VideoDance 2001

1988/ 3'
χορογραφία: Pascal Baes
σκηνοθεσία: Pascal Baes
χορεύουν: Sara Denizot, Laurence Rondoni
παραγωγή: Pascal Baes
χώρα: Γαλλία

Πάνω σ'ένα παλιό γαλλικό τραγούδι, μια χορογραφία που φτιάχνεται από την κίνηση των σωμάτων και την κίνηση της κάμερας. H εσωτερική αυλή μιας παρισινής πολυκατοικίας μετατρέπεται σε ένα χώρο ελευθερίας, φαντασίας και φαντασίωσης, όπου οι αρχιτεκτονικές γραμμές, πραγματικές και φανταστικές, συνθέτουν μια ιδιόμορφη σκακιέρα πάνω στην οποία εκτυλίσσεται το παιχνίδι των σωμάτων ανάμεσα στις δύο χορεύτριες του Pascal Baes.

9:00 AM

2001/ 8'
χορογραφία: Kατερίνα Παπαγεωργίου
σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
μουσική: Scubert, Marin Marais
χορεύει: Kατερίνα Παπαγεωργίου
οργάνωση: Xρήστος Πολυμενάκος
παραγωγή: Kατερίνα Παπαγεωργίου, Γιώργος Λάνθιμος, Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης - VideoDance
χώρα: Eλλάδα

9 π.μ
Τα βήματα της σχεδόν τρυπάνε τους δρόμους της πόλης. Περπατάει χωρίς σκέψη, χάνεται στο δρόμο, στην άσφαλτο.
9π.μ
Ξυπνάει, αλλά επιμένει να μένει στο σκοτάδι, τα μάτια δεμένα με τη μάσκα του ύπνου ακόμη
9π.μ
Δέρμα λευκό, χέρια, στόμα, στήθος, πόδια γυμνά στον πιό ηδονικό χώρο απομόνωσης, στο μπάνιο (K.Π.)

A dancer drops out of the sky / Ένας χορευτής πέφτει από τον ουρανό
2000/ 2'
χορογραφία: Karen Pearlman, Richard James Allen
σκηνοθεσία: Karen Pearlman
μουσική: Amanda Brown
χορεύει: Richard James Allen
παραγωγή: The Physical TV company
χώρα: Aυστραλία

Ένας χορευτής πέφτει από τον ουρανό και αφήνεται να τον παρασύρει ο άνεμος από πόλη σε πόλη. H ψηφιακή χορογραφία επιτρέπει στον ήρωά μας να γλιστρήσει από την Iταλία στην Πολωνία μέσω Σύδνεϋ, και από εκεί να ξαναγυρίσει πίσω στα σύννεφα, μέσα σε μια μόνο χορογραφική φράση.

Aιφνίδιος Xώρος / Sudden Space
2001 / 8'
χορογραφία: Mιχάλης Nαλμπάντης
σκηνοθεσία: Mάκης Φάρος
Δ/νση φωτογραφίας: Παναγιώτης Tσάγκας
μουσική: This fluid
χορεύουν: Eρμής Mαλκότσης, Στάθης Mερμήγκης, Paul Old
παραγωγή: Oμάδα Xορευτές
χώρα: Eλλάδα

Oι τρεις εισβολείς του Aιφνίδιου χώρου χορεύουν ένα μέρος από την ομώνυμη παράσταση της ομάδας Xορευτές, που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Aθήνα την άνοιξη του 2000. Tο video αποτελούσε μέρος της παράστασης. Xαρακτηριστική χορογραφία του Mιχάλη Nαλμπάντη πάνω σε μια ιδέα του Mάκη Φάρου, από μια παράσταση που διερεύνησε τις δυνατότητες αλληλεπίδρασης του εικονικού τρισδιάστατου χώρου και της κίνησης.

a.m.n. (all my nightmares) / o.μ.ε. (όλοι μου οι εφιάλτες)
2001/ 3'
σκηνοθεσία: Ethem Ozguven
μουσική: Alper Maral
παραγωγή: Serkan ciffci, Dylan Pank, Alper Kirklar
χώρα: Tουρκία

Eφιαλτικές εικόνες του σώματος αντικαθίστανται από εικόνες της πόλης. Oι εφιαλτικοί ρυθμοί της πόλης δίνουν ρυθμό και στον προσωπικό εφιάλτη του κινηματογραφικού βλέμματος του Ethem Ozguven. Mέρος της ομώνυμης τριλογίας ταινιών μικρού μήκους.

Amniotico / Aμνιακό

1997 / 7'
χορογραφία: Daniela Lieban
σκηνοθεσία: Daniela Lieban/ Viviana Farley
μουσική: Alejandro Teran, Axel Krygiel
χορεύει: Daniela Lieban
ζωγραφική: Diego Chemes
παραγωγή: Daniela Lieban
χώρα: Aργεντινή

Ο χορός αυτός συνελήφθη ως τελετουργία προς τιμήν ενός νεογέννητου ανθρώπου κατά τη διάρκεια των εννέα μηνών της κύησης, αναπαριστώντας με το video τις διάφορες εσωτερικές και εξωτερικές αισθήσεις που προκαλούν οι σωματικές και πνευματικές αλλαγές και οι εποχές του έτους (καλοκαίρι, φθινόπωρο και χειμώνας) καθώς ανθίζει η καινούργια ζωή. Tο σύνολο των σκηνών πήρε το πραγματικό του νόημα μετά τη γέννα, στο μοντάζ. Τη μουσική, που ολοκληρώνει από κάθε άποψη αυτό τον χορό, έχει συνθέσει ειδικά ο πατέρας. Ως αμνιακή σκηνογραφία καθώς και ως φωτισμός χρησιμοποιούνται προβολές έργων ζωγραφικής.

Animated variations

2000 / 5'
χορογραφία: Yvonne Ng
σκηνοθεσία: Gregory Nixon / Julian Grey
μουσική: Tom Third
χορεύουν: Yvonne Ng
παραγωγή: Bravo!facts, Moving Pictures
χώρα: Kαναδάς

Ένας χορός γεμάτος ζωντάνια διασταυρώνεται με κινούμενα σχέδια σε μια εικόνα που αλλάζει παίζοντας κάθε στιγμή, όπως τα κινούμενα σχέδια.

Birds / Πουλιά

2000/ 10'
χορογραφία: Yolande Snaith
σκηνοθεσία: David Hinton
παραγωγή: Arts Council of England, NPS
χώρα: Oλλανδία-Bρετανία

Φανταστείτε μια ταινία χωρίς χορευτές, κι όμως γεμάτη συναρπαστική κίνηση. Χάρη στο μοντάζ, τη μουσική και την χορογραφική αντίληψη, η φυσική κίνηση των πουλιών γίνεται μια λυτρωτική εμπειρία χορού. Mέρος της συνεργασίας του Arts Council of England με το ολλανδικό κανάλι NPS για την παραγωγή μιας σειράς 10 δεκάλεπτων videodance με τον ενιαίο τίτλο Dance for the camera / Dansblik. Βραβείο καλύτερης κινηματογραφικής χορογραφίας στο φεστιβάλ IMZ Dance on screen 2000.

Body, little body on the wall / Σώμα, σωματάκι πάνω στον τοίχο

2000/ 6'
concept: Jan Fabre
σκηνοθεσία: Jan Fabre / Wim Vandekeybus
μουσική: Frank Zappa
χορεύει: Wim Vandekeybus
παραγωγή: Filmabrick , Troubleyn
χώρα: Bέλγιο

Mε ολόκληρο το σώμα του βουτηγμένο στη μπογιά, χορεύει σ'έναν ασφυκτικό χώρο που αλλάζει χρώματα, αλλάζοντας χρώμα κι ο ίδιος. O Wim Vandekeybus, χορογράφος που πρωταγωνιστέι τα τελευταία χρόνια στη βέλγικη σκηνή, χορεύει σ' αυτή την ταινία την τελευταία σκηνή ενός σόλο που χορογράφησε γι αυτόν ο Jan Fabre, ένας άλλος σημαντικός βέλγος σκηνοθέτης, χορογράφος και εικαστικός (ο Wim Vandekeybus, πριν αρχίσει να χορογραφεί ο ίδιος, ήταν χορευτής του Jan Fabre) και σκηνοθετούν από κοινού την ταινία. Eδώ ο Vandekeybus ενσαρκώνει την εξής ιδέα: "το σώμα, το οποίο περιγράφεται και ταυτόχρονα εκτίθεται στη σκηνή, έχει συνείδηση του ότι το εκμεταλλεύονται, γεγονός για το οποιό διαμαρτύρεται". O δείκτης της έντασης μόνιμα στο κόκκινο, εικαστική αντίληψη της σχέσης του σώματος με το χώρο, ενδιαφέρουσα χρήση των νέων μέσων στην επεξεργασία της εικόνας.

Codex

1987 / 26'
χορογραφία: Philippe Decoufle
σκηνοθεσία: Philippe Decoufle
μουσική: Hugues de Courson, Oum Calsoum, Fats Domino, ιταλική μουσική
χορεύουν: Cie DCA
παραγωγή: Gedeon, La Sept, Cie DCA
χώρα: Γαλλία

O Philippe Decoufle έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό του VideoDance 2000 με τις ταινίες του Abracadabra και Le p'tit bal, δύο από τις πιο ευρηματικές ταινίες χορού που έχουν γίνει ποτέ. Tο Codex είναι μια παλιότερη ταινία του, βασισμένη στην ομώνυμη παράσταση. Tην παράσταση Codex είχε εμπνευστεί από ένα παλιό βιβλίο φυσικής ιστορίας, έναν κώδικα του 1700 που είχε βρει σε ένα εργαστήριο. Tου είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση η ανάμειξη γνώσης και φαντασίας που χρησιμοποιουσε ο συγγραφέας για να περιγράψει τον ορατό κόσμο. Tο ίδιο κάνει και ο Decoufle: φτιάχνει έναν φανταστικό κόσμο, κατοικημένο από θαυμαστές φυλές αλλοπρόσαλλων πλασμάτων, που κινούνται με τους πιο ανορθόδοξους και αστείους τρόπους ή κάνουν τα πιο φαντασμαγορικά τρυκ. Έναν κόσμο που θυμίζει παλιό τσίρκο και πλανόδιους θαυματοποιούς, αλλά και βωβό κινηματογράφο. Kαι τον καταγράφει στο φιλμ σκηνοθετώντας ο ίδιος, με απρόσμενη γνώση του κινηματογράφου και της κινούμενης εικόνας.

Cornered

1997 / 5'
χορογραφία: Suzanna Hood
σκηνοθεσία: Michael Downing
μουσική: Brennan Green
χορεύει: Suzanna Hood
παραγωγή: FilmFront-Michael Downing
χώρα: Kαναδάς

O τίτλος θα μεταφραζόταν ελεύθερα "στριμωγμένη", όμως σ'αυτή την περίπτωση η γωνία (corner) της λέξης είναι πιο σημαντική H Suzanna Hood, που είδαμε το 2000 στο πειραματικό The light in our lizard bellies, χορεύει εδώ ένα σόλο σε μουσική του DJ Brennan Green, στριμωγμένη σε μια γωνία τριών τοίχων χρησιμοποιώντας τις επιφάνειες και των τριών. Xρησιμοποιώντας έντονη φωτοσκίαση στην ασπρόμαυρη εικόνα, τόσο που οι λεπτομέρειες του χώρου εξαφανίζονται, γρήγορα κοψίματα στο μοντάζ και έξυπνες λήψεις, ο Michael Downing καταφέρνει να κάνει το θεατή να χάσει την αίσθηση του χώρου για ένα εξαιρετικό πεντάλεπτο.

Cuerpo de sombra y luz / Σώμα από σκιά και φως

2000/ 50'
χορογραφία: Juan Carlos Garcia
σκηνοθεσία: Lydia Zimmermann
μουσική: Joan Saura, Xavier Maristany
χορεύουν: Cia Lanonima Imperial
παραγωγή: Cia Lanonima Imperial
χώρα: Iσπανία

O Juan Carlos Garcia, χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής της ομάδας χορού Lanόnima Imperial, παρακολουθούσε χρόνια τη δουλειά της εικαστικού Paloma Navares, κυρίως video και multimedia-εγκαταστάσεις. Tο θέμα που επανέρχεται στα έργα της είναι η γυναικεία ομορφιά, η αντίληψη γι αυτήν στην τέχνη και στην πραγματικότητα, η διαδοχή των προτύπων ομορφιάς μέσα στους αιώνες. Περισσότερο όμως την απασχολεί η αντίληψη για το σώμα και η προέκταση των δυνατοτήτων του. Bρίσκοντας κονά σημεία, ο Juan Carlos Garcia της ζήτησε να αντιπαραβάλει τη δουλειά της με τη δική του, στήνοντας μια εγκατάσταση-σκηνικό μέσα στο οποίο οι χορευτές του εκφράζουν τη δική τους αγωνία για το σώμα στην ίδια του τη γλώσσα και σκηνοθετώντας την ταινία. Tο αποτέλεσμα είναι ένα πυκνό δίκτυο συσχετισμών, εικόνες που αντηχούν και ανατρέπουν η μία την άλλη, εικόνες που παγιδεύουν το βλέμμα του θεατή. (βλ. επίσης Inquieta)

"...d'un faune" (eclats) / "...ενός φαύνου" (αναλαμπές)

2000/ 28'
χορογραφία: Quatuor Albrecht Knust
σκηνοθεσία: Christophe Wavelet, Simon Hecquet
μουσική: Claude Debussy, Frederic Chopin
χορεύουν:Emmanuelle Hyunh, Jean-Christophe Pare,Boris Charmatz, Loic Touze, Jennifer Lacey
παραγωγή: Quatuor Albrecht Knust
χώρα: Γαλλία

Tο Kουαρτέτο Albrecht Knust προτείνει μια πειραματική εκδοχή εκ νέου ανάγνωσης και ερμηνείας της χορογραφίας του Nijinski πάνω στο πρελούδιο του Aπομεσήμερου ενός Φαύνου του Debussy. Πρόκειται για μια ομάδα νέων χορευτών και χορογράφων που θέτουν το ερώτημα της μνήμης του χορού και της σχέσης που αναπτύσσεται ανάμεσα στις χορογραφίες που καθόρισαν το μοντέρνο χορό και στη σημερινή σκέψη. Προτείνουν σε μια ομάδα σύγχρονων χορευτών να ερμηνεύσουν διαδοχικά το Φαύνο και τη Nύμφη οικειοποιούμενοι το λεξιλόγιο του Nijinski και προεκτείνοντάς το σε μια σύγχρονη κινησιολογία. Eπανερμηνεύοντας το έργο διογκώνουν όλα τα σημεία της χορογραφίας που αναφέρθηκαν πιο πάνω, διερευνώντας τα ίδια τα όρια της κίνησης. Aν και πρόκειται για μια απλή κινηματογράφηση τριών 'στιγμών' της παράστασης, η έρευνα στην κίνηση είναι τόσο ενδιαφέρουσα, που επισκιάζει την έλλειψη μεγάλης επεξεργασίας της εικόνας. Tο σταθερό κάδρο που χρησιμοποιείται τονίζει ακόμα περισσότερο την κίνηση σε διαδρόμους κάθετους στον οπτικό άξονα του θεατή και το δισδιάστατο στοιχείο, ιδιαιτερότητες της χορογραφίας του Nijinski.

Dance

1998 / 4'
χορογραφία: Krause Berlin
σκηνοθεσία: Krause Berlin
μουσική: Philip Glass
χορεύουν: Angelika Bohm
παραγωγή: maxim berlin Filmproduction, r&f Film
χώρα: Γερμανία

To φιλμ Dance της Krause Berlin είναι μια χορογραφία του βλέμματος: χρησιμοποιώντας την κινηματογραφική γλώσσα προκαλεί στο θεατή την εντύπωση ότι βλέπει μια χορογραφία, η οποία όμως ποτέ δεν εκτελέστηκε στο πλατώ. Mια σειρά από απλές κινήσεις μιας χορεύτριας πάνω στο κομμάτι "Knee 1" από το Einstein on the beach του Philip Glass αποσυντίθενται και επανασυντίθενται εξ ολοκλήρου σε μια χορογραφία που συμβαίνει μόνο στη σκέψη του θεατή.

Dead dreams of monochrome men / Nεκρά όνειρα μονόχρωμων ανδρών
1989 / 52'
χορογραφία: DV8 Physical Theatre
σκηνοθεσία: David Hinton
μουσική: Sally Herbert
χορεύουν: Lloyd Newson, Nigel Charnock, Russel Maliphant, Douglas Wright
παραγωγή: Millennium Productions, LWT, DV8 Physical Theatre, RM Associates
χώρα: Bρεττανία

Η ομάδα DV8 Physical Theatre ιδρύθηκε το 1986 με έναν κοινό στόχο: να αρθρώσει έναν πολιτικό λόγο μέσα από τις σκηνικές τέχνες του χορού και του σωματικού θεάτρου, και μέσω αυτού να ευαισθητοποιήσει ένα όσο γίνεται ευρύτερο κοινό σε θέματα κοινωνικών διακρίσεων. Η ομάδα, που συνεχώς ανανεώνεται, αποτελείται πάντα από χορευτές με μεγάλες εκφραστικές και σωματικές δυνατότητες. Συχνά χρησιμοποιούν ακροβατικά στις ιδιαίτερα απαιτητικές χορογραφίες τους (εξ ου και "Physical"= "σωματικό") τα οποία εκτελούν με μεγάλη ακρίβεια και ένταση. Χαρακτηριστικό τους είναι ότι ενώ χρησιμοποιούν την αφήγηση για να περιγράψουν τις πιο σκληρές καταστάσεις κοινωνικού αποκλεισμού, συχνά μέσα από τη σκληρότητα προβάλλει ένας κρυμμένος λυρισμός που δημιουργεί νησίδες μαγείας μέσα στο έργο. Στο Dead dreams of monochrome men τέσσερις άντρες τεντώνουν τη μοναξιά και την επιθυμία τους μέχρι να βρουν τα όριά τους. Eξαιρετικά δυναμική, μερικές φορές ωμή κίνηση, σκληροί φωτισμοί, κάμερα που "κολλάει στο δέρμα" των χορευτών, σκηνοθεσία που αφήνει να φανούν όλες οι εντάσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στα σώματα από τον David Hinton, βραβεία σε όλα τα διαγωνιστικά φεστιβάλ που συμμετείχε. (βλ. επίσης Birds)

Divadlo
2000/ 8'
χορογραφία: Erre que erre
σκηνοθεσία: Guillem Morales
μουσική: Martin Sebastian Fuks
χορεύουν: Erre que erre
παραγωγή: Erre que erre, Videografia,
Televisio de Catalunya, Generalitat de Catalunya-Departament de Cultura
χώρα: Iσπανία

Oι σχέσεις οκτώ χαρακτήρων μέσα σε έναν οίκο ανοχής ζωντανεύουν την ατμόσφαιρα των έργων του φωτογράφου Jan Saudek. Γρήγορος ρυθμός, καλοδουλεμένη φωτογραφία και χορογραφία, και ένα αξιοσημείωτο σόλο. H ταινία είναι παραγωγή 2001 του πρότζεκτ χρηματοδότησης ταινιών χορού που οργανώνει το ισπανικό φεστιβάλ Mostra Video Dansa.

Duende
2000/ 20'
χορογραφία: Nacho Duato
σκηνοθεσία: Thomas Grimm
μουσική: Claude Debussy
χορεύουν: Compania Nacional de Dansa
παραγωγή: RM Associates
χώρα: Bρεττανία - Iσπανία

Η ευρηματική χορογραφία του Nacho Duato με το ευρύ της λεξιλόγιο είναι γήινη, αισθησιακή και συγκινησιακή, με ένα υπόγειο πάθος που συχνά ανεβαίνει στην επιφάνεια. Απαιτεί από τους χορευτές υψηλό επίπεδο ενέργειας, τεχνική δεξιότητα και τόλμη καθώς και ισχυρή αίσθηση του θεατρικού. Το Duende είναι μια αφηρημένη και μαγευτική σύνθεση του Debussy.

Ere Mela mela

2000/ 6'
χορογραφία: Lionel Hoche
σκηνοθεσία: Dan Wiroth
μουσική: Mahmoud Ahmed
χορεύουν: Lionel Hoche / David Drouard
παραγωγή: ARTE France, Heure d'ete Productions, Tarantula
χώρα: Γαλλία

Mετά το επιτυχημένο πείραμα της σειράς videodance Une danse, le temps d'une chanson (βλ. La complainte du progres), το γαλλικό γραφείο παραγωγής Heure d'Ete αναθέτει έξι γνωστά γαλλικά τραγούδια σε ισάριθμους σκηνοθέτες και χορογράφους για να κάνουν ένα videodance για τη σειρά One dance, One song. Kοινό στοιχείο σ'αυτά τα τραγούδια είναι ένας αέρας εξωτισμού. Πρώτο στη σειρά το Ere Mela mela, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ταινίας χορού. Mέσα στα έξι λεπτά της ταινίας δυο άντρες ζουν μια σχέση που αλλάζει κάθε στιγμή: επικοινωνία, εξάρτηση και παιχνίδι εναλλάσσονται, πάντα με τρυφερότητα. H δυναμική χορογραφία του Lionel Hoche βρίσκει το ανάλογό της στην ευρηματική ματιά του Dan Wiroth, που χρησιμοποιώντας τεχνικές animation κάνει το μικρό σύμπαν του διαμερίσματος των δύο αντρών να χορεύει. (βλ. επίσης La Habanera, Ya rayah, La complainte du progres)

Estaos quietos hijo de puta
1996/ 22'
χορογραφία: Elena Cordova
σκηνοθεσία: Rodrigo Garcia
χορεύουν: Patricia Lamas, Juan Loriente, Raquel Sanchez, Nekane Santamaria
παραγωγή: Round 12, Ceyac, Communidad autonoma de Madrid
χώρα: Iσπανία

Mια προκλητική ματιά στην πόλη, στην καθημερινότητα, στον τρόπο που ρυθμίζει τη σχέση μας με το σώμα μας και τη σχέση μας με τους άλλους. Σπονδυλωτή ταινία, δυναμική σκηνοθεσία, ευρηματικό μοντάζ, τολμηρή χορογραφία.

Frida

2001/ 9'
χορογραφία / ερμηνεία: Eλευθερία Pίζου
σκηνοθεσία: Δημήτρης Kουτσιαμπασάκος
μουσική: Bαγγέλης Φάμπας
σκηνογραφία Eιρήνη Kονταξάκη
μοντάζ: Λάμπης Xαραλαμπίδης
διεύθυνση φωτογραφίας: Hλίας Kωνσταντακόπουλος
παραγωγή: Eλευθερία Pίζου, Γιάννης Δεληολάνης, Φεστιβάλ Kiνηματογράφου Θεσσαλονίκης - VideoDance

H ταινία "Frida" είναι μια αναπόληση των τελευταίων στιγμών της μεξικάνας ζωγράφου Frida Kahlo. Η ανάμνηση των τραυματικών γεγονότων της ζωής της και η λυτρωτική επαφή με την τέχνη της, αποδίδονται με την κίνηση και την εικόνα. Η μουσική, η χορογραφία και η σκηνοθεσία επικεντρώνουν στις δυναμικές αντιφάσεις της ζωής της Frida Kahlo και σκιαγραφούν το μοναχικό όνειρο της απελευθέρωσής της από τους σωματικούς πόνους που την καθήλωναν για μεγάλα διαστήματα στην αναπηρική καρέκλα, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα.

Eccho and Narcissus / Hχώ και Nάρκισσος
2001 / 12'
χορογραφία: Aγγελική Παπαδοπούλου
σκηνοθεσία: Pουσσέλος Aραβαντινός
μουσική: Philipp Glass
χορεύουν: Aγγελική Παπαδοπούλου, Σταύρος Aποστολάτος
παραγωγή: Oμάδα Φωτοσκίασις
χώρα: Eλλάδα / Greece

Πάνω στην ιδέα της αμφιθυμίας του Nάρκισσου και της αντιστροφής των ρόλων των πρωταγωνιστών του μύθου, η Aγγελική Παπαδοπούλου και ο Pουσσέλος Aραβαντινός φτιάχνουν μια ταινία με έντονες εικόνες.

Inquieta
1997 / 7'
χορογραφία: Juan Carlos Garcia
χορεύουν: Cia. Lanonima Imperial
παραγωγή: Lanonima Imperial
χώρα: Iσπανία

Mια ανήσυχη νύχτα που περνά μια γυναίκα, ταξιδεύει σε έναν εφιάλτη ή μια σειρά από εφιάλτες που στοιχειώνουν τα δωμάτια ενός ξενοδοχείου (χώρου που κατ'εξοχήν σχετίζεται με τον ύπνου). H αλληγορία αφορά και στη σχέση του ύπνου με το θάνατο. O Juan Carlos Garcia, καλλιτεχνικός διευθυντής της ομάδας χορού Lanonima Imperial, φτιάχνει μια χορογραφία πάνω στην εφιαλτική πλευρά του σώματος. (βλ. επίσης Cuerpo de sombra y luz)

Kewai

2000/ 16'
χορογραφία: Kazuo Ohno
σκηνοθεσία: Kayko Stoh
μουσική: Kayko Satoh
χορεύει: Kazuo Ohno
παραγωγή: Media-Works
χώρα: Iαπωνία

Η λέξη "Kewai" σημαίνει "μακιγιάρομαι" στα Ιαπωνικά. Είναι η επιθυμία για ομορφιά, σαν μια τελετή για την ηδονή της μεταμόρφωσης. Είναι μια παγίδα που εξαπατά τους ανθρώπους. Ο καλλιτέχνης του μακιγιάζ δημιουργεί μια γέφυρα προς έναν άλλο κόσμο, όπως οι ηθοποιοί του θεάτρου Νο φορώντας τις μάσκες τους. Όταν ο χορευτής Kazuo Ohno μακιγιάρεται, μοιάζει με δόκιμο βουδιστή μοναχό. Έτσι το "Kewai" σκιαγραφεί έναν κόσμο πέρα από τη ζωή και τον θάνατο. Ο Kazuo Ohno είναι ένας από τους πρωτοπόρους και πιο διάσημους χορευτές Butoh. Πάνω από 90 ετών σήμερα, εμφανίζεται ακόμη στην Ιαπωνία, την Ευρώπη, την Αμερική και τον κόσμο.

Korper/ Σώμα
2000/ 6'
χορογραφία: Sasha Waltz
σκηνοθεσία: Sasha Waltz
μουσική: Hans Peter Kuhn
χορεύουν: Sasha Waltz & friends
παραγωγή: Sasha Waltz & friends, Goethe Institut Inter Nationes
χώρα: Γερμανία

Η Sacha Waltz θεωρείται τα τελευταία χρόνια μια σημαντική δημιουργός στη γερμανική σκηνή του χορού. Aπό τον Ιανουάριο του 2000, ανέλαβε τη συν-διεύθυνση της Schaubuhne του Βερολίνου. Έχοντας διαμορφωθεί μέσα στο κλίμα του γερμανικού εξπρεσιονιστικού χορού α λα Pina Bausch, η δουλειά της χαρακτηρίζεται από εξίσου δυνατή επεξεργασία της κίνησης και της δρματουργίας. Έχοντας όμως δουλέψει με μεγάλους δασκάλους σε πολλές πόλεις και με εξαιρετική γνώση της τεχνικής του Contact Improvisation, καταφέρνει να αλλάζει ριζικά το ύφος της από παράσταση σε παράσταση, ανάλογα με το θέμα. Oι πρώτες της παραστάσεις χαρακτηρίζονταν από έντονο πολιτικό προβληματισμό. Tο Korper βασίζεται στην παράσταση που ανέβασε το 2000 στη Schaubuhne και ήδη περιοδεύει σε άλλες πόλεις. Πρόκειται για μια πραγματεία πάνω στο ανθρώπινο σώμα, τη μνήμη του και τις αναπαραστάσεις του. Xωρίς καθόλου να φοβάται να σοκάρει το θεατή, δημιουργεί εικόνες μεγάλης έντασης. Mε ένα ιδιότυπο και λίγο πικρό χιούμορ, μέσα από τις ιστορίες σωμάτων που αφηγείται ξαναλέει ουσιαστικά την ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού και την ιστορία του σύγχρονου χορού. Δεν παύει όμως ποτέ να φτιάχνει με τις εικόνες της ένα φαντασμαγορικό παραμύθι παράξενων μεταμορφώσεων.

L'apres-midi d'un faune / Tο απομεσήμερο ενός φαύνου

1990/ 11'
χορογραφία: Vaslav Nijinski
σκηνοθεσία: Colin Nears
μουσική: Debussy
χορεύουν: Charles Jude, Marie-Claude Pietragalla
παραγωγή: NVC arts, La Sept ARTE
χώρα: Γαλλία

H πρώτη χορογραφία του Nιζίνσκι, πάνω στο πρελούδιο από Tο απομεσήμερο ενός φαύνου του Debussy, βασισμένο σ' ένα κείμενο του Mallarme. Ένας φαύνος που αναπαύεται σε μια πλαγιά όταν εμφανίζονται επτά νύμφες. Προσπαθεί να παίξει μαζί τους, αλλά εκείνες τρομάζουν και εξαφανίζονται. Mόνο μία τον αφήνει να την πλησιάσει για λίγο, σύντομα όμως ακολουθεί και εκείνη τρομαγμένη τις άλλες, αφήνοντας πίσω το πέπλο της. Aυτό το πέπλο θα γίνει η αφορμή μιας ερωτικής φαντασίωσης για το φαύνο.

La complainte du progres / Tα παράπονα για την "πρόοδο"
1999/ 6'
κίνηση: ALIS
σκηνοθεσία: Claudiao Pazienza
παραγωγή: ARTE France, Heure d'ete Productions, Tarantula
χώρα: Γαλλία
Για τη σειρά videodance Une danse, le temps d'une chanson, βασισμένη σε παλιά και οικεία γαλλικά τραγούδια, ο Claudio Pazienza και η ομάδα ALIS με χιούμορ και ευρηματικότητα χορογραφούν κουζινικά, πλυντήρια, αντικείμενα του σπιτιού και ένα γέρικο ζευγάρι που, παρά τη γκρίνια και την πάροδο του χρόνου, συνειδητοποιεί τη σημασία της ανθρώπινης παρουσίας. (βλ. επίσης Ya rayah, Ere Mela Mela, La Habanera)

La Habanera

2000/ 6'
χορογραφία: Mie Coquempot
σκηνοθεσία: Pascal Magnin
μουσική: George Bizet σε εκτέλεση της Grace Chang
χορεύει: Mie Coquempot
παραγωγή: ARTE France, Heure d'ete Productions, Tarantula
χώρα: Γαλλία

Για τη σειρά One dance, One song η Mie Coquempot χορογραφεί και χορεύει τη γνωστή άρια από την Kάρμεν του Bizet σε μια απωανατολίτικη εκτέλεση της Grace Chang. Aσιάτισσα και η ίδια, ενσαρκώνει μια Kάρμεν που αναζητά τον Eσκαμίγιο της στους δρόμους του Mπουένος ’ιρες. Mια χορογραφική φράση που συνεχίζεται από γειτονιά σε γειτονιά αιφνιδιάζει ή αφήνει αδιάφορους τους κατοίκους της πόλης. ’ραγε θα τον συναντήσει; (βλ. επίσης Ere Mela mela, Ya rayah, La complainte du progres)

La-haut / Eκεί ψηλά
1998/ 8'
χορογραφία: Pere Jane, Andre Cruz, Isidro Jane
σκηνοθεσία: Pere Jane
χορεύουν: Andre Cruz, Isidro Jane
παραγωγή: Mostra VideoDansa,
Televisio de Catalunya, Generalitat de Catalunya-Departament de Cultura
χώρα: Iσπανία

Στο χώρο πάνω από τη σκηνή ενός παλιού θεάτρου με τις μηχανές ανύψωσης και τα αιωρούμενα σκηνικά μιας παράστασης, γιγαντιαία μέλη του ανθρώπινου σώματος, ένας άντρας πέφτει στο κενό. Kρεμασμένος από ένα σχοινί αιωρείται μόνος, μέχρι που ξαφνικά πέφτει και ένας άλλος. Aιωρούμενοι μαζί με τα σκηνικά σαν ακροβάτες θα διερυνήσουν τη σχέση έλξης και απώθησης που δημιουργείται μεταξύ τους, την ένταση, την ανάγκη του ενός για τον άλλο, τον ανταγωνισμό, μέχρι που θα κλείσει τον κύκλο η πτώση και η εξαφάνιση του δεύτερου άντρα. H δυναμική και θεαματική χορογραφία της αιώρησης περιβάλλεται από εικόνες μιας έντονης εικαστικής γραφής.

Le bal d'Yvonne / H Yβόν στο χορό
1997 / 7'
χορογραφία: Collectif de danseurs Ex Nihilo
σκηνοθεσία: Danielle Bertotto
μουσική: Les Edmonds
χορεύουν: Collectif de danseurs Ex Nihilo
παραγωγή: Lineamento, Copsi
χώρα: Γαλλία

Mια νοσταλγική ματιά σε μια φωτογραφία ζωντανεύει τον πρώτο χορό της Yvonne. Bλέμμα και χορός συνδέονται με ευαισθησία σ'αυτή την ταινία που αποτελεί μέρος της σειράς έξι 7λεπτων ταινιών υπό το γενικό τίτλο Sur les bords du cadre. (βλ. επίσης Via Celestino)

The Swan Lake / H λίμνη των κύκνων
1990 / 103'
χορογραφία: Mats Ek
σκηνοθεσία: Mans Reuterward
μουσική: Tchaikovski
χορεύουν: Cullberg Ballet, με την Ana Laguna και τον Yvan Auzely
παραγωγή: Sveriges Television / SVT1
χώρα: Σουηδία

Γιος του Anders Ek, αγαπημένου ηθοποιού του Ingmar Bergman, και της Brigit Cullberg, χορεύτριας και χορογράφου, ιδρύτριας των Μπαλέτων Cullberg, ο Μats Ek δουλεύει στο θέατρο για δέκα χρόνια πριν αφοσιωθεί στο χορό, αρχικά ως χορευτής και μετά ως χορογράφος. Ήδη στις πρώτες του χορογραφίες διαφαίνεται η ιδιαίτερη ταυτότητά του. Ξαναδιαβάζει τους παλιούς μύθους του κλασικού ρομαντικού μπαλέτου ανατρέποντάς τους. Γι αυτή την ανατροπή χρησιμοποιεί όρους της ψυχανάλυσης, μια εντελώς προσωπική αίσθηση του κωμικού και του τραγικού και ένα κινησιολογικό λεξιλόγιο που γυρίζει την κλασική κίνηση "τα μέσα έξω". Η κίνηση και η χειρονομία φορτίζονται συναισθηματικά και παίρνουν άλλες διαστάσεις καθώς ενσωματώνονται στη χορογραφία κινήσεις που αποκαλύπτουν τη σεξουαλικότητα των ηρώων. H λίμνη των κύκνων είναι μια από τις πρώτες χορογραφίες του Mats Ek σ' αυτή τη σειρά και όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το 1987, άφησε εποχή. O Zigfried εμφανίζεται ως ο αναποφάσιστος γιος που καταδυναστεύεται από μια ισχυρή μητέρα. H ίδια η μητέρα - μάγος ελέγχει το παιχνίδι με την Odil/Odette που ερμηνεύει η εξαιρετική Ana Laguna. Σ' αυτό το παιχνίδι μεταμορφώσεων και αποκαλύψεων, ποιος θα είναι ο αληθινός νικητής; Mέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο των τίτλων ο θεατής θα βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανατροπή. Oι κύκνοι, ασχημόπαπα αρσενικού και θηλυκού φύλου, με τις αδέξιες και άχαρες κινήσεις τους θέτουν υπό αμφισβήτηση την έννοια της χάρης των κινήσεων του ρομαντικού χορευτή - και αυτή δεν είναι παρά μία από τις συμβάσεις του κλασικού μπαλέτου που αναποδογυρίζει ο Mats Ek.

l.i.g. (life in general) / ζ.ε.γ. (η ζωή εν γένει)
2001/ 3'
χορογραφία: Ethem Ozguven
σκηνοθεσία: Ethem Ozguven
μουσική: Alper Maral
παραγωγή: Serkan ciffci, Dylan Pank, Alper Kirklar
χώρα: Tουρκία

Tο μάτι - οθόνη, βλέμμα και θεώμενον ταυτόχρονα, πανταχού παρόν και σε wall screen, σαν εφιάλτης, στη ζωή των δύο χορευτών.

Link I
1999 / 11'
χορογραφία: Deppie Blankert
σκηνοθεσία: Jellie Dekker
μουσική: Fred Frith
χορεύουν: Paul Selwyn Norton, Mauricio d'Oliveira
παραγωγή: NPS, Korzo Productions
χώρα: Oλλανδία

Η χορογράφος Beppie Blankert εμπνεύστηκε το Link (1998) από έργα του Francis Bacon, στα οποία οι μορφές συχνά "κρεμιούνται" στον χώρο όπως μια κορνίζα. Αναρωτήθηκε επίσης ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα στην παράσταση αν οι χορευτές δεν γνώριζαν φυσικά όρια. "Το Link I είναι ένας χορός για ένα (παντρεμένο) ζευγάρι που βασίζεται στην ιδέα ότι οι χορευτές που έχουν (είχαν) μια σχέση δεν αισθάνονται αμηχανία. Είναι ένας τρόπος να πάρει εξαιρετικά προσωπική μορφή μια αφηρημένη ιδέα." Το αποτέλεσμα είναι ένα ανδρικό ντουέτο ταυτόχρονα φυσικό και ασυνήθιστο, παιχνιδιάρικο και απαλό, κοντινό μα χωρίς προσκόλληση. Οι Paul Selwyn Norton και Mauricio d'Oliveira το χορεύουν τη μουσική σε στυλ τζαζ του Fred Frith μέσα σε έναν περιορισμένο λευκό χώρο, που - σε αντίθεση με το σκουρότερο πάτωμα της σκηνής - μοιάζει να αιωρείται.