια (Ευριπίδης), η Μαρία Στιούαρτ (Schiller) ή η Ζαν ντ' Αρκ (Η Ιωάννα στην πυρά του Claudel).