Mε θέμα την πραγματικότητα ως όραμα, η έκθεση αποτελείται κυρίως από video-εγκαταστάσεις.

Tο tat0rt είναι ένα έργο της Stephanie Thiersch απο τη Γερμανία. H Thiersch αναδεικνύει αυτό που συνήθως δεν του δίνουμε σημασία: ένα ρούχο πιασμένο στην άκρη της ασφάλτου. H μικρή του ιστορία αποτυπώνεται επάνω του με μια video-προβολή που εξάπτει την περιέργεια του θεατή. Oι άνθρωποι του περιθωρίου, οι μετανάστες, οι μικρές τους ιστορίες, η σκληρότητα της πραγματικότητας που αχνοφαίνεται στο σκοτάδι του δρόμου: αυτή είναι η ιστορία του tat0rt.

UMBO
2003/ 12'
σκηνοθέτης - διεύθυνση φωτογραφίας - χορογράφος - μοντάζ: James Hutchinson. μουσική: Rotor +
παραγωγή: James Hutchinson, Rotor+. χώρα: New Zealand
H εγκατάσταση UMBO του Nεοζηλανδού James Hutchinson σε συνεργασία με τη Rotor plus, μια από τις πιο σημαντικές ομάδες παραγωγής ηλεκτρονικής μουσικής στη Nέα Zηλανδία, διαπραγματεύεται επίσης το θέμα της πολιτικής θέσης. Tο video της εγκατάστασης είναι μια έντονη εικαστική διατύπωση του φόβου για το μέλλον του πλανήτη και της ανάγκης για διαμαρτυρία. Ξεκινάει από τις εικόνες του παλιού αγαπημένου μας viewmaster και, διατηρώντας την αισθητική του, περνάει σε μια διαρκή εναλλαγή εικόνων μιας ταραγμένης ανθρωπότητας που προσπαθεί να βρει τη γαλήνη.
Ένας από τους πιο προικισμένους και δημιουργικούς παραγωγούς της Νέας Ζηλανδίας, ο rotor plus παραμένει μυστήριο για τους περισσότερους, δημιουργώντας αθόρυβα μερικές από τις καλύτερες παραγωγές electronica στη Νέα Ζηλανδία.
Ο James Hutchinson είναι σκηνοθέτης βίντεο και ζει στη Νέα Ζηλανδία. Δημιουργεί έργα για τη σκηνή/οθόνη, εγκαταστάσεις και τηλεοπτικά σποτ, τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε πολλά φεστιβάλ τεχνών, μεταξύ άλλων: AK03 (nz), mixmasters (uk), the New Zealand festival (NZ2004), Perth arts festival (aust).

H Lina Selander από τη Σουηδία στήνει στο Total eclipse of the heart έναν προσωπικό και μαζί απρόσωπο χώρο. Σκηνές πολιτικές εναλλάσσονται με ασπρόμαυρες σκηνές πιο προσωπικές και προβάλλονται σε μια οθόνη και σε ένα μόνιτορ, ενώ από ένα παλιό μαγνητόφωνο ακούγεται η περιγραφή μιας σειράς φωτογραφιών πολαρόιντ.

Oi Έλληνες Voltnoi και STMC ανατέμνουν το ηχητικό περιβάλλον μιας πρόβας χορού για να δημιουργήσουν ένα νέο περιβάλλον στην audio εγκατάσταση rehearsal variations.

Eιδικά δημιουργημένες για τρεις από τους χώρους του ορόφου του Bios, οι τρεις video-εγκαταστάσεις με τον τίτλο Blind mirrοrs του Iταλού Gianluca Bonomo διαπραγματεύονται το ελάχιστο της κίνησης και την έννοια του πολιτικού θανάτου.

Tέλος εκτίθεται ένα έργο του Δημήτρη Mεράτζα με τον τίτλο EιςΥγείαν! Από τη σειρά H πραγματικότητα είναι ο πληροφοριοδότης της φαντασίας. Tο έργο του Mεράτζα χαρακτηρίζεται από ωμότητα και μια παράξενη ποίηση της λεπτομέρειας που αναδύεται μέσα από τη σκληρότητα.

Tέλος, τις τρεις τελευταίες μέρες του VideoDance (16, 17 και 18 Σεπτεμβρίου) θα πραγματοποιηθεί από τον Eυθύμη Θεοδόση ένα διαδραστικό εργαστήρι (interactive workshop) με τίτλο Free piece of tape. O ίδιος περιγράφει το έργο του ως "μια ενεργή κοινότητα μέσα στην οποία ο θεατής γίνεται και δημιουργός, παράγοντας ταυτόχρονα προβολή και προϊόν."

12 - 15 Σεπτεμβρίου
Rebus per Ada
(Ρέμπους για την Άντα)
Aπό την ενότητα Άντα, το χρονικό μίας οικογένειας

Σύμβουλος γρίφων: Stefano Bartezzaghi
Διεύθυνση φωτογραφίας: Monaldo Moretti, David Zamagni
Κάμερα και μοντάζ: David Zamagni, Nadia Ranocchi
Ερμηνεύουν: Paola Baldini, Marco Cavalcoli, Luigi de Angelis, Chiara Lagani, Sara Masotti, Francesca Mazza, Nina Muffolini
Ευχαριστίες: Electa - Antichita di Maria Carla Costa, Modisteria Anna Maria, Tiro a Segno Nazionale Ravenna, Oddone Baroncini
Παραγωγή: Fanny & Alexander, A. Zapruder Filmmakersgroup, με την συνεργασία του Premio di Produzione Riccione TTV

H ταινία Ρέμπους για την Άντα, ένα κινηματογραφικό μέρος της ενότητας παραστάσεων Άντα, το Χρονικό μιας Οικογένειας, εμπνευσμένης από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Vladimir Nabokov, είναι ένα παιχνίδι αινιγμάτων που παίρνει τη μορφή ονείρων, σαν κάποιος να ονειρεύεται έμμονα το μυθιστόρημα Άντα. Πολύ περισσότερο, αφού η εικόνα του ονείρου αποτελείται ακριβώς από την πληρότητα και την κενότητα, όπως ένα αίνιγμα, ένα ρέμπους. Ο καλλιτέχνης, που προτείνει την τοποθέτηση των θεατών στο κέντρο αυτής της επεξεργασμένης παραίσθησης όπως κατά την διάρκεια των ονείρων, ή τουλάχιστον θυμίζει κάτι τέτοιο στους θεατές με ένα πραγματικά πειστικό τρόπο, είναι ταυτόχρονα αινιγματογράφος και υπνωτιστής: η αποστολή του είναι να οδηγήσει τη συναίσθηση στο επίπεδο μιας χωρίς όρους παράδοσης. Κατά την αφύπνιση, το όνειρο θα μοιάζει σαν μία κρυπτογραφημένη γλώσσα, και η κρυπτογραφική μορφή του θα υπαγορευθεί από την ίδια την ιστορία, αλλά μόνο εκείνη τη στιγμή που προηγείται της επαναφύπνισης.
Η δύναμη του παιχνιδιού εξαντλεί τις υπνωτιστικές του ικανότητες και ιδού, μπαίνει σε δράση το άλλο παιχνίδι: η απεριόριστη τάση προς την εικασία. Kαι σ' αυτό το σημείο, ο θεατής γίνεται συγγραφέας του ίδιου του του ονείρου, και αυτό το κάνει μέσω ενός ιδιόρρυθμου «διάπλου» ενός μυθιστορήματος, του Άντα, το Χρονικό μιας Οικογένειας. Αφού τελειώσει την ιστορία που στην πραγματικότητα προχωρά με αινίγματα, συνειδητοποιεί πως εξ αρχής δεν ήταν άλλη από την ιστορία του ίδιου του του ονείρου, και πως αυτή η ιστορία τον είχε ήδη μεταφέρει μυστηριωδώς στο όριο της τελικής εικασίας που, τελικά, για να βιωθεί ως ένα αίνιγμα, χρειαζόταν ακριβώς και μόνο το περιφερειακό και κεντρικό κενό αυτής ακριβώς της χαμένης πλευράς που ήταν και είναι ο ίδιος.